Een wereldreis, een droom die we beide al jaren hadden. Nadat ons plan om een jaar op reis te gaan was geboren zijn we in de wondere wereld van het reisbloggen gedoken. Honderden blogs over de meest geweldige reizen vlogen ons om de oren. We gingen opzoek naar reiservaringen (positieve én negatieve), reis- en voorbereidingstips, verhalen en inspiratiebronnen. Al onze voorgangers hebben ons flink op weg geholpen en wat hebben we genoten van hun reisverhalen. Wanneer je, thuis achter je computer, over een wereldreis leest is het moeilijk een beeld te schetsen hiervan. Nu we er middenin zitten geloven we pas écht dat het lang niet altijd rozengeur en wodka lime is, ondervinden we dat er toch echt verschil bestaat tussen reizen en vakantie vieren en kunnen we beamen dat indrukken opdoen soms best vermoeiend kan zijn. Nee, we willen niet ruilen. En nee, we hebben er nog lang niet genoeg van. Waarschijnlijk zul je dat goed begrijpen na onze hoogte- en dieptepunten van het afgelopen half jaar.

De grootste meevaller?
Sjoerd: Midden in de nacht mijn telefoon verliezen in een tricycle, vervolgens uren (voor mijn gevoel) opzoek gaan naar de chauffeur en verrast worden door de eerlijkheid van de (Filipijnse) mens. De telefoon die voor deze meneer waarschijnlijk een paar maanden loon zou betekenen, kwam hij netjes afleveren nadat hij hem in zijn wagentje zag oplichten door de vele gemiste oproepen van ons.
Evelien: De spinnen-teller die nog steeds op 0 staat maakt me erg gelukkig.

De grootste tegenvaller?
Sjoerd: In de tweede week van deze reis getuige zijn van een dodelijk ongeluk in Namibië en 22 mensen moeten bevrijden uit een krakkemikkige bus. Dan vraag je je wel even af of reizen echt zo leuk en veilig is.
Evelien: De torenhoge prijzen in Australië (tijdens de feestdagen) waardoor we onze Oostkust roadtrip moesten afblazen en ik dus niet heb kunnen duiken in de Great Barrier Reef. Dat stond ( staat dus…) behoorlijk hoog op mijn lijstje.

De leukste mensen die we tot nu toe zijn tegen gekomen?
Sjoerd en Evelien: Onze reisgenoten in Afrika! Een maand lang trokken we op met een groep van negen totaal verschillende mensen die het stuk voor stuk geweldig goed met elkaar konden vinden en elkaar 100% respecteerden.

De meest vervelende personen?
Sjoerd en Evelien: Een schreeuwende Amerikaanse in onze groep in Tibet die bij alles B zei wanneer de rest van de groep A zei.

Mooiste uitzicht?
Sjoerd: Het uitzicht vanuit het basecamp op de Mount Everest, Tibet.
Evelien: Het veranderen van het landschap tijdens de 48 uur durende treinreis van Chengdu naar Lhasa, Tibet. Van de groene bossen naar rotsen naar sneeuw naar bergen. Geweldig mooi!

Waar heb je het meest gelachen?
Sjoerd en Evelien: Op de Chinese Muur waar we ongeveer 300 keer op de foto zijn gezet door hysterische Chinese toeristen in eigen land. De dreads van Sjoerd en blonde haren van Evelien waren voor hen meer bijzonder dan die hele muur. Aan het eind van de dag hadden we spierpijn in onze kaken van het lachen.

Meest heerlijke eten?
Sjoerd: Typisch Nepalees eten in Kathmandu. Een soort tapas met als afsluiter yoghurt met honing.
Evelien: Sushi in Hong Kong. Eigenlijk was het onbetaalbaar maar wel geweldig lekker.

Meest smerige maaltijd?
In koor: Maissoep met crackers in Melbourne toen we besloten dat het wel eens tijd werd voor het échte backpacken.

Leukste dier?
Sjoerd: Een olifant op een paar meter afstand tijdens een walk-safari in Botswana.
Evelien: De nijlpaarden in de Okavango Delta in Botswana waren gaaf!

Meest nuttige voorwerp in je backpack?
Sjoerd: i-Pad, je bent een flashpacker of je bent het niet!
Evelien: Zipperzakjes. Mooie uitvinding.

Meest onnuttige voorwerp dat we beter thuis hadden kunnen laten?
Sjoerd: Mijn veel te zware en plek rovende wandelschoenen. Het aantal keer dat ik ze aan heb gehad zijn op één hand te tellen.
Evelien: Mijn onhandige snorkelset. Wel veel gebruikt maar op elke hoek van de straat/strand te huren.

Grootste irritatie aan elkaar?
Sjoerd: De schoonmaakwoede van Evelien. Zelfs in de camper in Nieuw-Zeeland word ik achterna gezeten met een bezempje.
Evelien: De rook-stops op onmogelijke momenten van Sjoerd zodat we eerst opzoek zijn naar een rookzone en daarna pas naar vervoer.

Leukste transportmiddel?
Sjoerd: De catamaran in de Filipijnen waarmee we onbewoonde eilandjes bezochten.
Evelien: Op de fiets door Xian, China. Simpel maar te gek, het crossen door de smalle straatjes binnen de stadsmuren.

Wanneer was je echt bang?
Sjoerd: In Johannesburg voelde ik me niet echt op mijn gemak. Gaan Googlen op ‘Johannesburg en criminaliteit’ is dan geen goed idee…
Evelien: Die nijlpaarden in de Okavango Delta in Botswana zijn op een afstand erg leuk maar ze ‘s nachts rollend over je tentje op de camping aantreffen klonk iets minder fijn.

Leukste hostel/hotel?
Sjoerd: Ons hostel in Xian in China waar we een kookcursus dumplings maken kregen.
Evelien: De boomhut in Railay, Thailand. Een geweldig mooi uitzicht, midden in de jungle.

Meest verschrikkelijkste hostel/hotel?
In koor: Het poephotel in Lhasa. Hier overstroomde het toilet en werden we uitgelachen door het personeel. Maar of we wel even af wilden tikken…

Het land dat tot nu toe de meeste indruk heeft gemaakt?
Sjoerd en Evelien: Tibet! Hierom!

En welk land was toch iets minder leuk dan verwacht?
Sjoerd: Zimbabwe. Hier besloten we onze Afrika tour af te breken. Waarschijnlijk was dat de reden dat ik niet van het land heb kunnen genieten. Helaas.
Evelien: Na de Filipijnen viel het me op dat Thailand toch behoorlijk toeristisch was. Maar Bangkok meegemaakt hebben was te gek.

Meest vriendelijke bevolking?
Sjoerd en Evelien: Indonesië. Behulpzame en zeer geïntereseerde mensen.

Leukste nachtleven?
In koor: De shooterbar Cocomangas op Boracay! *hik*

Wat mis je het meest?
Sjoerd: Vriendjes om een biertje mee te drinken en voetbal kijken op zondag.
Evelien: Een eigen badkamer. En een eigen bed. Van sommige bedden krijg ik nu nog jeuk.

Waar wen je aan tijdens het reizen?
Sjoerd: Het niet hoeven werken en je er ook niet druk over te hoeven maken.
Evelien: De grote afstanden die je aflegt om van A naar B te komen. Amsterdam wás altijd een eind reizen. Voor mijn gevoel ligt het nu om de hoek.

Het meest vermoeiende aan reizen?
Sjoerd en Evelien: Elke dag opzoek gaan naar slaapplaatsen, eetplekken en vervoer. Het uitzoekwerk kost enorm veel tijd en energie. Met name wanneer je er een keertje géén zin in hebt. Ook het altijd onderweg zijn kan soms zwaar vallen. Dit was de reden dat wij een ‘vakantie’ inlasten in Boracay.

Als afsluiter, het meest geweldige aan reizen?
Sjoerd: Het veroveren van de meest geweldige plekken waar we het bestaan niet eens van af wisten!
Evelien: De vrijheid en het onbezorgde dat reizen met zich meebrengt. Plus het ontdekken van de levensstijlen en cultuur van de bevolking over de hele wereld. Mooi om zoveel verschillende mensen te ontmoeten die hun leven allemaal op een andere manier invullen maar eigenlijk ook gewoon allemaal hetzelfde doen. En en en…

Wordt vervolgd! Want reizen is fantastisch!

De Midnight Villa had uitzicht op zee en geen deuren en ramen maar gelukkig nog net wel een dak. Alles was open waardoor je midden in de natuur zit. Omdat het regenseizoen was aangebroken was dat soms nog wel eens een probleempje. Niet voor Sasha en Agi, de eigenaren van dit juweeltje, maar voor de drie man personeel die 24/7 aanwezig was in hun huis. Bij elke plens bui kwamen zij in actie, kussens uit de lounge stoelen en dweilen maar weer. De kamer die wij bij Sasha en Agi boekten lag in hun voortuin, aan de rand van het zwembad waarvan het water op het zelfde niveau lag als de zee. Inderdaad, zoals uit de boekjes. Sasha en Agi hebben drie gastenkamers aan hun huis gebouwd en wij hadden geluk dat wij op dat moment hun enige gasten waren. Gewapend met twee verschrikkelijk grote Doberman Pinscher waakhonden (Prada en Dior, what’s in the name) voelden wij ons de filmsterren van Bali.

Op Bali kozen wij voor Padang Padang, omdat dit een bekende surfspot is en wij na onze surflessen in Jeffery’s Bay in Zuid-Afrika onze skills wilden verbeteren. De beste surfmaanden zijn juni, juli en augustus. De Balinese golven zijn dan consistent en hoog, maar ook buiten deze periode komen veel perfecte golven voorbij. Ondanks dat het surfseizoen dus eigenlijk al afgelopen was hebben we toch weer heerlijk kunnen surfen. Padang Padang heeft een prachtig klein strandje (waar vorig jaar diverse scenes uit de film Eat Pray Love opgenomen zijn) en mooie golven. Ook de surfspot Uluwatu, dat een eind verderop ligt, mogen wij van ons lijstje strepen. Deze spot was eigenlijk een beetje te hoog (letterlijk en figuurlijk) gegrepen voor ons. Doordat het hier erg ondiep is, er een behoorlijke stroming staat en de golven als het ware naar beneden klappen is dit eigenlijk alleen te doen voor de pro’s onder ons. Na een aantal pogingen om op de plank te komen en een de bodem van de zee wel heel dichtbij te hebben gezien, spraken wij met onszelf af hier ooit nog terug te komen. Waarom? Omdat de golven van Uluwatu bijna magisch zijn. In surftermen; Uluwatu heeft vijf verschillende breaks. Vijf verschillende manieren waarop de golven breken. Door surfers wordt dit gezien als het beste van het beste. Voor vele komen hier dromen en nachtmerries uit. Golven van 3 meter hoog zijn niet ongewoon. Uluwatu werd in de jaren 70 ontdekt. De spot moest geheim blijven en stond dan ook onder de locals bekend als ‘The Secret Place’. Er moet toen iemand zijn geweest die heel slecht geheimen kon bewaren, het duurde namelijk niet lang voor de golven van Uluwatu vol lagen met surfers van over de hele wereld. Tegenwoordig is het dan ook niet ongewoon dat er een stuk of 50 surfers in het water dobberen. In Uluwatu worden al jaren spectaculaire wereldkampioenschappen gehouden. Ook als je niet surft is het prachtig om een wedstrijd bij te wonen en vanuit een van de barretjes op de clif te genieten van de meest geweldige moves van de surfers.

Surfen op de Balinese golven is iets speciaals. Bali is bij uitstek een surfeiland, de meest geliefde plek van de surfboys uit Australië, en dat zegt natuurlijk genoeg. Al sinds de jaren 30 wordt Bali gezien als een van de beste surfspots ter wereld. De tropische temperatuur van ongeveer 32 graden, het hele jaar door, maakt Bali enorm aantrekkelijk om je plankje in het water te leggen en je mee te laten nemen door de golven. Het eiland kent enorm veel surfspots voor ieder niveau van surfen. De vele surfschooltjes die wij alleen al in Padang Padang en
Uluwatu hebben gezien maken duidelijk dat Bali dé plek is om je eerste golven te pakken en er daarna nog heel vaak terug te komen. Iets dat wij zeker nog vaak zullen doen, zoals
Mina zei:

‘See you in the surf!’

Ubud is geliefd bij verschillende reizigers, het kleine stadje biedt voor ieder wat wils. Ubud wordt beschouwd als het spirituele en creatieve hart van Bali en telt vele authentieke tempels, boetiekjes, kunst galerijen en gezellige restaurantjes. Doordat het stadje op ongeveer 250 meter boven de zeespiegel ligt, is de temperatuur er meer aangenaam dan in de rest van Bali.

In de smalle straatjes van Ubud kom je om de paar meter zelfgemaakte altaren tegen waar de lokale bevolking elke dag offers brengt aan de goden. Deze offers bestaan uit gevlochten mandjes van bladeren en takken met daarin kleurige bloemen, kleine porties eten (die de loslopende kippen vervolgens opeten…) en wierook.

Bron: nationalgeographic.nl

Ubud ademt rust, gezondheid en ontspanning. Zo vind je hier vele kookscholen waar je de authentieke geheimen van de Balinese keuken kunt ontdekken. Ook telt Ubud behoorlijk wat yogascholen. De yogalessen worden gegeven tussen de rijstvelden in open bamboe hutjes zodat een briesje je lichaam kan verkoelen. Hoogstwaarschijnlijk zijn de advertenties van de Nederlandse yogavariant op deze plek geïnspireerd.

De restaurantjes in Ubud serveren voornamelijk zelfgeproduceerde biologische gerechten. In het Juice Ja Café hebben wij bijvoorbeeld genoten van geweldig lekkere homemade yoghurt, appelcake en chocolademousse. Natuurlijk mocht het zogenaamde wheatgrass-shot niet aan dit lijstje ontbreken. Dit felgroene en ó zo gezonde drankje, geserveerd in een shooterglas, is gemaakt van tarwegras en bevat ongeveer net zoveel vitaminen en mineralen als een kilo groente of fruit. Het enige nadeel: het smaakt (heel verrassend) naar GRAS!

Ook de uiterlijke verzorging komt uitgebreid aan bod in Ubud. De vele spa’s adverteren met verschillende soorten massages, bodyscrubs, melk- en bloemenbaden en bodymaskers. Voor een uitgebreide behandeling, die al gauw drie uur duurt, betaal je ongeveer twintig Euro. Je hebt dan wel je eigen kamertje geheel in Balinese stijl ingericht, een bad op pootjes en nog veel meer moois.

De vijf dagen dat wij in Ubud waren, zijn we heerlijk tot rust gekomen. Een plek die we niet snel zullen vergeten en zeker de moeite waard is om eens te bezoeken.

In ongeveer drie uur vlogen we vanuit Bangkok naar Jakarta, de hoofdstad van Indonesië. De reisboeken en het internet waarschuwden ons al dat Jakarta niet een stad is waar je lang wilt verblijven. Veel meer dan een hoop verkeer, smog en een bioscoop had deze stad, voor ons, niet te bieden. Een dag later vertrokken wij daarom al richting Yogyakarta, ook wel Yogya genoemd. Yogya wordt gezien als de culturele hoofdstad van Java. Er wonen vele Indonesische dichters, schilders en muzikanten. Vanuit deze stad kun je het meer dan duizend jaar oude Boeddhistische heiligdom de Borobudur bezoeken. Dit is het grootste Boeddhistisch heiligdom ter wereld. Het tempelcomplex, gebouwd in de vorm van een lotusbloem, heeft negen verdiepingen die staan voor de negen oefeningen in meditatie ter voorbereiding op de aankomst op het hoogste platform, het Nirwana (hiernamaals). Bij het boeken van deze tour kwamen we erachter dat, wanneer je op Java iets moois wilt bezoeken, je vroeg uit de veren moet. Onze chauffeur deed daar nog een schepje bij op, zo arriveerden we veel te vroeg bij de poort van tempelcomplex en zaten de deuren nog potdicht. Gelukkig werd het vroege opstaan beloond, op dat soort tijdstippen is het namelijk nog mogelijk om mooie plaatjes te schieten zonder toeristische figuranten erop.

Naast de Borobudur heeft Java meer wonderschone schatten. Eén hiervan is de Bromo vulkaan. Deze vulkaan is de bekendste op het eiland en is 2392 meter hoog. De ligging van deze vulkaan is erg bijzonder. Samen met twee andere vulkanen ligt de Bromo in een zandzee van acht bij tien kilometer. De vulkaan kwam in de zomer van 2004 plotseling tot uitbarsting, hierbij kwamen twee toeristen om het leven. Great… Vol goede moed vertrokken we om 01.30u richting de vulkaan om hier de sunrise te aanschouwen. Ook hier arriveerden we weer als de eersten van die dag/nacht. Dat was niet zo gek want we waren, dankzij onze fanatieke tourguide, natuurlijk weer veel te vroeg vertrokken. Je hoort ons niet klagen, wachten op de sunrise aan de voet van een vulkaan doe je niet elke dag. Het wachten werd beloond met een hoop natuurschoon. Dit is met geen Ipad te beschrijven maar wanneer je het achter het rijtje Mooi-Mooier-Mooist plaatst, kom je een eind in de buurt.

Na een nacht overgeslagen te hebben zetten we onze reis voort naar Sempol. In dit kleine plaatsje in Noord-Oost Java, gelegen tussen de vele koffieplantages, waanden we ons terug in de tijd. Ons hotel voor die (weer veel te korte) nacht had iets weg van een geschiedenisles op de middelbare school. Het grote koloniale plantage-huis van bamboe, dat in 1894 gebouwd is door Nederlanders deed de geschiedenis van Nederlands-Indië herleven. Ook het bed stamde helaas uit 1894 en leek na die tijd niet meer te zijn vervangen of verschoond. We doken die avond onze lakenzakken in en sliepen van 20:00u tot 01:00u. Onze biologische wekker begon Java al aardig te begrijpen, om 01:15u stonden we dan ook zonder al teveel moeite alweer parraat om het Ijen Plateau te bezoeken.

Na een pittige klim van ongeveer 1,5uur bereikten we uitgeput de kraterrand van de Ijen vulkaan waar je kunt uitkijken op het azuurblauwe kratermeer. Zoals gewoonlijk waren wij weer de eersten én enige toeristen op de vulkaan. De Ijen vulkaan staat bekend om haar zwavel die hier nog met de hand gewonnen wordt. Vanaf de rand van het meer komen regelmatig zwaveldragers omhoog klimmen. Zij werken hier onder ontzettend slechte arbeidsomstandigheden voor een paar centen per dag. Op hun rug tillen zij twee keer op een dag bijna 80 kilo zwavel van de rand van het meer naar de andere kant van de vulkaan. De schouders van deze arme mannen zijn gevuld met blaren en hun botten zijn vervormd door het zware gewicht dat zij op hun schouders meedragen. Sommigen van hen leggen de tocht af op een paar afgetrapte slippers, andere dragen veel te grote laarzen met gaten erin. Het voelde erg vreemd om als toerist tussen deze hard werkende mannen te staan, foto’s hebben we daarom dan ook maar niet gemaakt. De reden dat wij zo vroeg richting de krater zijn vertrokken was omdat wij het blauwe vuur wilden aanschouwen. Dit vuur hebben maar weinig mensen gezien. Het is alleen zichtbaar in het donker en moet verlicht worden door het maanlicht. Waar andere toeristen om 04.00u richting de vulkaan vertrekken om de sunrise te zien, stonden wij om 03.00u al op de kraterrand. Na een klim van ongeveer drie kwartier over de rotsblokken stonden we aan de rand van het meer. Hier wordt de zwavel losgewrikt met een ijzeren buis. De zwavel mannetjes hadden ons om dat tijdstip nog niet verwacht maar lieten ons vol enthousiasme het vuur zien waar we voor kwamen. De prachtig blauwe, dansende vlammen die uit de grond kwamen hadden iets weg van een scene uit een fantasyfilm.

Betoverd door de natuur werden we daarna door onze tourguide netjes bij de ferry naar Bali gedropt, het laatste stukje Azië van onze wereldreis. Hier schijn je geweldig lekker (bij) te kunnen slapen en je op hol geslagen biologische wekker te kunnen resetten. Daarna storten we onszelf graag weer in het volgende avontuur, Australië.