Een wereldreis, een droom die we beide al jaren hadden. Nadat ons plan om een jaar op reis te gaan was geboren zijn we in de wondere wereld van het reisbloggen gedoken. Honderden blogs over de meest geweldige reizen vlogen ons om de oren. We gingen opzoek naar reiservaringen (positieve én negatieve), reis- en voorbereidingstips, verhalen en inspiratiebronnen. Al onze voorgangers hebben ons flink op weg geholpen en wat hebben we genoten van hun reisverhalen. Wanneer je, thuis achter je computer, over een wereldreis leest is het moeilijk een beeld te schetsen hiervan. Nu we er middenin zitten geloven we pas écht dat het lang niet altijd rozengeur en wodka lime is, ondervinden we dat er toch echt verschil bestaat tussen reizen en vakantie vieren en kunnen we beamen dat indrukken opdoen soms best vermoeiend kan zijn. Nee, we willen niet ruilen. En nee, we hebben er nog lang niet genoeg van. Waarschijnlijk zul je dat goed begrijpen na onze hoogte- en dieptepunten van het afgelopen half jaar.

De grootste meevaller?
Sjoerd: Midden in de nacht mijn telefoon verliezen in een tricycle, vervolgens uren (voor mijn gevoel) opzoek gaan naar de chauffeur en verrast worden door de eerlijkheid van de (Filipijnse) mens. De telefoon die voor deze meneer waarschijnlijk een paar maanden loon zou betekenen, kwam hij netjes afleveren nadat hij hem in zijn wagentje zag oplichten door de vele gemiste oproepen van ons.
Evelien: De spinnen-teller die nog steeds op 0 staat maakt me erg gelukkig.

De grootste tegenvaller?
Sjoerd: In de tweede week van deze reis getuige zijn van een dodelijk ongeluk in Namibië en 22 mensen moeten bevrijden uit een krakkemikkige bus. Dan vraag je je wel even af of reizen echt zo leuk en veilig is.
Evelien: De torenhoge prijzen in Australië (tijdens de feestdagen) waardoor we onze Oostkust roadtrip moesten afblazen en ik dus niet heb kunnen duiken in de Great Barrier Reef. Dat stond ( staat dus…) behoorlijk hoog op mijn lijstje.

De leukste mensen die we tot nu toe zijn tegen gekomen?
Sjoerd en Evelien: Onze reisgenoten in Afrika! Een maand lang trokken we op met een groep van negen totaal verschillende mensen die het stuk voor stuk geweldig goed met elkaar konden vinden en elkaar 100% respecteerden.

De meest vervelende personen?
Sjoerd en Evelien: Een schreeuwende Amerikaanse in onze groep in Tibet die bij alles B zei wanneer de rest van de groep A zei.

Mooiste uitzicht?
Sjoerd: Het uitzicht vanuit het basecamp op de Mount Everest, Tibet.
Evelien: Het veranderen van het landschap tijdens de 48 uur durende treinreis van Chengdu naar Lhasa, Tibet. Van de groene bossen naar rotsen naar sneeuw naar bergen. Geweldig mooi!

Waar heb je het meest gelachen?
Sjoerd en Evelien: Op de Chinese Muur waar we ongeveer 300 keer op de foto zijn gezet door hysterische Chinese toeristen in eigen land. De dreads van Sjoerd en blonde haren van Evelien waren voor hen meer bijzonder dan die hele muur. Aan het eind van de dag hadden we spierpijn in onze kaken van het lachen.

Meest heerlijke eten?
Sjoerd: Typisch Nepalees eten in Kathmandu. Een soort tapas met als afsluiter yoghurt met honing.
Evelien: Sushi in Hong Kong. Eigenlijk was het onbetaalbaar maar wel geweldig lekker.

Meest smerige maaltijd?
In koor: Maissoep met crackers in Melbourne toen we besloten dat het wel eens tijd werd voor het échte backpacken.

Leukste dier?
Sjoerd: Een olifant op een paar meter afstand tijdens een walk-safari in Botswana.
Evelien: De nijlpaarden in de Okavango Delta in Botswana waren gaaf!

Meest nuttige voorwerp in je backpack?
Sjoerd: i-Pad, je bent een flashpacker of je bent het niet!
Evelien: Zipperzakjes. Mooie uitvinding.

Meest onnuttige voorwerp dat we beter thuis hadden kunnen laten?
Sjoerd: Mijn veel te zware en plek rovende wandelschoenen. Het aantal keer dat ik ze aan heb gehad zijn op één hand te tellen.
Evelien: Mijn onhandige snorkelset. Wel veel gebruikt maar op elke hoek van de straat/strand te huren.

Grootste irritatie aan elkaar?
Sjoerd: De schoonmaakwoede van Evelien. Zelfs in de camper in Nieuw-Zeeland word ik achterna gezeten met een bezempje.
Evelien: De rook-stops op onmogelijke momenten van Sjoerd zodat we eerst opzoek zijn naar een rookzone en daarna pas naar vervoer.

Leukste transportmiddel?
Sjoerd: De catamaran in de Filipijnen waarmee we onbewoonde eilandjes bezochten.
Evelien: Op de fiets door Xian, China. Simpel maar te gek, het crossen door de smalle straatjes binnen de stadsmuren.

Wanneer was je echt bang?
Sjoerd: In Johannesburg voelde ik me niet echt op mijn gemak. Gaan Googlen op ‘Johannesburg en criminaliteit’ is dan geen goed idee…
Evelien: Die nijlpaarden in de Okavango Delta in Botswana zijn op een afstand erg leuk maar ze ‘s nachts rollend over je tentje op de camping aantreffen klonk iets minder fijn.

Leukste hostel/hotel?
Sjoerd: Ons hostel in Xian in China waar we een kookcursus dumplings maken kregen.
Evelien: De boomhut in Railay, Thailand. Een geweldig mooi uitzicht, midden in de jungle.

Meest verschrikkelijkste hostel/hotel?
In koor: Het poephotel in Lhasa. Hier overstroomde het toilet en werden we uitgelachen door het personeel. Maar of we wel even af wilden tikken…

Het land dat tot nu toe de meeste indruk heeft gemaakt?
Sjoerd en Evelien: Tibet! Hierom!

En welk land was toch iets minder leuk dan verwacht?
Sjoerd: Zimbabwe. Hier besloten we onze Afrika tour af te breken. Waarschijnlijk was dat de reden dat ik niet van het land heb kunnen genieten. Helaas.
Evelien: Na de Filipijnen viel het me op dat Thailand toch behoorlijk toeristisch was. Maar Bangkok meegemaakt hebben was te gek.

Meest vriendelijke bevolking?
Sjoerd en Evelien: Indonesië. Behulpzame en zeer geïntereseerde mensen.

Leukste nachtleven?
In koor: De shooterbar Cocomangas op Boracay! *hik*

Wat mis je het meest?
Sjoerd: Vriendjes om een biertje mee te drinken en voetbal kijken op zondag.
Evelien: Een eigen badkamer. En een eigen bed. Van sommige bedden krijg ik nu nog jeuk.

Waar wen je aan tijdens het reizen?
Sjoerd: Het niet hoeven werken en je er ook niet druk over te hoeven maken.
Evelien: De grote afstanden die je aflegt om van A naar B te komen. Amsterdam wás altijd een eind reizen. Voor mijn gevoel ligt het nu om de hoek.

Het meest vermoeiende aan reizen?
Sjoerd en Evelien: Elke dag opzoek gaan naar slaapplaatsen, eetplekken en vervoer. Het uitzoekwerk kost enorm veel tijd en energie. Met name wanneer je er een keertje géén zin in hebt. Ook het altijd onderweg zijn kan soms zwaar vallen. Dit was de reden dat wij een ‘vakantie’ inlasten in Boracay.

Als afsluiter, het meest geweldige aan reizen?
Sjoerd: Het veroveren van de meest geweldige plekken waar we het bestaan niet eens van af wisten!
Evelien: De vrijheid en het onbezorgde dat reizen met zich meebrengt. Plus het ontdekken van de levensstijlen en cultuur van de bevolking over de hele wereld. Mooi om zoveel verschillende mensen te ontmoeten die hun leven allemaal op een andere manier invullen maar eigenlijk ook gewoon allemaal hetzelfde doen. En en en…

Wordt vervolgd! Want reizen is fantastisch!

Na vier maanden wereldreis kunnen we ons zelf al echte massage experts noemen. In Hong Kong maakten we voor het eerst kennis met deze eeuwen oude methode voor het vinden van ontspanning en innerlijke rust. We lieten onszelf door een vrouwelijke ‘massage-propper’ van een jaar of 60 overhalen om naar haar massage salon op vijftien hoog achter te komen. Natuurlijk voor een ‘special price’, zoals elke salon dat doet. Evelien koos voor een ‘veilige’ voetmassage en Sjoerd ging vol goede moed voor een uitgebreide olie massage. De veilige voetmassage mondde uit in een vragenvuur van de mannelijke voetmasseur over Nederland, ons inkomen, wat de meest romantische trekjes van Sjoerd waren en over het overgewicht van deze vriendelijke en onzekere Chinees. (Teveel stof om over na te denken, ontspanning en innerlijke rust waren ons beloofd.) De massage van Sjoerd was er ook een om niet snel te vergeten. De masseuse kwam met haar handen op plekken die niet helemaal voor haar bestemd waren. Na drie afwijzingen werd het haar teveel en stormde ze boos de kamer uit. Vol woede riep ze nog iets in de trend van ‘tips tips tips’ over haar schouders. Zo… De kop was eraf. Onze eerste massage in Azië was een feit!

We hadden de smaak helemaal te pakken. Vele massages volgden. Gelukkig hebben we ons niet laten afschrikken door deze slechte ervaring, anders zouden we de echt goede massages allemaal hebben moeten missen. De meest opmerkelijke massage taferelen op een rijtje:

* In China is het onmogelijk om een olie massage te krijgen. Ook lig je hier niet naakt op een massage bedje, je dient hier een blauwe ziekenhuispyama aan te trekken waar gewoon ‘doorheen’ gemasseerd wordt. De kamertjes zijn hier uitgerust met televisie en asbak. Lekker zen…

* In Nepal zijn we in de meest vreemde gebouwtjes terecht gekomen opzoek naar de salons. Vanaf de straat loop je eerst door smalle gangetjes, winkeltjes, trappenhuizen en woonkamers van de buren om de massagesalon te bereiken.

* In de Filipijnen ben je na de eerste keer massage bij een masseuse meteen aan haar gekoppeld en doe je er verstandig aan de volgende keer weer naar haar terug te gaan. Op Boracay werd Sjoerd ‘gesnapt’ toen hij stiekem een andere salon uitprobeerde. Deze gewaagde actie ging als een lopend vuurtje over het eiland. Dat salon nummer twee meer dan 100 meter verderop zat, maakte voor deze roddel niets uit. Nadat hij een paar dagen later terug kwam bij salon nummer één werd hem duidelijk gemaakt dat dat dus echt niet de bedoeling was. De dames hadden flinke ruzie met elkaar gehad. Wij konden toch ook niet weten dat het nichtjes van elkaar waren.

* In Thailand moet je goed uitkijken in welke salon je precies naar binnen stapt. Voor je het weet sta je oog in oog met een elftal aan ladyboys, ben je beland in een Thais hoerenhuis of moet je je broek uittrekken in een zogenaamde boy-to-boy-zone…

* In Bangkok keken we onze ogen uit in Khao San Road. Hier werden de voetmassages in de uitgaansstraat aangeboden. Dronken Engelsen maakten hier gretig gebruik van en zaten met hun voeten in de lucht aan een biertje of een emmertje coctail.

* Massages in Azië gaan als zoete broodjes over de toonbank. Je moet niet geen staan te kijken wanneer je in een salon meer dan 20 stoelen naast elkaar ziet staan waarin iedereen een andere massage krijgt. Soms ziet het er bijna uit als massaproductie. Je kunt bij de meeste salon terecht tot midden in de nacht. De volgende ochtend rond een uur of acht staan de deuren weer gewoon voor je open en begint het gekkenhuis opnieuw.

* Bij de deur van de salons word je vriendelijk begroet door een clubje dames die je graag de ‘menukaart’ laten zien. De keuze is reuze. De prijzen in Azië voor een massage van ongeveer een uur liggen omerekend meestal tussen de vijf en acht Euro.

Morgen vertrekken wij naar Indonesië. Dit is ons laatste land in Azië waar we nog even flink gaan genieten van de Aziatische massage prijzen. Hierna reizen we door naar onder andere Australië waar massages voor ons flashpackersbudget vast en zeker niet zijn weggelegd. Maar ach, die ontspanning en innerlijke rust vinden hier we vast en zeker op een andere manier.

Onze tour startte in Lhasa. Samen met twee Zweden, een Brazilliaan, Amerikaan, Duitser en onze Tibetaanse tourguide zijn wij heel Tibet doorgecrost in een krakkemikkig busje waarvan de banden nu ernstig toe zijn aan vervanging. (Onze voorgangers dachten daar waarschijnlijk net zo over…) We hebben de meest prachtige plekken van Tibet mogen ontdekken. Zo brachten wij in Lhasa een bezoek aan Potato Palace, de op de UNESCO werelderfgoedlijst genoteerde Jokhang Temple en Sera Monastery, een van de drie gelug kloosteruniversiteiten van Tibet. De gelug is een van de vijf hoofdscholen binnen het Tibetaans boeddhisme.

Buiten Lhasa viel onze mond open bij het zien van Yamdrok Lake. Dit meer wordt omringd door besneeuwde bergtoppen. In het meer ligt de grootste energiecentrale van Tibet en volgens de Tibetanen is dit meer gemaakt door een godin. Om deze reden is dit meer een van de drie grootste heilige meren van Tibet.

Na het passeren van zo’n vijf checkpoints waar streng kijkende Chineese politiemannen ons vriendelijk (…?) begroeten klimt onze bus op de onverharde weg naar boven richting het E.B.C. (Mount Everest Base Camp) Vanaf hier starten trekkers hun tocht de Mount Everest op. Wij komen hier alleen een kijkje nemen en blijven dan maar direct een nachtje slapen. De nacht brengen we door in een tent waar de eigenaar voor ons kookt en stookt om ons warm te houden. Geen gek idee van hem op zo’n 5000meter hoogte.

Een stukje geschiedenis:
“Eind 1949 viel een Chinese legermacht van 35.000 man het oostelijk deel van Tibet binnen. De naar schatting zes miljoen Tibetanen beschikten over een klein en slecht getraind leger en waren niet opgewassen tegen de Chinese overmacht. De Chinese troepen bereikten zodoende relatief gemakkelijk de hoofdstad Lhasa in 1950. In 1951 tekende Tibet onder druk van verder militair ingrijpen de zogenaamde Zeventienpunten Overeenkomst, waarin China’s soevereiniteit over Tibet werd vastgelegd. Wel zou het Tibetaanse volk volgens de overeenkomst een grote mate van zelfbestuur houden onder leiding van Tibets religieus en politiek leider de Dalai Lama. De afspraken werden van Chinese kant echter niet nagekomen wat leidde tot groeiend verzet onder de Tibetaanse bevolking en evenredig toenemend geweldsgebruik door het Chinese Volksbevrijdingsleger. Het verzet werd steeds heviger en op 10 maart 1959 kwam het tot een uitbarsting toen het gerucht ging dat de Chinese legerleiding de Dalai Lama gevangen wilde nemen. De opstand werd met harde hand neergeslagen waarbij vele duizenden Tibetanen het leven lieten. De Dalai Lama vluchtte samen met zijn regering naar India, al snel gevolgd door tienduizenden van zijn landgenoten.”

Al in Lhasa viel ons direct op dat de Chinese politie wel heel dominant aanwezig is in Tibet. Op belangrijke momenten op de dag, bijvoorbeeld bij het bidden van de Tibetanen, houdt de Chinese politie toevallig (…?) even een oefening en stormt het heilige plein op. Ook merk je dat de Tibetaanse bevolking stil valt wanneer het over China en politiek gaat. Bang om opgepakt of gestraft te worden. In belangrijke Tibetaanse gebouwen hebben de Chinezen dan ook afluisterapparatuur hangen zodat een boos woord over de politiek direct gehoord wordt.

Onze kijk op het zo vriendelijke China is, met name in het E.B.C., sterk veranderd. Zo bezochten wij de volgende dag een prachtig stukje berg voor wat toeristische kiekjes. Onze groep kocht braaf een kaartje voor de pendelbus en we werden verzocht, door een van de medewerkers, plaats te nemen voor het touw, die de doorgang naar het pad omhoog bepaalde. Achter ons stond een groep van zo’n 50 Chinese toeristen. Toen hen duidelijk werd dat wij voor hen mochten plaats nemen (waarschijnlijk omdat zij dan samen in een bus konden, en wij een andere bus konden nemen zodat de groepen niet gesplitst hoeven te worden…) werd ons dat niet in dank afgenomen. Onze groep kreeg de meest vieze scheldwoorden naar het hoofd geslingerd en vuile blikken keurden ons af. Er kwamen verschillende dreigende mensen op ons af en er werd ons (en de Tibetaanse tourguide…) duidelijk gemaakt dat we in China(!!!) waren en we ons aan hun regels moesten houden. De dreigende toon, boze blikken, vieze scheldwoorden en vooral de arrogantie maakten ons zo boos! Onze reactie was daarom dan ook: “We are not in China, this is Tibet!”

Na een pijnlijke seconde van stilte die een minuut leek te duren, hadden we de poppen aan het dansen. De groep werd bozer dan boos en informeerde het militaire kamp boven op de berg over onze uitspraak. Hier werden we uit de menigte geplukt en apart gehouden. Onze tourguide werd hardhandig de controle post binnen geduwd en kwam de eerste twee uur niet meer naar buiten. De Chinese groep was op het idee gekomen hem de schuld van aanstichten te geven, waarschijnlijk omdat hij Tibetaans is… Ook was het voor hen wel heel gemakkelijk om het verhaal te draaien en erger te maken, de Chinese militairen waren een en al oor toen zij hun kant van het verhaal mochten doen. Voor ons was dat wel anders. In totaal zijn we zo 3,5 uur vastgehouden op meer dan 5000 meter hoogte in de brandende zon zonder ontbijt te hebben gehad. Een tripje omhoog dat ongeveer 10 minuten zou moeten duren en wat mooie foto’s zou moeten opleveren. De vergunning van onze tourguide werd ingenomen maar werd, na het bellen van de verschillende Westerse ambassades, gelukkig weer teruggegeven.

Eenmaal beneden gekomen hebben we onze spullen ingepakt en onze trip weer voortgezet. De eerste uren in de bus waren vooral heel stil. We stonden stil bij het feit hoe belangrijk vrijheid voor ons is. En voor ons is dit zo ontzettend vanzelfsprekend, helaas geldt dit niet voor iedereen. Wat is dat toch pijnlijk! En oneerlijk!

FREE TIBET!

Voor meer info over Tibet en vrijheid, zie: Free Tibet!

Zo verlieten wij Chengdu in bewolking met wat regen. Letterlijk en figuurlijk. We deelden onze kabine namelijk met een Chinees stel. Niets mis mee zou je denken. Nee, niet totdat de lichten uitgingen en er een vreselijk geluid door de neus van de jongeman suisde… We keken elkaar aan wisten direct hoelaat het zou zijn. Later en later… Na hem zo’n vijf keer wakker te hebben gemaakt en het onderhand 06:00u was, was het in onze ogen onze tijd. We vroegen hem vriendelijk de kabine te verlaten en ons ook een aantal uurtjes nachtrust te gunnen. (Dat was overigens best lastig met handen en voeten.) We hadden tenslotte nog geen oog dicht gedaan. Helaas kwam meneer 2 uur later de kabine weer ingesneakt en zette zijn fijne ‘gezang’ weer in. Dat de kabine naast ons al die tijd leeg (!!!) was geweest maakte het treinpersoneel niet zoveel uit. Nacht nummer 2 hebben we ze nogmaals vriendelijk (maar ook dringend) verzocht die kabine toch maar open te maken. Zo sliepen wij de tweede nacht in een prive kabine en konden we wat uurtjes inhalen.

Ook was er zonneschijn. Buiten, maar vooral ook binnen. Na al die ellelange hand-en-voet-gesprekken over snurkende mannen en lege kabines kenden we het treinpersoneel al bij voornaam. Een goede reden om uitgenodigd te worden op het verjaardagsfeestje van de kok. We hebben gedanst met de barvrouwen op Justin Timberlake, Tibetaans geleerd van een groep kinderen op schoolreis en taart gegeten (met stokjes!) met de machinist.

Een ander hoogte punt was het bereiken van de 5000 meter grens. Het naar beneden vallen van pakken sneeuw om vervolgens weer over te gaan in flinke zonneschijn maakte deze ervaring erg bijzonder. Omdat het hoogte verschil rare dingen met je kan doen werd er oxygen de trein in gespoten. Op deze manier kan je gemakkelijk wennen aan het leven hoog in de bergen in Tibet.

Lhasa is prachtig! De hoge bergen, vele kleuren op staat, rare gewoontes en vriendelijke mensen. Na een nachtrust van welgeteld 1 heel uur (een van de bijwerkingen van hoogteziekte is slapeloosheid) ging om 06:00u deze ochtend de wekker. Onze tour was begonnen! En hoe! Van 06:30u tot 09:30u hebben wij in de rij gestaan bij het Potala Palace (Potato Palace voor intimi). De kaartverkoop startte om 08:00u maar wanneer je dan pas aan komt zetten heb je grote kans dat de kaartjes voor de volgende dag (?!) al weg zijn. Om de tijd te doden leerden we de mensen in de kilometers lange rij de wave en oefenden we onze eerste Tibetaanse woorden op de voorbijgangers. Dit werd overigens niet zo op prijs gesteld door de politie. Ze keken naar ons zoals wij die nacht daarvoor naar de snurkende meneer hebben gekeken. Na zo’n 3uur in de rij te hebben gestaan en een paspoort en permit controle van 5 minuten per persoon, hadden wij de tickets in de pocket. Morgen bezoeken wij het vroegere winter paleis van de dalai lama’s. Dit paleis ligt midden in de stad op de grote berg Marpori. Ook wel de Rode Berg genoemd. Na een flinke klimtocht van ongeveer 130 meter zullen wij morgenochtend (of middag…) uit kijken over heel Lhasa.

Weer een hoogte puntje op wereldreis!

***************************************************************

Sfeer impressie Lhasa, Tibet:

Onze eerste tickets boekten we op het treinstation in Beijing. Dat was nog niet zo makkelijk. Door de chinese tekens baanden we ons een weg naar counter 16, de counter voor niet chinees sprekende reizigers. Dit was dan ook de enige plek op het grote station waar informatie in, voor ons, leesbare letters werd beschreven. Blijkbaar waren er die dag te weinig westerse reizigers op het station aanwezig en had de Engels sprekende, chinese meneer van counter 16 besloten om lekker naar huis te gaan. Geef hem eens ongelijk.

Met hulp van een Ierse mevrouw die vloeiend Chinees kon spreken, (wauw, hoe deed ze dat?) boekten we (nouja, okee, zij deed het…) onze eerste treintickets; twee geweldig fijne hardseats. Hardseats zijn, zoals de naam doet vermoeden, stoelen die, naast dat ze erg smal zijn, ook heerlijk hard zijn. Onze 14 uur durende treintocht van Beijing naar Xian kon beginnen. De eerste paar uur was verrassend goed te doen. We vermaakten ons prima met het bestuderen van smakkende Chinezen, het nodige hand- en voet vertaalwerk en vriendelijk glimlachen naar de gehele coupe die ons aan het aanstaren was. De uren die daarop volgden waren, net als onze seats vooral heel erg hard. Net als het slapen, naar het toilet gaan en de tijd aftellen. Na zo’n 14 uur kwamen we dan eindelijk aan in Xian. Tijd voor een dutje.

Xian is een leuke stad. We logeerden in Han Tang Inn, een hostel in de binnenstad. Vanuit hier bezochten we het Terracottaleger, maakten en een fietstocht door de stad en boekten we ons treinticket naar Chengu. Dit keer deden we het beter, we kozen voor softsleepers. De naam doet het al vermoeden; soft (voor Chinese begrippen) en slaapbaar. Tenminste, wanneer je geen snurkende Chinees in je 4 persoons kabine hebt liggen…

Maar zondagavond gaan we voor de herkansing, dan reizen we af naar onze eindbestemming in China: Lhasa in Tibet. Voor deze 48 uur durende trip hebben we wederom softsleepers weten te regelen. Dit zal waarschijnlijk geen overbodige luxe zijn. Vanuit Lhasa start onze Tibet-tour. In Tibet moet je deelnemen aan een tour, anders krijg je geen toegang tot dit prachtige gebied. De komende 7 dagen hebben wij daarom gezelschap van twee Zweedse en een Brazilliaanse reiziger en zullen we onder andere het Mount Everest Basecamp bezoeken.

To be continued!

Waar normaal gesproken Evelien onze blogjes schrijft is het nu mijn beurt.
Deze blog wordt dan ook vanzelfsprekend vanuit Beijing in luxe geschreven, lees de upgrade naar een heuse suite.

Maar eerst even terug naar Hong Kong, of beter gezegd naar Macau. Het eiland waar alles mag wat in China is verboden… Macau was Portugees maar in 1999 overgedragen aan China en fungeert nu als een regio met eigen bestuur en dus eigen regels.

Na de ferry genomen te hebben vanuit Hong Kong arriveerde wij 1 uur later in het ‘paradijs’ volgens de chinezen. Wie de film de hangover 1 en 2 heeft gezien, kan langzaam een beeld gaan vormen, deel 3 moet zeker hier opgenomen worden.

Macau is in een woord overweldigend, groter en gekker dan Vegas; shows, lichten, gokken, drank en vrouwen… Ik zei toch hangover 3….

Wij hebben ons vooral verbaasd over al dit geks in hotel Lisboa, met 16 casino’s een van de grotere hotels.. Bij binnenkomst werden we tegemoet getreden door rondjeslopende opgedutte chinese vrouwen, die maar heen en weer dezelfde bleven lopen, oftewel een luxe tippelzone…

Na lid te zijn geworden van Hotel Casino Lisboa en gelijk 4 mooncakes te hebben gewonnen, gingen we als enige westerling gokken en wonnen zo waar 55 euro, waarmee de trip naar Macau al weer was terug verdiend! Na ook nog de eerste ronde van de de vuurwerkwedstrijd te hebben gezien, gingen wij weer terug richting Hong Kong, omdat de volgende dag Beijing op ons wachtte.

Aangekomen in Beijing, betekende ook gelijk het einde van het engelse tijdperk, niemand spreekt hier ook maar een woord Engels en het meeste staat ook alleen in het Chinees beschreven.

De map die we van het hotel kregen leek redelijk loopbaar, dus vol goede moed liepen wij naar de temple of heaven… wat op de kaart 10 minuten leek, bleek ruim een uur te zijn maar het lopen was de moeite waard…. Zelfs bezochten we nog de negen ringen die naar heaven zouden leiden, als je maar van de middelste ring sprak!

De volgende dag bezochten we de forbidden city, die zo ‘forbidden’ is dat de meeste chinezen er nog nooit van hebben gehoord. Indrukwekkend was het zeker net als het plein van de vrede, waar het ook langzaam duidelijk werd dat wij erg beroemd zijn in China… Het gezegde als een schaap over de dam is…. Gaat hier duidelijk op, immers er werd gevraagd of er een foto van ons gemaakt kon worden, waarna alle chinezen hun kans schoon zagen en we ondertussen zonder overdrijven ruim 300-500 keer zijn gefotografeerd met als hoogtepunt de sessie gisteren op de Great Wall. Rond de 1000 werknemers van een honingbedrijf die een bedrijfsuitje hadden, zagen hun kans schoon, en zo kan het zijn dat wij of rond zwerven op het internet als medewerkers van de maand, in de brochure staan als honing verkopers of als beste klanten…. We zullen het wel nooit weten…

De tour naar de Great Wall deden wij in chinese stijl; een busje vol met chinezen, zonder engels sprekende tourguide, toch was dit misschien wel een van de leukste momenten omdat alle chinezen op ons probeerden te letten en we met handen en voeten een hele leuke dag met ze hebben gehad, met als hoogtepunt de kilomters lange Great Wall!

Vanmiddag pakken we de trein richting Xi’an, bekend om het terracotta leger en vanuit daar willen we naar Chengdu, bekend om haar panda’s en richting Tibet zien te geraken, maar daarover de volgende keer meer…

Tzai tien!

br />

<

Overigens op veler verzoek weer een paar wist je datjes..

Wist je dat?

* facebook, twitter, youtube niet te bereiken zijn in China en daarom er geen tweets van ons te lezen zijn?
* Evelien zojuist in Beijing een nieuwe spijkerbroek bij Vera Moda heeft gekocht?
* Het niet Sjoerd was die naar de rondlopende vrouwen bleef kijken maar Evelien, want vet spannend joh!
* Sjoerd als ‘alien’ wordt gezien met zijn dreads en mensen een hartverlamming bezorgt als ze hem in het donker tegen komen?
* iedereen skype moet nemen, zodat we ook kunnen bellen, wij zijn te vinden op reisdewereldrond.nl