Het boeken van onze overland-tour door Afrika heeft heel wat tijd in beslag genomen. Op internet werd je overladen met overland-organisaties die stuk voor stuk (ongeveer) hetzelfde reisschema aanboden. Welke organisatie moet je dan kiezen!? Van het lezen van reviews op Tripadvisor tot het zoeken van foto’s op Flickr, we moesten en zouden de beste organisatie eruit kunnen halen. Zo werd er direct een streep gezet door organisaties die, volgens de reviews, drugs mee smokkelden. Maar ook door de organisaties die bekend stonden als de ideale reisorganisatie voor dronken Engelsen. Uiteindelijk werd er op een dag een flinke smak geld overgemaakt naar Dragoman; we boekten onze droomtrip!

Spijt ervan hebben we zeker niet! We hebben een geweldige tijd gehad in Zuid-Afrika, Namibie, Botswana en Zimbabwe. Toch hebben we besloten om in Vic. Falls uit te stappen. Hierdoor hebben we Malawi, Mozambique, Tanzania en Kenia helaas moet missen. In Vic. Falls hadden we eindelijk even de tijd om op adem te komen en terug te blikken. Er was een hoop gebeurd…

Ten eerste kreeg Sjoerd op een van de eerste dagen drugs aangeboden door…. iemand van de CREW! Deze fijne (tijdelijke) chauffeur heeft het in z’n hoofd gehaald om de grens van Namibie over te steken met drugs in zijn bezit, om dat vervolgens te verpatsen aan de passagiers. Een niet zo’n fijne gedachte, verstopte pakketjes in je backpack. Meneer was namelijk verdacht vaak in de baggage ruimte te vinden. Blijkbaar wist onze tourguide hier vanaf maar vond het niet nodig een melding te maken bij Dragoman. Gelukkig zijn we zonder gezeur de grens overgekomen, Namibie was leuk, maar voor 15 jaar… Nee bedankt!

Helaas hebben we ook mindere tijden in Namibie gehad. Zo waren we getuige van een ongeluk met een andere truck op zo’n 50 meter afstand. Deze truck, met daarin 22 Italianen, kreeg voor onze neus een klapband en vloog van de onverharde weg. Onze co-driver heeft 22 bloedende Italianen uit de truck moeten bevrijden. Nooit verwacht dat onze first aid kit in de tweede week worldtour al gehalveerd zou zijn. Na ongeveer een uur kwam eindelijk de ambulance ter plekke. Helaas was dit voor 2 Italianen al te laat… Dit is natuurlijk niet iets dat je in de hand kan hebben. Maar als tourguide zijnde het alarmnummer van Namibie niet weten en dus geen alarm kunnen slaan in noodsituaties vonden wij toch wel een beetje zorgwekkend…

Dit, samen met de prijs kwaliteit verhouding van accomodatie en eten, plus en nog wat ‘kleine’ dingen (Zowel tourguide als co-driver als cook hadden een relatie met verschillende passagiers en regelden gratis upgrades voor hen waardoor er voor de rest van de groep geen upgrades meer mogelijk waren…) heeft ons doen besluiten een belletje te plegen naar Dragoman. Zij zijn behoorlijk geschrokken en hebben besloten ons de helft van het bedrag terug te storten.

Het grootste gedeelte van onze groep zou sowieso al stoppen in Vic. Falls. Hier zou de volgende groep het Afrika avontuur ‘afmaken’. We hebben enorm uitgekeken naar Serengeti en Zanzibar, helaas zat dat er voor ons niet meer in. We hebben nog geprobeerd om zelf hier naartoe te reizen maar de schrikbarende hoge prijzen van vliegtickets vanuit Vic. Falls en Johannesburg hebben ons weten tegen te houden. Het goede nieuws; een volgend reisje is alweer gepland. Over 2 jaar gaan wij op safari naar Serengeti en zullen we daarna bijkomen op het bountystrand van Zanzibar!

Eind goed, al goed! Als het ware slaan we een stukje van de weg over en zetten we ons avontuur voort in Azie. Hong Kong here we come!

Ps. Mochten jullie denken dat we hierdoor een maand eerder terug komen, forget it! Op dit moment zitten wij hoog in de lucht te bedenken op welke waanzinnige plek wij die extra maand gaan doorbrengen!

Na een aantal dagen niksen in Swakopmund (Namibie) was het dan eindelijk tijd voor wat actie. Ons eerste national park (Etosha) was vanaf de eerste minuut een groot succes. We waren nauwelijks de poorten van het park door of we stonden oog in oog met olifanten, hadden bijna een leeuw op de motorkap en werden omsingeld door zebra’s.

Naast al die wilde dieren hebben we ook wilde mannen (en vrouwen) mogen spotten. Na een bezoek aan Bushmanland kunnen we ons zelf prima redden mochten we ooit verdwaald raken in de rimboe. De bushmannen leerden ons vuur maken, noten zoeken en vogels vangen. Dat soort dingen doe je natuurlijk wel in stijl; een workshop sieraden maken van struisvogeleieren mocht niet in het programma ontbreken.

Na Nambie hebben we een bezoek gebracht aan Botswana. Daar hebben we de Okavango Delta onveilig gemaakt in onze Mokoro’s. Dit was de ultieme manier om dicht bij nijlpaarden en olifanten te komen. Dit is overdag heel erg leuk. Dat ze ook geregeld ‘s nachts verschijnen op de campsite was toch wel heel spannend.

Het derde gedeelte van onze tour start morgen vanuit Victora Falls. Voor ongeveer de helft van de groep is het Afrika avontuur hier helaas geeindigd. Vanavond krijgen we vier nieuwe, verse avonturiers hiervoor terug. Als het ware start er een nieuwe tour. Let’s go to Tanzania, Mozambique, Malawi en Kenia.

Ons reisgezelschap bestaat uit een Fin, een Japanse, twee Engelsen, een Amerikaan, Canadees en een Australische. Door dit zeer internationale gezelschap spreken we al een paar woordjes Japans, kunnen we proosten in het Fins en is het duidelijk geworden dat Engelsen het nooit koud hebben omdat zij een rum-jacket dragen wanneer zij de kroeg onveilig maken!

Maar overlanding is niet alleen maar fun, er moet ook gewerkt worden. Zo heeft iedereen zijn of haar eigen klusjes en moet er meegeholpen worden met koken, afwassen en flapping! (Het wapperen van de afwas omdat een theedoek niet hygienisch genoeg is… Schijnt…)

Wanneer er dan nog tijd over is doen we ook nog leuke dingen! Zo hebben we een bezoek gebracht aan de op een na grootste Canyon in de wereld (na de Grand Canyon) en genoten van een prachtige sunset. Ook zijn we om 04:45u opgestaan om de zon van achter de oranje zandduinen te zien opkomen. Het daarna naar beneden rennen en flink wat zandhappen was ook niet verkeerd zo op de vroege morgen. And last but not least zijn we helemaal into the wild gegaan en hebben we geslapen in een BushCamp. (Lees: Aan de voet van een grote rots uren reizen vanaf de bewoonde wereld en zonder wc, douche, wifi en stromend water.)

Het eerste gedeelte van ons avontuur zit er helaas al op. Gelukkig hebben we nog heel wat dagen te gaan. Morgenochtend vertrekken we naar het volgende BushCamp om te slapen tussen de springbokken en struisvogels. Daarna hopen we in het Etosha National Park in Namibie en het Serengeti National Park in Tanzania nog veel meer moois tegen te komen.

Wordt vervolgd!

Wist je dat?!

* Sjoerd zijn eerste slang nettt is misgelopen in het BushCamp. De Fin spotte de slang op de plek waar Sjoerd 2 minuten daarvoor naar de wc ging…
* De supermarkten in Namibie gedroogd vlees verkopen als snack. Het is zo taai dat het op kauwgom met heel veel kruiden lijkt.
* Ze in de club in Namibie tv schermen hebben hangen en daar sport op uitzenden… Gezellig…
* Evelien zich behoorlijk schuldig voelt na het eten van springbok. (Maar lekker dat het was!)

Tot bij de volgende post, met een hoop mooie wildfoto’s en spannende safari avonturen!

Vanaf Port Elizabeth (als je een beetje cool wilt zijn noem je deze stad PE) zijn we per vliegtuig afgereisd naar Kaapstad. Klinkt luxe maar niets is minder waar, vliegen was goedkoper en sneller dan de Baz Bus. De keuze was dus al snel gemaakt.

Geheel tegen onze principes in zijn we de eerste dag een hop-on-hop-off-bus in gesprongen aangezien we maar een paar dagen in deze wereldstad kunnen verblijven en veel willen zien. (Stiekem was die tour te gek en hebben we de mooiste plekjes van Kaapstad kunnen zien.)

Een bezoek aan de Tafelberg, HET symbool van Kaapstad, mocht op dit lijstje natuurlijk niet ontbreken. De naam van deze berg verwijst naar de platte bovenkant van de berg die zo’n 3km lang is. Op de top van de berg zijn verschillende wandelroutes uitgestippeld en kun je over heel Kaapstad uitkijken.

Na al die georganiseerde trips werd het tijd voor wat meer avontuur. In een krakkemikkige auto zijn we via de ‘Whale Coast Route’ van Kaapstad naar Hermanus gereden. Dit dorpje ligt zo’n 100km voor Kaapstad en hier worden regelmatig walvissen gespot. Zo ook door ons, al moeten we wel bekennen dat het vooral zwarte stipjes in de oceaan waren. Maar wel zwarte walvissen-stipjes, en dat klinkt toch best wel heel stoer!

Wist je dat!?
* Je in Kaapstad van alle kanten het advies krijgt om ‘s avonds beter niet over te straat lopen. Taxi’s zijn hier dus echt een uitkomst en ook nog eens goed betaalbaar.
* In Zuid-Afrika links gereden wordt. En Sjoerd dus alle lof krijgt voor het veilig naar Hermanus cruisen.
* De straatnamen in Kaapstad in het Zuid-Afrikaans geschreven worden. Zo liggen hier om de hoek de Buitengracht, de Zonnebloem en de Jordaanstreet.
* Je zelfs op de top van de Tafelberg Nederlanders tegenkomt…

Afgelopen week hebben we heel wat energie in de golven gestoken en zijn we flink wat spierpijn en blauwe plekken rijker. Maar dat geeft niets, de belangrijkste reden om te gaan surfen is ‘having great fun’ volgens onze surfleraar. En dat hadden we zeker. Ten eerste werden we in heerlijk strakke wetsuits gepropt. Feeling te black Spiderman without the cool powers! Daarna mochten we per tweetal twee surfplanken een flink eind het strand op sjouwen en vervolgens werden we ook nog gefotografeerd. Great fun, hè!

Na een half uurtje droog oefenen mochten we dan eindelijk het water in. De fotograaf stond er helemaal klaar voor met zijn mega lens, we waren bijna professionele topsporters. Bijna! Na ontelbare keren de zee in lopen, terug geslagen worden door de hoge golven en kopje onder gaan lukte het dan eindelijk: We stonden op onze plank! (Kijkt de fotograaf wel?!)

Surfen is leuk! We zijn nu al helemaal verslaafd geraakt aan dit fijne gevoel en zijn zeker van plan onze surfkwaliteiten het komende jaar bij te gaan schroeven. Hopelijk kunnen we aan het eind van onze wereldreis hard lachen om onderstaande foto’s en zullen er op onze website dan écht coole surffoto’s verschijnen met als titel: ‘Sjoerd en Evelien doing the Supertubes!’

Na een korte vlucht naar Londen begonnen we direct met een vertraging onze reis naar Johannesburg. Hadden we dus toch wat rustiger aan kunnen doen. Onder het genot van een slapeloze nacht hoog in de lucht vliegen we naar de andere kant van de aarde. Aangekomen in Jburg worden we gelijk welkom geheten door de lokale bevolking; de dreads van Sjoerd doen het goed. “Hello Rastaman, my brother, how are you doing?” *Boks*

Hoe aardig we de bevolking van Jburg ook vinden, we vliegen door naar Port Elizabeth, in het zuiden van Z-Afrika. Daar worden we als echte flashpackers opgewacht door de eigenaresse van Tree Tops Guesthouse. Na een heerlijke platter met sushi (oeps, daar gaat het dagbudget) is het dan eindelijk tijd voor een dutje. Helaas gaat de wekker de volgende dag bijzonder vroeg. Maar met een goede reden: Surf up @ Jefferys Bay.

De komende 4 dagen verblijven we in het backpackers hostel Island Vibe in dit heerlijke surfdorpje. Op elke hoek van de straat vind je winkeltjes van Roxy, Quicksilver en Billabong. De sfeer is uitermate relaxed en de golven hoog. Morgen starten onze surflessen. Binnenkort is het beeldmateriaal te bewonderen bij ‘Funniest home video’s’ bij SBS6. Sensatie gegarandeerd! Het schijnt dat de dolfijnen naast je plankje zwemmen en de kans op walvissen spotten erg groot is. Met andere woorden: “Het is hier fantastisch!”

Speciaal voor de liefhebbers: Wist je dat?!
* Sjoerd hier ‘naughty’ wordt genoemd omdat ‘Sure-d’ te moeilijk is en men Stout(en) wel kent in het Z-Afrikaans.
* Iedereen Engels spreekt en we nog geen Z-Afrikaans sprekende Afikanen zijn tegen gekomen.
* Het op dit moment winter is in Z-Afrika, dus erg rustig.
* Het in de winter hier gewoon 25 graden is.
* Evelien nu al bijna een kilo drop op heeft gegeten omdat de tas dan niet zo zwaar is.

Via Twitter zijn we in contact gekomen met Abang Africa Travel & Trust, een reisbureau in Kaapstad. Zij specialiseren zich in wat ‘duurzaam tourisme’ heet; reizen die (vaak zonder het te merken) een positieve bijdrage aan de bestemming leveren. Je kunt hierbij denken aan de mensen, natuur en de economie.

Zo organiseert Abang Africa onder andere overnachtingen bij de lokale bevolking, kookcurusussen van Zuid-Afrikaanse mama’s en het bezoeken van lokale (bouw)projecten waardoor je een goed beeld krijgt van van de leefwijze van de lokale bevolking.

Een van de redenen om op wereldreis te gaan was voor ons in aanraking komen met andere culturen. Abang Africa gaf ons een aantal tips om de Zuid-Afrikaanse cultuur beter te leren kennen.

• Het maken van een Shebeen tour

Op deze manier maak je kennis met het bruisende hart van het sociale leven in een van de townships. Sheebeens waren vroeger de illegale drinkhuizen of herbergen in de townships. Illegaal zijn ze al lang niet meer, maar gezellig zeker. Voor een hapje en drankje samen met de lokale bevolking ben je hier aan het goede adres. Calabash Tours neemt je graag mee naar de leukste plekjes van de townships.

• Het bezoeken van een vrijwilligers project

Martijn van der Put (Nederlander) is de eigenaar van Khaya Volunteer Projects en werkt nauw samen met verschillende lokale projecten. Van sportontwikkeling tot kinderopvang, van het beschermen van een bepaalde gemeenschap tot het in stand houden van de natuur, Khaya Volunteer Projects zet zich in voor alles wat de lokale bevolking nodig heeft.

• Een bezoek brengen aan het Red Location Museum

Red Location is een van de oudste zwarte townships van Port Elizabeth. De naam hiervan verwijst naar golfplaten die door verroesting een diep rode kleur hebben gekregen. Het museum ligt midden in deze township en is een monument voor de strijd tegen de Apartheid.

Hoe kijken jullie aan tegen ‘duurzaam tourisme’? En hoe komen jullie in aanraking met de cultuur van de locals?

Wij zijn erg benieuwd en opzoek naar goede tips!