De ochtenden beginnen vroeg, de wekker staat om 07:00u. We slapen ‘in’ een pizzaria, eigenaar Alberto maakt elke ochtend een heerlijke espresso, cafe latte of in mijn geval, el cafe special de Sjoerd, voor mij klaar. Een dubbele espresso met melk zonder schuim. Onderweg naar school stoppen we om de 5 minuten omdat Evelien weer een nieuwe bloem, geel huisje of krab op de foto moet zetten, voor de liefhebbers, we hebben een instagram account onder de username REISDEWERELDROND.

Aangekomen op school zit Leykis, onze strenge lereares, al klaar en is het gedaan met de rust. Elke dag begint ze met de vraag wat we gisteren gedaan hebben, de verleden tijd hebben we nog niet behandeld dus vaak levert deze vraag een vreemd gesprek op. Daarna volgt de controle op het huiswerk waarna ik elke dag bang ben voor de onverwachte SO! Vier uur lang volgen we elke dag Spaans en hebben we na drie weken toch al behoorlijk veel opgepikt. We bestellen ons eten in vloeiende Spaanse zinnen, spreken met Alberto ter oefening de dag door en kijken Spaanse films en tv. Si, es verdad!

Na deze actieve ochtenden worden de middagen en avonden gevuld met vooral niet te actief zijn. Behalve…. als er geruchten zijn over een komende surf “swell”. Surfen is voor mij de ontdekking van deze reis. Niets kan me meer ontspannen als dobberen in de zee om vervolgens de magische energie van de oceaan te voelen en een golf te pakken. Voor mij is het bijna Yoga.

Vorige week was het eindelijk zover, de storm in Amerika zorgde ervoor dat surfend Bocas in rep en roer was. Eindelijk weer goede “swell”! Piler, de lokale surf god en voormalig lid van het Panamese team, maar in de avond toch vooral ober in de pizzaria, nam ons mee naar de bekende spot Black Rock! Waar we normaal vanaf het strand surfen, namen we nu een watertaxi die ons tien minuten later in de oceaan dropte. Dit in combinatie met de toch al (in onze ogen) zeer hoge golven en de haai die ik na vijf minuten op een paar meter afstand zag zwemmen, zorgde eerder voor spanning dan ontspanning. Piler vond dit maar gezeur, hij vloot een keer op zijn vingers en schreeuwe dat we uit het kanaal naar de line-up moesten peddelen. Het feit dat we in Tahiti met veel lagere golven al “gewassen” waren, mijn vinger gebroken was, en ik onder het bloed zat maakten niet veel indruk op hem.

Terwijl de golven onder ons doorgingen was Piler wel klaar met dat gedobber. Hij checkte de golven, zag de perfecte golf (Teahupoo was er voor mijn gevoel niets bij!) en zei: ‘This one is for you baby’! En waar iedereen, inclusief Piler en ik zelf, een wipeout (één seconde op de plank) verwachtte, peddelde ik voor mijn leven. Terwijl ik de snelheid van de golf onder me voelde, drukte ik me in een vloeiende beweging op en stond! Ik keek achterom en zag de enorme golf. Na al onze white wash avonturen (de golf nádat hij gebroken is) stond ik OP de golf en maakte mijn eerste bochtjes. Het oefenen in Zuid Afrika, Bali, Nieuw Zeeland en Tahiti werd beloond: I was definitely surfing a real wave Baby! Intens gelukkig, surfde ik nog diverse golven en moe maar voldaan droomde ik die nacht van Teahupoo…

De swell is ondertussen helaas weer gaan liggen en met het rusten van de swell, rusten wij ook… Na Spaanse les is het meestal tijd voor een goede siësta, boekjes lezen, huiswerk maken en bedenken wat we die avond zullen gaan eten. Op woensdag avond staat er een film (inclusief popcorn) van de Spaanse school op het programma. Wij zagen tot nu toe Los Ojos de Julia, een echte Spaanse horror en een Mexicaanse voetbal film. Volledig in het Spaans, net als de ondertiteling. Wanneer we wat actiever zijn, nemen we de bus naar Starfish beach, een waar paradijsje en bekend om de vele zeesterren in alle kleuren van de regenboog.

Het weekend beginnen we op vrijdag, ‘s avonds gaan we dan uit eten met onze school. Waar iedereen trouw hun Spaanse woordenschat vergeet en snel over gaat tot Engels. Het enige woord dat dan in het Spaans wordt gesproken is cervezas. Na het eten luisteren we naar live muziek in Casa Verde, een gezellige kroeg waar een band op een steigertje boven het klotsende water staat. Na het drinken van een paar cocktails vervolgen we onze stapavond in bar Iguanas. Elke avond is het hier lady’s night. Laten we het er maar op houden dat de alcohol rijkelijk vloeit. Mijn dance moves met de 60 jarige oude Viking vrouw laat ik voor nu even achterwege. (What happens in Bocas, stays in Bocas!)

Wij zullen nog een weekje in Bocas verblijven en hier, na vier weken, onze Spaanse les afsluiten. Hierna vervolgen wij onze reis naar Costa Rica. Op het programma staat… Drie keer raden…

Doing nothing is our favorite thing!

Na onze rondreis door Nieuw-Zeeland, waar wij meer dan drie weken per camper van plaats naar plaats reden, waren we na 3600 kilometer toe aan wat rust. We vlogen naar Papeete, de hoofstad van Tahiti waar wij werden opgewacht met een geurige en kleurrijke bloemenkrans. In Tahiti staan bloemen symbool voor feest, plezier en levensvreugde. Een beter welkom op dit eiland hadden we ons niet kunnen wensen.

Samen met de eilanden Moorea en Bora Bora behoort Tahiti tot Frans-Polynesië. Frans-Polynesië is onderdeel van Frankrijk (een beetje zoals de Antillen bij Nederland horen), en dat is te merken. Er wordt Frans gesproken (Engels liever niet…) er wordt met Francs betaald en het stikt er van de Franse winkels zoals de Carrefour supermarkt. Hier vindt je producten van het Franse huismerk, een kaasafdeling met alle soorten en maten Franse kazen en een wijnafdeling met, jawel, allerlei Franse wijnen. Hoewel Chili en Australië een heel stuk dichterbij liggen, is er geen buitenlandse wijn te vinden.

Maar we hebben meer gedaan dan in de supermarkt gehangen. Zo zijn we met een gids de hoge golven ingedoken om onze surfskills op te krikken. Ook hebben we een kijkje genomen bij de beroemde Tahitiaanse supergolf de Teahupoo. Op deze golf schittert onder andere Kelly Slater tijdens de Billabong Pro kampioenschappen die jaarlijks hier gehouden worden. Een golf waar je U tegen zegt, een droom van vele surfers over de hele wereld. Helaas is Teahupoo ook een golf die al vele surfers het leven kostte.

Tahiti was een prachtige plek om even bij te komen van onze lange roadtrip door Nieuw-Zeeland en op te laden voor de grote oversteek naar Zuid-Amerika. Het vijfde continent van onze wereldreis is in zicht, wat hebben we daar zin in!

Wist je dat…

…Tahiti naast witte stranden ook vele zwarte stranden kent. De vulkanische oorsprong van het eiland zorgt voor deze bijzondere zwarte variant die je voeten bijna blaren bezorgt.

…Sjoerd zijn vinger kneusde bij de eerste golf die hij met veel enthousiasme insprong en die toch wat krachtiger was dan gedacht.

…Evelien een gat in de lucht sprong bij het spotten van de monoi-bloem. De olie van dit witte bloemetje wordt verwerkt in vele Bodyshop producten. Inderdaad, backpacker of niet, ze blijft smeren.

…Sjoerd ooit nog een keer terug wil naar Tahiti om Teahupoo te surfen.

…We de laatste dag in Tahiti als echte flaspackers hebben genoten van een over-water-bungalow. Voor niks! Vriend Janne, die wij hebben ontmoet tijdens onze Afrika tour, had deze prachtige bungalow geboekt en wij waren uitgenodigd om hier onze tijd uit te zitten tot onze vlucht naar Paaseiland zou vertrekken.

…Evelien haar bodylotion en lipbalsem waren gestolen, Sjoerd het hotel op stelten zette en Evelien van het hotel als excuus een Spa-pakket ontving.

…De bodylotion en lipbalsem toch niet gestolen waren, maar gewoon in de koelkast lagen en Sjoerd van schaamte het hotel uitgevlucht is.

…Sjoerd het lokale biermerk Hinano naar Nederland gaat halen omdat hij helemaal weg is van het logo.

De Midnight Villa had uitzicht op zee en geen deuren en ramen maar gelukkig nog net wel een dak. Alles was open waardoor je midden in de natuur zit. Omdat het regenseizoen was aangebroken was dat soms nog wel eens een probleempje. Niet voor Sasha en Agi, de eigenaren van dit juweeltje, maar voor de drie man personeel die 24/7 aanwezig was in hun huis. Bij elke plens bui kwamen zij in actie, kussens uit de lounge stoelen en dweilen maar weer. De kamer die wij bij Sasha en Agi boekten lag in hun voortuin, aan de rand van het zwembad waarvan het water op het zelfde niveau lag als de zee. Inderdaad, zoals uit de boekjes. Sasha en Agi hebben drie gastenkamers aan hun huis gebouwd en wij hadden geluk dat wij op dat moment hun enige gasten waren. Gewapend met twee verschrikkelijk grote Doberman Pinscher waakhonden (Prada en Dior, what’s in the name) voelden wij ons de filmsterren van Bali.

Op Bali kozen wij voor Padang Padang, omdat dit een bekende surfspot is en wij na onze surflessen in Jeffery’s Bay in Zuid-Afrika onze skills wilden verbeteren. De beste surfmaanden zijn juni, juli en augustus. De Balinese golven zijn dan consistent en hoog, maar ook buiten deze periode komen veel perfecte golven voorbij. Ondanks dat het surfseizoen dus eigenlijk al afgelopen was hebben we toch weer heerlijk kunnen surfen. Padang Padang heeft een prachtig klein strandje (waar vorig jaar diverse scenes uit de film Eat Pray Love opgenomen zijn) en mooie golven. Ook de surfspot Uluwatu, dat een eind verderop ligt, mogen wij van ons lijstje strepen. Deze spot was eigenlijk een beetje te hoog (letterlijk en figuurlijk) gegrepen voor ons. Doordat het hier erg ondiep is, er een behoorlijke stroming staat en de golven als het ware naar beneden klappen is dit eigenlijk alleen te doen voor de pro’s onder ons. Na een aantal pogingen om op de plank te komen en een de bodem van de zee wel heel dichtbij te hebben gezien, spraken wij met onszelf af hier ooit nog terug te komen. Waarom? Omdat de golven van Uluwatu bijna magisch zijn. In surftermen; Uluwatu heeft vijf verschillende breaks. Vijf verschillende manieren waarop de golven breken. Door surfers wordt dit gezien als het beste van het beste. Voor vele komen hier dromen en nachtmerries uit. Golven van 3 meter hoog zijn niet ongewoon. Uluwatu werd in de jaren 70 ontdekt. De spot moest geheim blijven en stond dan ook onder de locals bekend als ‘The Secret Place’. Er moet toen iemand zijn geweest die heel slecht geheimen kon bewaren, het duurde namelijk niet lang voor de golven van Uluwatu vol lagen met surfers van over de hele wereld. Tegenwoordig is het dan ook niet ongewoon dat er een stuk of 50 surfers in het water dobberen. In Uluwatu worden al jaren spectaculaire wereldkampioenschappen gehouden. Ook als je niet surft is het prachtig om een wedstrijd bij te wonen en vanuit een van de barretjes op de clif te genieten van de meest geweldige moves van de surfers.

Surfen op de Balinese golven is iets speciaals. Bali is bij uitstek een surfeiland, de meest geliefde plek van de surfboys uit Australië, en dat zegt natuurlijk genoeg. Al sinds de jaren 30 wordt Bali gezien als een van de beste surfspots ter wereld. De tropische temperatuur van ongeveer 32 graden, het hele jaar door, maakt Bali enorm aantrekkelijk om je plankje in het water te leggen en je mee te laten nemen door de golven. Het eiland kent enorm veel surfspots voor ieder niveau van surfen. De vele surfschooltjes die wij alleen al in Padang Padang en
Uluwatu hebben gezien maken duidelijk dat Bali dé plek is om je eerste golven te pakken en er daarna nog heel vaak terug te komen. Iets dat wij zeker nog vaak zullen doen, zoals
Mina zei:

‘See you in the surf!’