Een wereldreis, een droom die we beide al jaren hadden. Nadat ons plan om een jaar op reis te gaan was geboren zijn we in de wondere wereld van het reisbloggen gedoken. Honderden blogs over de meest geweldige reizen vlogen ons om de oren. We gingen opzoek naar reiservaringen (positieve én negatieve), reis- en voorbereidingstips, verhalen en inspiratiebronnen. Al onze voorgangers hebben ons flink op weg geholpen en wat hebben we genoten van hun reisverhalen. Wanneer je, thuis achter je computer, over een wereldreis leest is het moeilijk een beeld te schetsen hiervan. Nu we er middenin zitten geloven we pas écht dat het lang niet altijd rozengeur en wodka lime is, ondervinden we dat er toch echt verschil bestaat tussen reizen en vakantie vieren en kunnen we beamen dat indrukken opdoen soms best vermoeiend kan zijn. Nee, we willen niet ruilen. En nee, we hebben er nog lang niet genoeg van. Waarschijnlijk zul je dat goed begrijpen na onze hoogte- en dieptepunten van het afgelopen half jaar.

De grootste meevaller?
Sjoerd: Midden in de nacht mijn telefoon verliezen in een tricycle, vervolgens uren (voor mijn gevoel) opzoek gaan naar de chauffeur en verrast worden door de eerlijkheid van de (Filipijnse) mens. De telefoon die voor deze meneer waarschijnlijk een paar maanden loon zou betekenen, kwam hij netjes afleveren nadat hij hem in zijn wagentje zag oplichten door de vele gemiste oproepen van ons.
Evelien: De spinnen-teller die nog steeds op 0 staat maakt me erg gelukkig.

De grootste tegenvaller?
Sjoerd: In de tweede week van deze reis getuige zijn van een dodelijk ongeluk in Namibië en 22 mensen moeten bevrijden uit een krakkemikkige bus. Dan vraag je je wel even af of reizen echt zo leuk en veilig is.
Evelien: De torenhoge prijzen in Australië (tijdens de feestdagen) waardoor we onze Oostkust roadtrip moesten afblazen en ik dus niet heb kunnen duiken in de Great Barrier Reef. Dat stond ( staat dus…) behoorlijk hoog op mijn lijstje.

De leukste mensen die we tot nu toe zijn tegen gekomen?
Sjoerd en Evelien: Onze reisgenoten in Afrika! Een maand lang trokken we op met een groep van negen totaal verschillende mensen die het stuk voor stuk geweldig goed met elkaar konden vinden en elkaar 100% respecteerden.

De meest vervelende personen?
Sjoerd en Evelien: Een schreeuwende Amerikaanse in onze groep in Tibet die bij alles B zei wanneer de rest van de groep A zei.

Mooiste uitzicht?
Sjoerd: Het uitzicht vanuit het basecamp op de Mount Everest, Tibet.
Evelien: Het veranderen van het landschap tijdens de 48 uur durende treinreis van Chengdu naar Lhasa, Tibet. Van de groene bossen naar rotsen naar sneeuw naar bergen. Geweldig mooi!

Waar heb je het meest gelachen?
Sjoerd en Evelien: Op de Chinese Muur waar we ongeveer 300 keer op de foto zijn gezet door hysterische Chinese toeristen in eigen land. De dreads van Sjoerd en blonde haren van Evelien waren voor hen meer bijzonder dan die hele muur. Aan het eind van de dag hadden we spierpijn in onze kaken van het lachen.

Meest heerlijke eten?
Sjoerd: Typisch Nepalees eten in Kathmandu. Een soort tapas met als afsluiter yoghurt met honing.
Evelien: Sushi in Hong Kong. Eigenlijk was het onbetaalbaar maar wel geweldig lekker.

Meest smerige maaltijd?
In koor: Maissoep met crackers in Melbourne toen we besloten dat het wel eens tijd werd voor het échte backpacken.

Leukste dier?
Sjoerd: Een olifant op een paar meter afstand tijdens een walk-safari in Botswana.
Evelien: De nijlpaarden in de Okavango Delta in Botswana waren gaaf!

Meest nuttige voorwerp in je backpack?
Sjoerd: i-Pad, je bent een flashpacker of je bent het niet!
Evelien: Zipperzakjes. Mooie uitvinding.

Meest onnuttige voorwerp dat we beter thuis hadden kunnen laten?
Sjoerd: Mijn veel te zware en plek rovende wandelschoenen. Het aantal keer dat ik ze aan heb gehad zijn op één hand te tellen.
Evelien: Mijn onhandige snorkelset. Wel veel gebruikt maar op elke hoek van de straat/strand te huren.

Grootste irritatie aan elkaar?
Sjoerd: De schoonmaakwoede van Evelien. Zelfs in de camper in Nieuw-Zeeland word ik achterna gezeten met een bezempje.
Evelien: De rook-stops op onmogelijke momenten van Sjoerd zodat we eerst opzoek zijn naar een rookzone en daarna pas naar vervoer.

Leukste transportmiddel?
Sjoerd: De catamaran in de Filipijnen waarmee we onbewoonde eilandjes bezochten.
Evelien: Op de fiets door Xian, China. Simpel maar te gek, het crossen door de smalle straatjes binnen de stadsmuren.

Wanneer was je echt bang?
Sjoerd: In Johannesburg voelde ik me niet echt op mijn gemak. Gaan Googlen op ‘Johannesburg en criminaliteit’ is dan geen goed idee…
Evelien: Die nijlpaarden in de Okavango Delta in Botswana zijn op een afstand erg leuk maar ze ‘s nachts rollend over je tentje op de camping aantreffen klonk iets minder fijn.

Leukste hostel/hotel?
Sjoerd: Ons hostel in Xian in China waar we een kookcursus dumplings maken kregen.
Evelien: De boomhut in Railay, Thailand. Een geweldig mooi uitzicht, midden in de jungle.

Meest verschrikkelijkste hostel/hotel?
In koor: Het poephotel in Lhasa. Hier overstroomde het toilet en werden we uitgelachen door het personeel. Maar of we wel even af wilden tikken…

Het land dat tot nu toe de meeste indruk heeft gemaakt?
Sjoerd en Evelien: Tibet! Hierom!

En welk land was toch iets minder leuk dan verwacht?
Sjoerd: Zimbabwe. Hier besloten we onze Afrika tour af te breken. Waarschijnlijk was dat de reden dat ik niet van het land heb kunnen genieten. Helaas.
Evelien: Na de Filipijnen viel het me op dat Thailand toch behoorlijk toeristisch was. Maar Bangkok meegemaakt hebben was te gek.

Meest vriendelijke bevolking?
Sjoerd en Evelien: Indonesië. Behulpzame en zeer geïntereseerde mensen.

Leukste nachtleven?
In koor: De shooterbar Cocomangas op Boracay! *hik*

Wat mis je het meest?
Sjoerd: Vriendjes om een biertje mee te drinken en voetbal kijken op zondag.
Evelien: Een eigen badkamer. En een eigen bed. Van sommige bedden krijg ik nu nog jeuk.

Waar wen je aan tijdens het reizen?
Sjoerd: Het niet hoeven werken en je er ook niet druk over te hoeven maken.
Evelien: De grote afstanden die je aflegt om van A naar B te komen. Amsterdam wás altijd een eind reizen. Voor mijn gevoel ligt het nu om de hoek.

Het meest vermoeiende aan reizen?
Sjoerd en Evelien: Elke dag opzoek gaan naar slaapplaatsen, eetplekken en vervoer. Het uitzoekwerk kost enorm veel tijd en energie. Met name wanneer je er een keertje géén zin in hebt. Ook het altijd onderweg zijn kan soms zwaar vallen. Dit was de reden dat wij een ‘vakantie’ inlasten in Boracay.

Als afsluiter, het meest geweldige aan reizen?
Sjoerd: Het veroveren van de meest geweldige plekken waar we het bestaan niet eens van af wisten!
Evelien: De vrijheid en het onbezorgde dat reizen met zich meebrengt. Plus het ontdekken van de levensstijlen en cultuur van de bevolking over de hele wereld. Mooi om zoveel verschillende mensen te ontmoeten die hun leven allemaal op een andere manier invullen maar eigenlijk ook gewoon allemaal hetzelfde doen. En en en…

Wordt vervolgd! Want reizen is fantastisch!

Na vier maanden wereldreis kunnen we ons zelf al echte massage experts noemen. In Hong Kong maakten we voor het eerst kennis met deze eeuwen oude methode voor het vinden van ontspanning en innerlijke rust. We lieten onszelf door een vrouwelijke ‘massage-propper’ van een jaar of 60 overhalen om naar haar massage salon op vijftien hoog achter te komen. Natuurlijk voor een ‘special price’, zoals elke salon dat doet. Evelien koos voor een ‘veilige’ voetmassage en Sjoerd ging vol goede moed voor een uitgebreide olie massage. De veilige voetmassage mondde uit in een vragenvuur van de mannelijke voetmasseur over Nederland, ons inkomen, wat de meest romantische trekjes van Sjoerd waren en over het overgewicht van deze vriendelijke en onzekere Chinees. (Teveel stof om over na te denken, ontspanning en innerlijke rust waren ons beloofd.) De massage van Sjoerd was er ook een om niet snel te vergeten. De masseuse kwam met haar handen op plekken die niet helemaal voor haar bestemd waren. Na drie afwijzingen werd het haar teveel en stormde ze boos de kamer uit. Vol woede riep ze nog iets in de trend van ‘tips tips tips’ over haar schouders. Zo… De kop was eraf. Onze eerste massage in Azië was een feit!

We hadden de smaak helemaal te pakken. Vele massages volgden. Gelukkig hebben we ons niet laten afschrikken door deze slechte ervaring, anders zouden we de echt goede massages allemaal hebben moeten missen. De meest opmerkelijke massage taferelen op een rijtje:

* In China is het onmogelijk om een olie massage te krijgen. Ook lig je hier niet naakt op een massage bedje, je dient hier een blauwe ziekenhuispyama aan te trekken waar gewoon ‘doorheen’ gemasseerd wordt. De kamertjes zijn hier uitgerust met televisie en asbak. Lekker zen…

* In Nepal zijn we in de meest vreemde gebouwtjes terecht gekomen opzoek naar de salons. Vanaf de straat loop je eerst door smalle gangetjes, winkeltjes, trappenhuizen en woonkamers van de buren om de massagesalon te bereiken.

* In de Filipijnen ben je na de eerste keer massage bij een masseuse meteen aan haar gekoppeld en doe je er verstandig aan de volgende keer weer naar haar terug te gaan. Op Boracay werd Sjoerd ‘gesnapt’ toen hij stiekem een andere salon uitprobeerde. Deze gewaagde actie ging als een lopend vuurtje over het eiland. Dat salon nummer twee meer dan 100 meter verderop zat, maakte voor deze roddel niets uit. Nadat hij een paar dagen later terug kwam bij salon nummer één werd hem duidelijk gemaakt dat dat dus echt niet de bedoeling was. De dames hadden flinke ruzie met elkaar gehad. Wij konden toch ook niet weten dat het nichtjes van elkaar waren.

* In Thailand moet je goed uitkijken in welke salon je precies naar binnen stapt. Voor je het weet sta je oog in oog met een elftal aan ladyboys, ben je beland in een Thais hoerenhuis of moet je je broek uittrekken in een zogenaamde boy-to-boy-zone…

* In Bangkok keken we onze ogen uit in Khao San Road. Hier werden de voetmassages in de uitgaansstraat aangeboden. Dronken Engelsen maakten hier gretig gebruik van en zaten met hun voeten in de lucht aan een biertje of een emmertje coctail.

* Massages in Azië gaan als zoete broodjes over de toonbank. Je moet niet geen staan te kijken wanneer je in een salon meer dan 20 stoelen naast elkaar ziet staan waarin iedereen een andere massage krijgt. Soms ziet het er bijna uit als massaproductie. Je kunt bij de meeste salon terecht tot midden in de nacht. De volgende ochtend rond een uur of acht staan de deuren weer gewoon voor je open en begint het gekkenhuis opnieuw.

* Bij de deur van de salons word je vriendelijk begroet door een clubje dames die je graag de ‘menukaart’ laten zien. De keuze is reuze. De prijzen in Azië voor een massage van ongeveer een uur liggen omerekend meestal tussen de vijf en acht Euro.

Morgen vertrekken wij naar Indonesië. Dit is ons laatste land in Azië waar we nog even flink gaan genieten van de Aziatische massage prijzen. Hierna reizen we door naar onder andere Australië waar massages voor ons flashpackersbudget vast en zeker niet zijn weggelegd. Maar ach, die ontspanning en innerlijke rust vinden hier we vast en zeker op een andere manier.

Sjoerd2 heeft al vele verre landen op zijn reis-cv staan. Vorige maand besloot hij zijn rolkoffer te verruilen voor een backpack. Zo maakte hij kennis met een voor hem nieuwe manier van de wereld verkennen. In Bangkok merkten we al op dat hij zich behoorlijk relaxed gedroeg. Hij had nog geen concreet reisplan, geen dagplanning voor het verkennen van de stad en in zijn tas konden we niet meer dan welgeteld twee t-shirts en één korte broek ontdekken. Het was duidelijk: Sjoerd2 zat nu al in de backpackersmodus. Zijn reis door Thailand kon beginnen.

Na drie dagen Bangkok die voornamelijk bestonden uit slapen, eten, massages nemen, biertjes halen bij de Seven Eleven, die biertjes direct opdrinken anders zouden ze warm worden en weer gaan slapen, reisden we naar Ao Nang. Vanaf daar kun je gemakkelijk een bootje pakken naar Railay. Het was maar goed dat Sjoerd2 getransformeerd was naar een heuse backpacker, met een rolkoffer door de modder zou zeker geen pretje geweest zijn. In Ao Nang moet men namelijk de pier nog ontdekken. Hier trokken we dus onze schoenen uit en waagden ons de zee in. Als de boot niet naar ons komt, komen wij wel naar de boot.

Railay staat bekend om zijn gigantische rotsformaties. Het mag dan wel op een schiereiland liggen, tussen de prachtige rotsen voelt het als het ontdekken van een onbewoond eiland. Na vier dagen bijkomen van het ontzettende zware leven dat we op dit moment lijden besloten we door te reizen naar Koh Tao. Tijdens onze tussenstop in Chumphon stond onze verse backpacker een voor hem nieuwe verrassing te wachten. In Railay waren we gezegend met een prachtig jungle huisje dat dagelijks werd schoongemaakt. Ook werden we elke ochtend verwend met verse bananenpannenkoeken. In Chumphon was alles anders, het die-hard backpacken was voor Sjoerd2 begonnen. In het hostel werd hij vrolijk begroet door een hoofdkussen dat ooit wit was, een smoezigelig matrasje op een plakkerige grond en op het plafond zwaaiden vele zes-potige kamergenoten hem goededag. Deze combinatie gooide Sjoerd2 heel subtiel terug in het echte backpackers-leven. De eerste slapeloze nacht was een feit. Een nacht die voor vele backpackers niet meer dan normaal zou zijn.

Eenmaal in Koh Tao was hij dit gelukkig al weer gauw vergeten. Het heldere water, de groene palmbomen en de strak blauwe lucht maakten een hoop goed. Koh Tao is een paradijs voor de duikliefhebber. Op elke hoek van de straat is een duikschool gevestigd en wanneer je hier mee wilt doen met de laatste mode trek je een (corrigerende) wetsuit aan. Net als de boven water is Koh Tao onder water ook zeer de moeite waard. Ook hier geniet Sjoerd2 van de fijne kanten van het backpackers leventje. Het huiswerk voor zijn duikcertificaat doet hij tijdens Koh Tao’s prachtige sunset en het het theorie examen maakt hij samen met zijn ijskoude vriend Chang.

Morgen reizen wij verder naar Indonesië en nemen we afscheid van Sjoerd2. Hij zal doorreizen naar Noord Thailand om daar te genieten van de tweede helft van zijn backpack-reis. Hier zal hij vast en zeker opnieuw verrast worden door de vele keuzes op slaapgebied die Thailand te bieden heeft. Zal het slapen op z’n Chumphons of op z’n Railays worden? Wij gokken op dat laatste…

En zullen waarschijnlijk precies het zelfde doen…!

* Flashpackers zijn reizigers die tijdens hun reis kiezen voor nét even wat meer luxe dan backpackers. Zij kiezen niet voor de duurste maar zeker ook niet voor de goedkoopste accomodaties. Een schone kamer staat hoog op de wenslijst. Zij zijn uitgerust met gadgets als een smartphone, laptop of ipad (of een combinatie hiervan) en speuren zij naar restaurantjes of coffeebars met gratis (dat dan weer wel) wifi zodat ze via het web hun reisinformatie kunnen opzoeken. Klik HIER voor meer info.

Wist je dat…

…Sjoerd2 met dank aan Mr. Chang een score van 100% had bij zijn Open Water theorie examen!

…Sjoerd1 zich te pletter verveelt op Koh Tao omdat er niets anders te doen is dan duiken, duiken en duiken. En hij duikt niet.

…De vriendelijke Thaise glimlach uit de reisgidsen waarschijnlijk níet op dit eiland ontdekt is.

…Wanneer je in Thailand niet hetzelfde gerecht als je tafelgenoot bestelt, je hoogstwaarschijnlijk niet samen zal eten. Multitasken is voor de meeste koks een hele opgave. First things first is hier het motto in de keuken.

…Sjoerd2 zijn tas van twee naar zes t-shirts heeft geupgrade. Allemaal uitgerust met een bijna-echt logo van een duur merk. Bijna…

…Evelien in Koh Tao twee duiken heeft gemaakt en na bijna een jaar niet gedoken te hebben zich weer als een vis tussen de vissen voelde.

…We in Railay naast Geraldine (Gerrie) van BNN en haar vriend aan tafel zaten in onze favoriete bar en Sjoerd1 foto’s wilde maken om deze op te sturen naar de Privé.

…Evelien al twee weken tussen twee mannen inslaapt.

We sliepen, als volleerde flashpackers in hotel Glitz, een relatief klein hotel in het zakendistrict van de stad. Oftewel; het droge gedeelte van de stad. Dit gedeelte van Bangkok is volledig bespaard gebleven tijdens de overstromingen. De overheid heeft besloten dit gebied niet te laten onderstromen. Doormiddel van het breken van andere dijken om het overtollige water te lozen, is hier geen plasje water te vinden. Traditionele Thaise buurten hebben hiervoor moeten wijken. Een behoorlijke heftige situatie dus.

Het leuke aan deze wijk was dat Sjoerd2 (vriend van…) hier logeerde. Hij reist deze maand door Thailand en was die ochtend geland in Bangkok, klaar voor de start van zijn reis. De komende 1,5 week reizen wij met zijn drieën. Hierna scheiden onze wegen. Sjoerd2 reist dan door naar het noorden van Thailand en wij… tja… waar wij naartoe reizen is nog niet helemaal duidelijk. (Nee, we komen nog niet naar huis!)

Sjoerd2 wachtte ons op met stroopwafels, drop en een nieuwe lading Zipperzakjes. (Onmisbaar op wereldreis.) Na het verwerken van zijn jetlag begon onze verkenningstocht door het geweldig grote Bangkok, een stad met zo’n 15 miljoen inwoners. We begonnen rustig met een uitgebreide sushi maaltijd in de buurt van Khao San Road. Dit is dé backpackersstraat van Bangkok. Hier vloeit de alcohol rijkelijk, de coctails worden hier niet in glazen maar in emmertjes geserveerd. *Hik* Leuk om een keer gezien te hebben en te ontdekken dat de dronken Engelsen in de reisprogramma’s op televisie tocht écht bestaan en hun overdreven dronkenschap niet in scene is gezet.

We sloten de dag af met een traditionele (?) Thaise massage. Ook hier werden we verrast door de gekkigheid van Bangkok. De masseuse van Sjoerd1 had een zware dag achter de rug en was erg moe. Ze kwam, al gapend, niet verder dan een laffe knieholte-massage. Teveel bewegen was té vermoeiend. De 50 jarige masseuse van Sjoerd2 had duidelijk nog wat energie over die dag. Zij wilde namelijk hele andere dingen doen met onze Sjoerd. Hij is na verschillende aanrand-pogingen het gebouw uit gevlucht. Ook Eveliens massage was een aparte. Haar masseuse van ongeveer 40 kg klom op haar rug voor wat rek- en strek martelingen en eindigde op de grond met de slappe lach. Waarschijnlijk zag het er allemaal erg grappig uit, een dubbelgevouwen blanke.

Al met al hebben we onze ogen uitgekeken in crazy Bangkok waar de tuktuk drivers je per ritje gemiddeld vijf keer proberen af te zetten, de inwoners al je vragen standaard met ‘ja’ beantwoorden en daarbij hun liefste glimlach opzetten (Hoe kun je dan boos worden als het toch een hele duidelijke ‘nee!’ blijkt te zijn?!), en het leven 24/7 in de 5e versnelling aan je voorbij vliegt.