Een wereldreis, een droom die we beide al jaren hadden. Nadat ons plan om een jaar op reis te gaan was geboren zijn we in de wondere wereld van het reisbloggen gedoken. Honderden blogs over de meest geweldige reizen vlogen ons om de oren. We gingen opzoek naar reiservaringen (positieve én negatieve), reis- en voorbereidingstips, verhalen en inspiratiebronnen. Al onze voorgangers hebben ons flink op weg geholpen en wat hebben we genoten van hun reisverhalen. Wanneer je, thuis achter je computer, over een wereldreis leest is het moeilijk een beeld te schetsen hiervan. Nu we er middenin zitten geloven we pas écht dat het lang niet altijd rozengeur en wodka lime is, ondervinden we dat er toch echt verschil bestaat tussen reizen en vakantie vieren en kunnen we beamen dat indrukken opdoen soms best vermoeiend kan zijn. Nee, we willen niet ruilen. En nee, we hebben er nog lang niet genoeg van. Waarschijnlijk zul je dat goed begrijpen na onze hoogte- en dieptepunten van het afgelopen half jaar.

De grootste meevaller?
Sjoerd: Midden in de nacht mijn telefoon verliezen in een tricycle, vervolgens uren (voor mijn gevoel) opzoek gaan naar de chauffeur en verrast worden door de eerlijkheid van de (Filipijnse) mens. De telefoon die voor deze meneer waarschijnlijk een paar maanden loon zou betekenen, kwam hij netjes afleveren nadat hij hem in zijn wagentje zag oplichten door de vele gemiste oproepen van ons.
Evelien: De spinnen-teller die nog steeds op 0 staat maakt me erg gelukkig.

De grootste tegenvaller?
Sjoerd: In de tweede week van deze reis getuige zijn van een dodelijk ongeluk in Namibië en 22 mensen moeten bevrijden uit een krakkemikkige bus. Dan vraag je je wel even af of reizen echt zo leuk en veilig is.
Evelien: De torenhoge prijzen in Australië (tijdens de feestdagen) waardoor we onze Oostkust roadtrip moesten afblazen en ik dus niet heb kunnen duiken in de Great Barrier Reef. Dat stond ( staat dus…) behoorlijk hoog op mijn lijstje.

De leukste mensen die we tot nu toe zijn tegen gekomen?
Sjoerd en Evelien: Onze reisgenoten in Afrika! Een maand lang trokken we op met een groep van negen totaal verschillende mensen die het stuk voor stuk geweldig goed met elkaar konden vinden en elkaar 100% respecteerden.

De meest vervelende personen?
Sjoerd en Evelien: Een schreeuwende Amerikaanse in onze groep in Tibet die bij alles B zei wanneer de rest van de groep A zei.

Mooiste uitzicht?
Sjoerd: Het uitzicht vanuit het basecamp op de Mount Everest, Tibet.
Evelien: Het veranderen van het landschap tijdens de 48 uur durende treinreis van Chengdu naar Lhasa, Tibet. Van de groene bossen naar rotsen naar sneeuw naar bergen. Geweldig mooi!

Waar heb je het meest gelachen?
Sjoerd en Evelien: Op de Chinese Muur waar we ongeveer 300 keer op de foto zijn gezet door hysterische Chinese toeristen in eigen land. De dreads van Sjoerd en blonde haren van Evelien waren voor hen meer bijzonder dan die hele muur. Aan het eind van de dag hadden we spierpijn in onze kaken van het lachen.

Meest heerlijke eten?
Sjoerd: Typisch Nepalees eten in Kathmandu. Een soort tapas met als afsluiter yoghurt met honing.
Evelien: Sushi in Hong Kong. Eigenlijk was het onbetaalbaar maar wel geweldig lekker.

Meest smerige maaltijd?
In koor: Maissoep met crackers in Melbourne toen we besloten dat het wel eens tijd werd voor het échte backpacken.

Leukste dier?
Sjoerd: Een olifant op een paar meter afstand tijdens een walk-safari in Botswana.
Evelien: De nijlpaarden in de Okavango Delta in Botswana waren gaaf!

Meest nuttige voorwerp in je backpack?
Sjoerd: i-Pad, je bent een flashpacker of je bent het niet!
Evelien: Zipperzakjes. Mooie uitvinding.

Meest onnuttige voorwerp dat we beter thuis hadden kunnen laten?
Sjoerd: Mijn veel te zware en plek rovende wandelschoenen. Het aantal keer dat ik ze aan heb gehad zijn op één hand te tellen.
Evelien: Mijn onhandige snorkelset. Wel veel gebruikt maar op elke hoek van de straat/strand te huren.

Grootste irritatie aan elkaar?
Sjoerd: De schoonmaakwoede van Evelien. Zelfs in de camper in Nieuw-Zeeland word ik achterna gezeten met een bezempje.
Evelien: De rook-stops op onmogelijke momenten van Sjoerd zodat we eerst opzoek zijn naar een rookzone en daarna pas naar vervoer.

Leukste transportmiddel?
Sjoerd: De catamaran in de Filipijnen waarmee we onbewoonde eilandjes bezochten.
Evelien: Op de fiets door Xian, China. Simpel maar te gek, het crossen door de smalle straatjes binnen de stadsmuren.

Wanneer was je echt bang?
Sjoerd: In Johannesburg voelde ik me niet echt op mijn gemak. Gaan Googlen op ‘Johannesburg en criminaliteit’ is dan geen goed idee…
Evelien: Die nijlpaarden in de Okavango Delta in Botswana zijn op een afstand erg leuk maar ze ‘s nachts rollend over je tentje op de camping aantreffen klonk iets minder fijn.

Leukste hostel/hotel?
Sjoerd: Ons hostel in Xian in China waar we een kookcursus dumplings maken kregen.
Evelien: De boomhut in Railay, Thailand. Een geweldig mooi uitzicht, midden in de jungle.

Meest verschrikkelijkste hostel/hotel?
In koor: Het poephotel in Lhasa. Hier overstroomde het toilet en werden we uitgelachen door het personeel. Maar of we wel even af wilden tikken…

Het land dat tot nu toe de meeste indruk heeft gemaakt?
Sjoerd en Evelien: Tibet! Hierom!

En welk land was toch iets minder leuk dan verwacht?
Sjoerd: Zimbabwe. Hier besloten we onze Afrika tour af te breken. Waarschijnlijk was dat de reden dat ik niet van het land heb kunnen genieten. Helaas.
Evelien: Na de Filipijnen viel het me op dat Thailand toch behoorlijk toeristisch was. Maar Bangkok meegemaakt hebben was te gek.

Meest vriendelijke bevolking?
Sjoerd en Evelien: Indonesië. Behulpzame en zeer geïntereseerde mensen.

Leukste nachtleven?
In koor: De shooterbar Cocomangas op Boracay! *hik*

Wat mis je het meest?
Sjoerd: Vriendjes om een biertje mee te drinken en voetbal kijken op zondag.
Evelien: Een eigen badkamer. En een eigen bed. Van sommige bedden krijg ik nu nog jeuk.

Waar wen je aan tijdens het reizen?
Sjoerd: Het niet hoeven werken en je er ook niet druk over te hoeven maken.
Evelien: De grote afstanden die je aflegt om van A naar B te komen. Amsterdam wás altijd een eind reizen. Voor mijn gevoel ligt het nu om de hoek.

Het meest vermoeiende aan reizen?
Sjoerd en Evelien: Elke dag opzoek gaan naar slaapplaatsen, eetplekken en vervoer. Het uitzoekwerk kost enorm veel tijd en energie. Met name wanneer je er een keertje géén zin in hebt. Ook het altijd onderweg zijn kan soms zwaar vallen. Dit was de reden dat wij een ‘vakantie’ inlasten in Boracay.

Als afsluiter, het meest geweldige aan reizen?
Sjoerd: Het veroveren van de meest geweldige plekken waar we het bestaan niet eens van af wisten!
Evelien: De vrijheid en het onbezorgde dat reizen met zich meebrengt. Plus het ontdekken van de levensstijlen en cultuur van de bevolking over de hele wereld. Mooi om zoveel verschillende mensen te ontmoeten die hun leven allemaal op een andere manier invullen maar eigenlijk ook gewoon allemaal hetzelfde doen. En en en…

Wordt vervolgd! Want reizen is fantastisch!

Na vier maanden wereldreis kunnen we ons zelf al echte massage experts noemen. In Hong Kong maakten we voor het eerst kennis met deze eeuwen oude methode voor het vinden van ontspanning en innerlijke rust. We lieten onszelf door een vrouwelijke ‘massage-propper’ van een jaar of 60 overhalen om naar haar massage salon op vijftien hoog achter te komen. Natuurlijk voor een ‘special price’, zoals elke salon dat doet. Evelien koos voor een ‘veilige’ voetmassage en Sjoerd ging vol goede moed voor een uitgebreide olie massage. De veilige voetmassage mondde uit in een vragenvuur van de mannelijke voetmasseur over Nederland, ons inkomen, wat de meest romantische trekjes van Sjoerd waren en over het overgewicht van deze vriendelijke en onzekere Chinees. (Teveel stof om over na te denken, ontspanning en innerlijke rust waren ons beloofd.) De massage van Sjoerd was er ook een om niet snel te vergeten. De masseuse kwam met haar handen op plekken die niet helemaal voor haar bestemd waren. Na drie afwijzingen werd het haar teveel en stormde ze boos de kamer uit. Vol woede riep ze nog iets in de trend van ‘tips tips tips’ over haar schouders. Zo… De kop was eraf. Onze eerste massage in Azië was een feit!

We hadden de smaak helemaal te pakken. Vele massages volgden. Gelukkig hebben we ons niet laten afschrikken door deze slechte ervaring, anders zouden we de echt goede massages allemaal hebben moeten missen. De meest opmerkelijke massage taferelen op een rijtje:

* In China is het onmogelijk om een olie massage te krijgen. Ook lig je hier niet naakt op een massage bedje, je dient hier een blauwe ziekenhuispyama aan te trekken waar gewoon ‘doorheen’ gemasseerd wordt. De kamertjes zijn hier uitgerust met televisie en asbak. Lekker zen…

* In Nepal zijn we in de meest vreemde gebouwtjes terecht gekomen opzoek naar de salons. Vanaf de straat loop je eerst door smalle gangetjes, winkeltjes, trappenhuizen en woonkamers van de buren om de massagesalon te bereiken.

* In de Filipijnen ben je na de eerste keer massage bij een masseuse meteen aan haar gekoppeld en doe je er verstandig aan de volgende keer weer naar haar terug te gaan. Op Boracay werd Sjoerd ‘gesnapt’ toen hij stiekem een andere salon uitprobeerde. Deze gewaagde actie ging als een lopend vuurtje over het eiland. Dat salon nummer twee meer dan 100 meter verderop zat, maakte voor deze roddel niets uit. Nadat hij een paar dagen later terug kwam bij salon nummer één werd hem duidelijk gemaakt dat dat dus echt niet de bedoeling was. De dames hadden flinke ruzie met elkaar gehad. Wij konden toch ook niet weten dat het nichtjes van elkaar waren.

* In Thailand moet je goed uitkijken in welke salon je precies naar binnen stapt. Voor je het weet sta je oog in oog met een elftal aan ladyboys, ben je beland in een Thais hoerenhuis of moet je je broek uittrekken in een zogenaamde boy-to-boy-zone…

* In Bangkok keken we onze ogen uit in Khao San Road. Hier werden de voetmassages in de uitgaansstraat aangeboden. Dronken Engelsen maakten hier gretig gebruik van en zaten met hun voeten in de lucht aan een biertje of een emmertje coctail.

* Massages in Azië gaan als zoete broodjes over de toonbank. Je moet niet geen staan te kijken wanneer je in een salon meer dan 20 stoelen naast elkaar ziet staan waarin iedereen een andere massage krijgt. Soms ziet het er bijna uit als massaproductie. Je kunt bij de meeste salon terecht tot midden in de nacht. De volgende ochtend rond een uur of acht staan de deuren weer gewoon voor je open en begint het gekkenhuis opnieuw.

* Bij de deur van de salons word je vriendelijk begroet door een clubje dames die je graag de ‘menukaart’ laten zien. De keuze is reuze. De prijzen in Azië voor een massage van ongeveer een uur liggen omerekend meestal tussen de vijf en acht Euro.

Morgen vertrekken wij naar Indonesië. Dit is ons laatste land in Azië waar we nog even flink gaan genieten van de Aziatische massage prijzen. Hierna reizen we door naar onder andere Australië waar massages voor ons flashpackersbudget vast en zeker niet zijn weggelegd. Maar ach, die ontspanning en innerlijke rust vinden hier we vast en zeker op een andere manier.

Met een dingy (klein rubber bootje) werden we door Eddy van land naar de catamaran gebracht, waar de sun set party cruise net was afgelopen en er nog snel schoon gemaakt werd zodat we onze cabine in konden. De eerste nacht bleven we nog in de bay van Boracay, waarna we vroeg in de ochtend zouden vertrekken richting Seco Island.

Aan boord, 2 oudere Noorse mannen, Bjorn en Geir, en 3 crewleden, Kareem, Tim en Eddy, met deze bezetting gingen we op weg in onze catamaran met disco ballen!

Al snel bleek dat de crew niet zo ervaren was als de Noorse rotten, die al verschillende keren de atlantische oceaan over gezeild hebben. Hierdoor ontstond de rare situatie dat de Noren eigenlijk de controle overnamen en de crew vertelden wat te doen…

Na ruim 8 uur gezeild te hebben zagen we in de verte de contouren van Seco Island opduiken, E begon spontaan Op Een Onbewoond Eiland van Kinderen voor Kinderen te zingen en was blij dat ze van de catamaran af mocht aangezien ze al behoorlijk zeeziek was geworden, een carriere als matroos zit er voor haar niet in.

Aangezien er voor het eiland een rif zat, werd er eerst een goede plek gekozen om voor anker te gaan, althans dat dacht de crew… Snel werden de kites, boards, en snorkel gear gepakt en gingen we met de dingy door zeer laag water op weg naar Seco Island.
Kites werden opgepompt, en de oude rotten gingen aan de slag, terwijl wij ons afvroegen hoe alles precies ook al weer werkte. Help waar is Madis ons instructeur!?
Het is namelijk toch wel wat anders om in een veilige bay te kiten dan midden op zee, waar je gemakkelijk tientallen km’s de zee in geblazen kan worden als je gevallen bent. Gelukkig wilde Kareem ons wel weer op weg helpen, en hebben we zelf een een beetje gerommeld en met name de basis geoefend die Madis even vergeten was uit te leggen… E heeft er een stoere litteken aan overgehouden, immers ga nooit maar dan ook nooit tussen de lijnen van de kites staan…

Het eiland met wat palmbomen en niet groter dan 600 meter lengte, had voor ons nog een andere verrassing, haaien! (Jaws muziek aan!) Na eerste een baby haai gespot te hebben, zagen we later de rest van de familie, 3 haaien van ruim 1,5 meter zwommen om ons heen, maar waren banger voor ons dan wij voor hen.

Na de middag op het eiland rond gebracht te hebben en de geweldige kite surf jumps van Kareem te hebben bekeken, gingen we terug naar de catamaran, waar de verhalen tijdens het eten over snow kiten ons zeer enthousiast maakten om nog meer te gaan oefenen om volgend jaar in Noorwegen door de sneeuw te gaan kiten!

Het eten was voortreffelijk, mede doordat we met de vissers die ook voor anker lagen een deal hadden gemaakt, zij zouden voor ons een grote vis vangen en koken, wij gaven onze rum…

Dag 2 verliep eigenlijk hetzelfde als dag 1, beetje oefenen met kiten, tot dat de lucht zwart kleurde en het duidelijk werd dat er een storm op komst was, via het surfboard lieten wij onze geleerde surf moves uit Zuid Afrika zien en waren we sneller terug op de catamaran dan onze vrienden in de dingy.

Terwijl de wind sterker en sterker werd, werd E witter en witter… Nadat ze vergeten was om het raampje dicht te doen in onze cabine, en gewekt werd door het water dat onze cabine binnen vloog, was de maat vol, nnoit meer op een catamaran! (Al denkt Sjoerd daar duidelijk amders over.) De wind werd sterker en de golven zorgde ervoor dat onze boot van richting veranderde, en waar het eerst veilig en diep genoeg leek om voor anker te gaan, bleek nu dat met het draaien van de boot en het veranderen van het tij, de boot nog maar op 1,5 meter diepte lag. Met behulp van de Noren werd besloten om zo gauw het licht werd te vertrekken, en na een spannend uurtje waren we weer op zee en begon de zon te schijnen en gingen we op weg naar een ander onbewoond eiland.

Dit eiland waar de naam ons is ontschoten, wordt gezien als 1 van de meest heldere plaatsen in de wereld en inderdaad het water was zo ongelovelijk helder, dat we gelijk in het water sprongen met onze snorkels om al het moois te ontdekken.

Na heerlijk te hebben gesnorkeld en gelunched op de boot, vertrokken we weer richting Boracay, waar we tot zondag nog genieten van ons luxe leventje om daarna op weg te gaan naar Crazy Bangkok!

In China kregen wij al lucht van het bestaan van dit paradijsje op aarde. De Braziliaanse jongen waarmee wij China en Tibet doortrokken, vertelde ons in geuren en kleuren over zijn verblijf op Boracay een jaar geleden. Na foto’s op zijn telefoon te hebben gezien, waren wij verkocht. Op internet gingen we opzoek naar een betaalbare vlucht vanuit Kathmandu, Nepal. Precies een week later zetten wij voet aan wal in Boracay. Al vanaf de eerste dag was duidelijk dat er geen Braziliaans woord gelogen was over dit eiland. Een paar dagen na aankomst was de verlenging van het appartement én het verzetten van de terugvlucht een feit. Een heel gek idee wanneer je bedenkt dat dit eiland een oppervlakte van ongeveer tien km2 heeft. Je zou denken dat zes weken eiland verkennen dan misschien wat veel is. Voor ons niet, wij hebben hier namelijk een missie. En wel eentje die best eens wat tijd in beslag zou kunnen nemen.

Aan de andere kant van White Beach, het welbekende touristische gedeelte van het eiland, ligt Bulabog Beach. Dit strand staat bekend om de vele watersport mogelijkheden. Met name het kitesurfen is hier helemaal hot. Laat dat nou net onze missie zijn.

Na een kitesurf-uitleg-in-een-notendop van instructeur Madis, een jongen uit Estland die hier een aantal jaar geleden naartoe is gekomen en nooit meer is weggegaan, waren wij om en boekten we onze eerste kitesurflessen. Kiteschool Habagat (vernoemd naar een winstroom die over het eiland waait) wordt gerund door een Duitste man die hier op het eiland ook nog een steakhouse bezit. Hij heeft 13 jaar geleden de Deutsche bratwursten vaarwel gezwaaid en leeft al geruime tijd een relaxed leventje op Boracay. Geef hem eens ongelijk. Kitesurfen is een enorm leuke maar ook moeilijke sport. Het in de lucht houden van een 10m brede vlieger, op je plankje springen en gaaaan, is nog niet zo gemakkelijk. Gelukkig heeft Madis enorm veel geduld met ons en vindt het dan ook geen enkel probleem om voor de zoveelste keer uit te leggen hoe je de lijnen vast moet knopen, de kite op één plek kunt houden, op de plank moet gaan staan, etc. etc.

Wanneer dat eenmaal duidelijk is, is het toch wel een machtig gevoel, het besturen van een enorm gevaarte tientallen meters boven je in de lucht. De echte actie foto’s moeten nog even op zich laten wachten. Daarvoor hebben we nog heel wat lesjes en oefening voor nodig. (En een andere outfit. Op dit moment zijn we de kneusjes van Bulabog! Lees: zwemvast, helm, etc.) Maar hoe stoer is het om te kunnen zeggen dat je zeker al een meter of twintig hebt kunnen ‘rijden’ op je plankje?! (Sjoerd) En dan nog maar te zwijgen over een lancering van zo’n 1,5m boven het wateroppervlak doordat de kite nét iets teveel wind ving! (Evelien) Eén van de eerste lessen van Madis was: “Do NOT bring the kite in the powerzone, there is too much power for you!” Foutje bedankt! “Kun je het misschien nog éééén keer uitleggen, Madis? We snappen het nogsteeds niet…”

Een andere bezigheid op dit mini eiland is het verkennen van de mega oceaan in onze achtertuin. Op de vele vissen, prachtige zeesterren en het kleurrijke koraal raak je niet snel uitgekeken. Snorkel- en duikmogelijkheden genoeg.

Ook kijken we onze ogen uit tijdens het opserveren van het dagelijkse leven op het eiland. Zo shoppen we op de lokale vismarkt, onderhandelen we over de prijs voor de tricycle voor een ritje naar de binnenstad en maken we kennis met de vele ladyboy’s (bakla’s) die het eiland rijk is.

Boracay is prachtig maar het zou zonde zijn als we niet verder zouden kijken en maar een van de 7007 eilanden kunnen zien. Het aanbod van Madis om vijf dagen mee te varen op een geweldig mooie, gloednieuwe catamaran kwam dan ook als geroepen. Volgende week stappen wij aan boord van deze zeilboot om, samen met onder andere de beste kitesurfer van de Filipijnen, de omgeving van Boracay te te verkennen. We gaan de mooiste kitesurf spots opzoeken en daar oefenen op de verlenging van de twintig meter rit en de beruchte lancering… Op de boot gaan ongeveer tien mensen mee. En het leuke is… Onze Braziliaan zal daar ook bij zijn!

Deze keer maakten wij hem enthousiast met Boracay-verhalen en besloot hij zijn reisplan om te gooien. Hij vloog van India naar hier om ons te vergezellen. Van het bestaan van Boracay, daar weten wij nu alles van. Nog drie weken zullen we hier ‘druk’ zijn met alles wat deze geweldige plek te bieden heeft. Op 21 november begeven wij ons weer naar het vliegveld. Op naar de volgende bijzondere plek!

Waar dat precies zal zijn? Geen idee, hopelijk weer een plek waarvan we het bestaan nu nog niet afweten.

Boracay, 7 km lang en 2,5 km breed is in Nederland en de rest van Europa nog niet zo bekend, maar ondertussen in Azie al een behoorlijk bekende vakantiebestemming geworden. Boracay behoort tot de Filipijnen en is al reeds beoordeeld als 1 van de 3 beste eilanden op de wereld na de Malediven. Aangezien wij vorig jaar op de Malediven waren kunnen we het zelf goed beoordelen. Ons oordeel is dat het zelfs beter en mooier is! Niet alleen is het water net zo blauw, maar is het eiland ook heel erg groen en bloeien de bloemen, planten en bomen volop. Daarnaast is er in Boracay wat meer te beleven (bijvoorbeeld het nachtleven) dan in de Malediven, waar je na 1 week uitgekeken bent omdat je op je eigen eilandje ‘vastzit’. Elke eiland is daar namelijk een apart resort.

Om die redenen, maar ook vooral omdat we een beetje reis moe waren, hebben we na een paar dagen al besloten om voorlopig op dit paradijsje te blijven. Geloof het of niet, maar het dagelijks op zoek zijn naar een slaapplek, eten en vervoer plus het in- en uitpakken van je huis (lees: backpack) is op sommige momenten erg zwaar. Zowel geestelijk als lichamelijk. (Verder niets te klagen!) We vertrekken hier pas over 5 weken.

De komende 5 weken zullen we invullen met vooral heerlijk niets doen, duiken, en hopelijk leren kite surfen!

Daarnaast mogen we zo nu en dan ook een ” klein ” feestje vieren. Ondertussen zijn we al bekend geraakt met Cocomagas, een bar waar het vooral leuk is als je van de shooters hebt gesnoept. We hebben het blijkbaar zo leuk gehad dat we gisteren enthousiast begroet werden zonder te weten door wie precies. Ons waren ze niet vergeten….!

Wij verblijven op Diniwid Beach, ongeveer 10 minuten rijden met de tricycle naar het centrum van het eiland. Diniwid Beach ligt tussen 2 prachtige rotspartijen in en is een wat rustiger strand dan de hier bekende White Beach 1, 2 en 3 waar op elke vierkante meter een restaurantje, bar of souveniershop te vinden is. In Diniwid Beach hebben wij (gelukkig) geen bars en danscafe’s in ‘onze achtertuin’.

Ons appartement is voor backpackers begrippen erg luxe te noemen, zo hebben wij een schoonmaakster die elke dag komt, uitzicht op zee en zitten we 100 meter van het strand. Beter konden we het niet treffen!

Ondanks alke waarschuwingen voor regen en typhones, hebben we tot nu toe maar 1 dag regen gehad en is het nu al 5 dagen stralend weer. Het enige nadeel is dat we nog niet mogen zwemmen met onze tattoo.

Onderstaande foto’s geven enigzins weer hoe ons paradijsje op aarde eruit ziet! Mocht je in de buurt zijn, binnenkort houden we een housewarming party, iedereen is van harte uitgenodigd!