Na een korte vlucht van Madrid naar Bilbao zetten wij voet in het noordelijke gedeelte van Spanje, Baskenland. San Sebastian (Baskische naam: “Donostia”, Spaanse naam: “San Sebastián”, en om het makkelijk te maken, de officiële naam: ”Donostia-San Sebastián”) ligt aan een baai van de Golf van Biskaje, ongeveer 25 kilometer van de Franse grens.

Een soort Friesland vs. Nederland maar dan anders
Een groot gedeelte van de bevolking van Baskenland spreekt Baskisch. De Basken zijn de bewoners van de westelijke uitlopers van de Pyreneeën in Noord-Spanje en zuidwestelijk Frankrijk. Er zijn ongeveer 4 miljoen Basken die zichzelf als onafhankelijk zien. Toch hebben zij sinds hun cultuuroorsprong (1e eeuw vóór Christus) nog nooit langdurig een echte autonome status gehad. De Basken hebben een eigen taal, die voor zover bekend niet afstamt van enige andere taal. Voor ons is het Baskisch dan ook niet te verstaan. Men (je kent ze wel) vermoedt dat de Basken het langste van alle volkeren in Europa wonen. San Sebastian is onder de Spanjaarden zeer geliefd. Deze badplaats met klasse staat bij Spanjaarden met stip op nummer één als favoriete vakantiebestemming in eigen land. Mede hier door wordt er ook Spaans gesproken en kunnen wij ons hier dus gewoon verstaanbaar maken.

Dat is maar goed ook, we moeten er niet aan denken dat we in deze fijne stad bijvoorbeeld met onze mond vol tanden staan bij het bestellen van heerlijke pintxos. Deze luxe tapashapjes worden overal in de binnenstad aangeboden in kleine gezellige tapasbars. Maar let op: Zeg nooit tapa tegen een pintxo: tapas zijn alledaagser, zoals olijven of chorizo, pintxos zijn verfijnder. Elke Bask schept er eer in om zijn eigen kunststukjes te bereiden. De meest prachtige hapjes worden op de bar uitgestald. Pintxos eten is niet alleen lekker maar ook erg leuk. Bij binnenkomst bestel je aan de bar een glas wijn of een biertje en vraag je een bord. Daarna is het moeilijk kiezen tussen al het lekkers. De barretjes staan elke dag stampvol met locals en het leuke is dat je hier niet stijf aan tafel zit maar je lekker aan de bar blijft hangen. Is er geen plaats meer aan de bar, dan verhuis je gewoon naar buiten samen met je glas en bordje. De beste bars zijn te herkennen aan de hoeveelheid servetjes en coctailprikkers op de grond. Pintxos eet je namelijk met je handen. Na elk hapje, die gemiddeld tussen de twee en vier euro kost, pakt men een papieren servetje uit de doosjes op de bar om mond en vingers schoon te vegen. Deze worden vervolgens op de grond geworpen en aan het eind van de avond opgeveegd.

Omdat het eten hier verschrikkelijk lekker is en we dat dan ook graag doen, moet er ook gesport worden. San Sebastian is een plaats waar je ook goed kunt surfen. Zelfs na een volle maand surfen in Costa Rica zijn we nog steeds niet uitgekeken op deze sport. Het surfstrand Zurriola ligt aan het centrum van de stad en is dus erg gemakkelijk te bereiken. Het grote verschil met Costa Rica is niet eens de hoogte van de golf maar wel de temperatuur van het water. Gewapend met surfplank en wetsuit duiken we hier graag de kou in om al die lekkere pintxos er weer af te surfen.

Een beetje vreemd maar er waren meteen ook voordelen. Zo stonden wij in vele landen uren lang in de rij voor de paspoort controle, de douanier in Spanje wierp een blik op (inderdaad OP, nog niet eens IN) ons bordeaux rode boekje en binnen een halve seconde stonden we in de aankomsthal. Onderin de tas vonden we onze oude vertrouwde euro’s terug en toen er in de taxi naar het hotel ‘normale’ muziek uit de radio kwam, was het wel duidelijk: Nederland ligt om de hoek.

Madrid is fijn! In de Spaanse hoofdstad wemelt het van de tapasbarretjes en zonneschijn. Een prima combinatie om een jetlag uit te zitten. Want wat voelen wij ons belabberd. Midden in de nacht komen wij pas tot leven en overdag zouden we het liefst een siësta van een halve middag houden. Het is lastig om er niet aan toe te geven maar beetje bij beetje komen we weer in het Europese ritme.

Madrid mag dan voor ons gevoel om de hoek liggen, we genieten hier met volle teugen van het laatste deel van onze reis. De temperatuur ligt hier rond de dertig graden, zo te lezen is dat niet in heel Europa het geval… Gna gna! We struinen door de binnenstad en genieten van het goede leven liggend in het stadspark. Op slippers en in een korte broek bestellen wij tapas, ijsjes en koude drankjes in het Spaans en proberen we te achterhalen wat de Spanjaarden terug zeggen. Want wat spreken ze hier, in vergelijking tot in Zuid- en Midden-Amerika, ontzettend snel en binnensmonds. Ook kijken we onze ogen uit in de metro waar mensen knappe kunstjes doen, muziek maken, bedelen, de sterren van de hemel zingen en meuk verkopen voor een paar cent.

Vanavond maken wij de dertigste (!) vlucht van onze wereldreis die ons naar San Sebastian brengt. Deze stad ligt aan de Golf van Biskaje aan de Atlantische Oceaan, in het noorden van Spanje, op ongeveer 25 kilometer van de grens met Frankrijk. Hier gaan we een laatste surfpoging wagen en, jawel, genieten van tapas en hopelijk een hoop zonneschijn.

Dus nee, zo verschrikkelijk is het niet om terug zijn op Europese bodem. Eigenlijk is het hartstikke leuk.