Zo verlieten wij Chengdu in bewolking met wat regen. Letterlijk en figuurlijk. We deelden onze kabine namelijk met een Chinees stel. Niets mis mee zou je denken. Nee, niet totdat de lichten uitgingen en er een vreselijk geluid door de neus van de jongeman suisde… We keken elkaar aan wisten direct hoelaat het zou zijn. Later en later… Na hem zo’n vijf keer wakker te hebben gemaakt en het onderhand 06:00u was, was het in onze ogen onze tijd. We vroegen hem vriendelijk de kabine te verlaten en ons ook een aantal uurtjes nachtrust te gunnen. (Dat was overigens best lastig met handen en voeten.) We hadden tenslotte nog geen oog dicht gedaan. Helaas kwam meneer 2 uur later de kabine weer ingesneakt en zette zijn fijne ‘gezang’ weer in. Dat de kabine naast ons al die tijd leeg (!!!) was geweest maakte het treinpersoneel niet zoveel uit. Nacht nummer 2 hebben we ze nogmaals vriendelijk (maar ook dringend) verzocht die kabine toch maar open te maken. Zo sliepen wij de tweede nacht in een prive kabine en konden we wat uurtjes inhalen.

Ook was er zonneschijn. Buiten, maar vooral ook binnen. Na al die ellelange hand-en-voet-gesprekken over snurkende mannen en lege kabines kenden we het treinpersoneel al bij voornaam. Een goede reden om uitgenodigd te worden op het verjaardagsfeestje van de kok. We hebben gedanst met de barvrouwen op Justin Timberlake, Tibetaans geleerd van een groep kinderen op schoolreis en taart gegeten (met stokjes!) met de machinist.

Een ander hoogte punt was het bereiken van de 5000 meter grens. Het naar beneden vallen van pakken sneeuw om vervolgens weer over te gaan in flinke zonneschijn maakte deze ervaring erg bijzonder. Omdat het hoogte verschil rare dingen met je kan doen werd er oxygen de trein in gespoten. Op deze manier kan je gemakkelijk wennen aan het leven hoog in de bergen in Tibet.

Lhasa is prachtig! De hoge bergen, vele kleuren op staat, rare gewoontes en vriendelijke mensen. Na een nachtrust van welgeteld 1 heel uur (een van de bijwerkingen van hoogteziekte is slapeloosheid) ging om 06:00u deze ochtend de wekker. Onze tour was begonnen! En hoe! Van 06:30u tot 09:30u hebben wij in de rij gestaan bij het Potala Palace (Potato Palace voor intimi). De kaartverkoop startte om 08:00u maar wanneer je dan pas aan komt zetten heb je grote kans dat de kaartjes voor de volgende dag (?!) al weg zijn. Om de tijd te doden leerden we de mensen in de kilometers lange rij de wave en oefenden we onze eerste Tibetaanse woorden op de voorbijgangers. Dit werd overigens niet zo op prijs gesteld door de politie. Ze keken naar ons zoals wij die nacht daarvoor naar de snurkende meneer hebben gekeken. Na zo’n 3uur in de rij te hebben gestaan en een paspoort en permit controle van 5 minuten per persoon, hadden wij de tickets in de pocket. Morgen bezoeken wij het vroegere winter paleis van de dalai lama’s. Dit paleis ligt midden in de stad op de grote berg Marpori. Ook wel de Rode Berg genoemd. Na een flinke klimtocht van ongeveer 130 meter zullen wij morgenochtend (of middag…) uit kijken over heel Lhasa.

Weer een hoogte puntje op wereldreis!

***************************************************************

Sfeer impressie Lhasa, Tibet:

Onze eerste tickets boekten we op het treinstation in Beijing. Dat was nog niet zo makkelijk. Door de chinese tekens baanden we ons een weg naar counter 16, de counter voor niet chinees sprekende reizigers. Dit was dan ook de enige plek op het grote station waar informatie in, voor ons, leesbare letters werd beschreven. Blijkbaar waren er die dag te weinig westerse reizigers op het station aanwezig en had de Engels sprekende, chinese meneer van counter 16 besloten om lekker naar huis te gaan. Geef hem eens ongelijk.

Met hulp van een Ierse mevrouw die vloeiend Chinees kon spreken, (wauw, hoe deed ze dat?) boekten we (nouja, okee, zij deed het…) onze eerste treintickets; twee geweldig fijne hardseats. Hardseats zijn, zoals de naam doet vermoeden, stoelen die, naast dat ze erg smal zijn, ook heerlijk hard zijn. Onze 14 uur durende treintocht van Beijing naar Xian kon beginnen. De eerste paar uur was verrassend goed te doen. We vermaakten ons prima met het bestuderen van smakkende Chinezen, het nodige hand- en voet vertaalwerk en vriendelijk glimlachen naar de gehele coupe die ons aan het aanstaren was. De uren die daarop volgden waren, net als onze seats vooral heel erg hard. Net als het slapen, naar het toilet gaan en de tijd aftellen. Na zo’n 14 uur kwamen we dan eindelijk aan in Xian. Tijd voor een dutje.

Xian is een leuke stad. We logeerden in Han Tang Inn, een hostel in de binnenstad. Vanuit hier bezochten we het Terracottaleger, maakten en een fietstocht door de stad en boekten we ons treinticket naar Chengu. Dit keer deden we het beter, we kozen voor softsleepers. De naam doet het al vermoeden; soft (voor Chinese begrippen) en slaapbaar. Tenminste, wanneer je geen snurkende Chinees in je 4 persoons kabine hebt liggen…

Maar zondagavond gaan we voor de herkansing, dan reizen we af naar onze eindbestemming in China: Lhasa in Tibet. Voor deze 48 uur durende trip hebben we wederom softsleepers weten te regelen. Dit zal waarschijnlijk geen overbodige luxe zijn. Vanuit Lhasa start onze Tibet-tour. In Tibet moet je deelnemen aan een tour, anders krijg je geen toegang tot dit prachtige gebied. De komende 7 dagen hebben wij daarom gezelschap van twee Zweedse en een Brazilliaanse reiziger en zullen we onder andere het Mount Everest Basecamp bezoeken.

To be continued!