De backpacks hebben we onder het bed geschoven, de afritsbroeken verbannen naar het achterste gedeelte van de kast en de moneybelt was zo ontzettend leeg dat we hem maar weggegooid hebben. Er is een hoop veranderd. Nog dagelijks krijgen we de vraag of we alweer gewend zijn aan het leven in Nederland. Ja! Nee? Zo goed als. Bijna? Geen idee eigenlijk. Het is nu gelukkig niet meer zo moeilijk om met het Nederlandse ritme mee te draaien als een aantal weken geleden. Maar wanneer je bedenkt wat we allemaal gezien hebben en waar we allemaal geweest zijn maakt onze gedachten een grote sprong terug in de tijd en zijn we even terug in Afrika, Azië of Zuid-Amerika. De eerste dagen waren verschrikkelijk raar. Daar zit je dan op de bank. “En nu?” was de grote vraag van de dag. We moesten elkaar het antwoord schuldig blijven. We waren zo gewend aan het feit dat je van land naar land reist en nieuwe plekken ontdekt. Ineens hoef je dat niet meer te doen. Je hebt een dak boven je hoofd en dat is vanzelfspekend. Heb je honger? Dan loop je toch gewoon even naar de supermarkt om de hoek. Dat kun je zelfs doen met je ogen dicht.

Het backpackleven is een raar leven. Iedereen praat met elkaar en heeft dezelfde passie, namelijk de wereld rond reizen. Ook word je niet beoordeeld op je uiterlijk. Een kapotte broek, vieze trui of ongewassen haren? Er zijn veel ergere dingen waar je je druk over kunt maken. Iedereen is relaxed, geniet van al het moois en is levenslustig. Je zult begrijpen, het is niet moeilijk om je aan te passen aan deze levensstijl. En wat ontzettend verfrissend werkt: Niemand zeurt! Want hoe low-budget je ook reist, je reist wel! Dat betekent dat je geluk hebt gehad dat je in een land bent geboren dat relatief ‘rijk’ is. Wanneer je het leven in Afrika of in Zuid- en Midden-Amerika aanschouwt komt het bij een backpacker niet eens in zijn of haar hoofd op om te zeuren.

Vrijwel direct bij terugkomst merkten wij dat ons hoofd even rust kreeg. De dagelijkse indrukken die we tijdens het reizen te verwerken kregen werden even stop gezet. En dan pas ga je denken en de indrukken ordenen. Indrukken die al een tijdje in de ‘wachtrij’ stonden omdat je nog bezig was met het land dat je daarvoor bezocht. Het is lastig te beschrijven maar dagelijks denken wij nog: “Oh, daar zijn we ook nog geweest!” of “Jeetje, dat hebben we ook nog gezien, dat was ik al bijna weer vergeten!”. Tijdens onze eerste dagen in Nederland waren we vooral heel sip dat we weer terug waren. Het regende, alles was nog precies hetzelfde en daardoor leek het alsof je nooit was weggeweest. Maar lopen sippen is niet onze stylo! Met een kleine draai aan de knop veranderden we deze gedachten in: “Wat ontzettend gaaf dat we dit hebben mogen en kunnen doen.” Een droom werd werkelijkheid. Eentje die we nooit zullen vergeten.

Het binnenstappen in een andere wereld brengt ook grappige en fijne dingen met zich mee. Hier een kleine greep uit de Nederlandse variant van onze Wist-je-dat-jes:

Wist je dat…

* Evelien in de eerste week telkens achterom keek wanneer zij mensen Nederlands hoorde praten. “Hee, een Nederlander!”

* Het behoorlijk wennen is dat je backpackkloffie hier als ‘onverzorgd’ wordt beschouwd.

* Wij beiden geen mobiel internet meer hebben maar, net als tijdens onze reis, alleen kunnen internetten waar er WIFI is.

* Wij het mobiele internet nog geen seconde hebben gemist en ons afvragen waarom je 24/7 op allerlei mogelijke manieren bereikbaar moet zijn. Over echt belangrijke zaken wordt toch gewoon gebeld?

* Evelien een tijd geleden perongeluk iemand in het Spaans begroette.

* We soms nog steeds het toiletpapier in een prullebak willen gooien in plaats van in het toilet.

* Wij beiden een andere slaapplekk hebben omdat ons huis nog verhuurd is. Feitelijk zijn we dus nog niet echt ‘thuis’ en leven we nog steeds uit onze backpack.

* Evelien precies één maand na terugkomst een baan vond bij een ontzettend leuk communicatiebureau in Zwolle waar ze volgende maand al aan de slag kan. Maar het leukste komt nog: Eén van onze vele volgers op Twitter wees haar op deze baan. Marieke, ontzettend leuk dat je ons al zo’n lange tijd volgt en ontzettendontzettend bedankt voor je geweldige tip!

* We binnenkort gaan beginnen aan een groot knip-en-plak-project met Blurb.

* Sjoerd iedereen (maar dan ook iedereen!) graag vertelt hoe geweldig leuk surfen wel niet is.

* Wij het afgelopen jaar de meest gevaarlijke steden hebben bezocht, er nooit wat vervelends gebeurd is, en in de eerste maand Arnhem de ruiten en het slot van de auto van Evelien ineens verdwenen waren. Welcome home…

* Wij beiden nog geen seconde spijt hebben gehad van de grote beslissing die wij vorig jaar maakten: We namen ontslag, we verhuurden ons huis, stopten wat t-shirts en een korte broek in onze backpack en stapten een onzeker en avontuurlijk leven binnen. Home is where the heart is!

And last but not least:

* We nog langgg niet uitgedroomd zijn en we hopen dat we door middel van deze reisblog jullie allemaal aangestoken hebben met het reisvirus!

Natuurlijk moeten jullie, als groentjes, net als wij vallen en opstaan. Maar we zijn de beroerdsten niet. Zo vlak voor vertrek is het stressen geblazen en wil het nog wel eens zo zijn dat je het een en ander over het hoofd ziet. No worries, wij hebben onze reis overleefd en zijn teruggekomen met een backpack vol tips voor wereldreizigers. Gratis! Ga er even goed voor zitten en pak je beruchte Excell-checklijst er bij.

Tip 1.
Ga je naar Afrika en ben je van plan een overland tour te gaan maken zorg dan voor een warme slaapzak. Tijdens onze tour kampeerden wij op de meest fantastische plekken. Overdag was het er ontzettend warm maar ‘s nachts was het zonder goede slaapzak bijna niet uit te houden. Onze groepsgenoten lagen in hun tentjes met vijf lagen (!!!) kleding aan nog steeds te rillen terwijl wij, gewapend met een Marmot slaapzak in ons tijger ondergoed heerlijk warm sliepen.

Tip 2.
Wij maakten tijdens onze wereldreis veel vluchten. De vliegmaatschappijen waar wij mee vlogen waren aangesloten bij Oneworld. Wij schreven ons in voor de Executive Club van British Airways en spaarden vele Avios points waarmee we bijna gratis extra vluchten konden maken.

Tip 3.
Denk nog eens goed na of je die zware, grote en lompe wandelschoenen echt nodig gaat hebben. Sjoerd sjouwde een jaar lang een paar bergschoenen met zich mee die hij maar een aantal keren heeft gedragen. De grootste wandeling die wij maakten was in Nieuw-Zeeland, deze tocht was twaalf kilometer en was perfect af te leggen op goede stevige gympen. Ga je wandelen in Nepal? Koop je wandelschoenen daar, op elke hoek van de straat is een outdoor winkel te vinden. De meeste spullen zijn een heel stuk goedkoper dan in Nederland. Ook was Nepal tijdens onze reis het goedkoopste land om spullen naar Nederland te versturen.

Tip 4.
Wij zweren bij onze gekleurde en waterafstotende Fjällräven packing bags. T-shirts in rood, ondergoed in zwart, zwemkleding in wit, etc. Op deze manier hoef je niet lang te zoeken en grijp je nooit mis. Ook makkelijk om mee te nemen naar het strand in plaats van een grote strandtas.

Tip 5.
Het klinkt misschien een beetje suf maar doe het maar wel: Stop een pen in je daypack. Tijdens onze reis hebben we tientallen arrival cards moeten invullen. Deze kaartjes krijg je in het vliegtuig en dien je in te leveren bij de douane. Op deze manier kun je meteen doorlopen terwijl iedereen hun arrival card nog aan het invullen is aan de schrijftafels.

Tip 6.
Stop je waardevolle spullen uit je broekzak in je daypack en leg ze niet open en bloot in het plastic bakje bij de douane controle. Vaak staat er een rij voor het douanepoortje en moet je wachten terwijl je spullen al op de lopende band liggen en je ze niet gelijk kunt pakken. Een losse smartphone of portemonnee is veel onopvallender mee te nemen dan een hele rugzak.

Tip 7.
Koop een travel/flight bag voor je backpack. Onze travel/flight bags waren knal geel en heel gemakkelijk te spotten op de bagageband. Ook zijn ze uitgerust met een ritssluiting waar je een slotje aan vast kan maken. Op deze manier kan er nooit iemand iets onopgemerkt in je tas stoppen. Ook kun je deze zakken goed gebruiken wanneer je geen kluisje op je kamer hebt. Wij stopten onze waardevolle spullen in deze zakken en sloten ze af met een cijferslotje. Een knalgele grote zak wordt minder snel achterover gedrukt dan een losse Iphone.

Tip 8.
In de categorie handige spullen voor onderweg zijn genomineerd: Hoofdlampjes in plaats van een zaklamp. Zipperzakjes voor werkelijk alles. Waszakken uit hotels. Een sarong als badhanddoek, picknickkleed, gordijn, dekentje, etc. etc. Ducktape voor het afplakken van toilettasspullen die niet 100% afsluiten.

Tip 9.
Wanneer je je huis verhuurt tijdens je reis, zorg dan voor een ‘nood doos’ met wat fijne en handige spullen erin. Wij verhuurden ons huis precies een jaar maar zijn één maand eerder teruggekomen. Met andere woorden, op dit moment kunnen wij ons huis nog niet in en dus ook niet bij onze spullen. Gelukkig hebben we het afgelopen jaar prima leren leven met minder spullen om ons heen maar een leuk ‘nieuw-oud’ t-shirt in plaats van ons backpackerskloffie zou wel fijn zijn.

Tip 10.
Last but nog least: Geniet van elke seconde, voor je het weet ben je weer thuis!!!

De piloot had ons in Madrid al gewaarschuwd, de landing zou nat, winderig en wiebelig worden. Wat hadden we een zin om weer voet op Nederlandse bodem te zetten… Maar gelukkig stond er ook veel leuks op ons te wachten. Na een korte vlucht was het moment daar, aan de andere kant van de deuren zouden we na elf maanden onze familie en vrienden weer in real life ontmoeten. Een geweldig onthaal vol slingers, bloemen, geknuffel, ahhh’s en ohhh’s en oranje meuk dat overgebleven was van het EK. Ook stond er een leuke ‘welkom thuis borrel’ op ons te wachten en zo werd ook 22 juni 2012 een dag om niet snel te vergeten.

Nu, twee dagen later, tikt de regen al uren tegen de ramen en hebben we de lange mouwen weer tevoorschijn gehaald. We zijn dus écht in Nederland en beseffen ons dat we ontzettend veel gezien, gevoeld, geroken, geproefd en gehoord hebben tijdens onze fantastische reis. Elf maanden lang hebben onze zintuigen op scherp gestaan. Ook hebben we ontzettend veel geleerd.

Bijvoorbeeld dat wij (en jullie) onzettend lucky zijn met het feit dat we in Nederland geboren zijn. We hebben ontzettend veel armoede en leed gezien. In Afrika leefden mensen in hutjes van leem zonder electriciteit en water. Veel kinderen hebben in Zuid-Afrika, Namibië, Botswana of Zimbabwe geen kans om naar school te gaan en doormiddel van hun opleiding straks geld te gaan verdienen. Ook een sociaal vangnet is hier niet aanwezig en het is maar hopen dat je niet ziek wordt, gezondheidszorg is er alleen als je het kan betalen.

Maar ook in China, een ontwikkeld land met een booming economie gaat het er niet altijd even gemakkelijk aan toe. Decennialang ging China gebukt onder het dictatoriale communistische bewind van Mao. Nu is het land een van de snelst groeiende economieën ter wereld. Het communisme overheerst hier echter nog steeds. Zo heeft het land een grote digitale Chinese muur om zich heen staan om de bevolking de vrijheid van meningsuiting te ontnemen. Probeer je hier Facebook, YouTube of Twitter te openen dan kom je er bekaaid vanaf. Het is hier niet de bedoeling dat je in contact komt met andere denkwijzen.

Wanneer je als Tibetaan in het voormalige Tibet bent geboren heb je het ook niet makkelijk. Zij worden in hun eigen ‘land’ dagelijks onderdrukt door de communistische Chinese overheid. Uit protest tegen de Chinese onderdrukking en het gebrek aan religieuze vrijheid schreeuwen boeddhistische monniken hier om hulp en aandacht voor deze barre situatie.

In de Filipijnen vierden wij vakantie en leerden wij Noemi kennen. Noemi maakte elke dag ons appartement schoon, waste onze kleding, plukte verse bloemen voor op tafel, deed de boodschappen en voorzag ons waterapparaat van vers water. Maar Noemi deed dat ook voor de vakantiegangers in nog vier andere appartementen. Dagelijks was zij van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat aan het ‘zorgen’ voor ons. Na een lange werkdag sliep zij ‘s nachts intern in het personeels bungalowtje en de volgende dag stond zij weer vroeg klaar om het ons naar onze zin te maken. Zes dagen per week zorgde zij dat het ons aan niets ontbrak. Maar in haar eigen leven ontbrak een hoop. Haar ouders zorgden voor haar twee kleine kinderen die op een ander (goedkoper) eiland leefden. Met het kleine beetje salaris dat Noemi kreeg voor het harde werken onderhield zij haar kinderen maar ook haar ouders. Op haar vrije dag reisde Noemi terug naar haar familiehutje om haar kinderen één dag per week te kunnen vertroetelen. Kerstmis een familiefeest? Rond die periode is het op de Filipijnen hoogseizoen en werkt Noemi gewoon twee keer zo hard. Verjaardagen van haar kinderen? Alleen als die toevallig op haar vrije dag vielen.

En wat hebben we genoten van Indonesië. We hebben de meest prachtige vulkanen en meren gezien. Maar verscholen tussen al dat moois hebben we ook minder mooie dingen gezien. De Ijen vulkaan staat bekend om haar zwavel die hier nog met de hand gewonnen wordt. Vanaf de rand van het meer komen regelmatig zwaveldragers omhoog klimmen. Zij werken hier onder ontzettend slechte arbeidsomstandigheden voor een paar centen per dag. Op hun rug tillen zij twee keer op een dag bijna 80 kilo zwavel van de rand van het meer naar de andere kant van de vulkaan. De schouders van deze arme mannen zijn gevuld met blaren en hun botten zijn vervormd door het zware gewicht dat zij op hun schouders meedragen. Sommigen van hen leggen deze tocht af op een paar afgetrapte slippers, andere dragen veel te grote laarzen met gaten erin. Een Arbowet, daar heeft men nog nooit van gehoord.

Maar ook waren er over de hele wereld mensen te vinden die zeven dagen per week, meer dan twaalf uur per dag, jaar in jaar uit in kleine hutjes langs de weg staan om eten en drinken te verkopen. Kinderen die op het strand zelfgemaakte armbandjes verkopen om op die manier hun vader en moeder te helpen met brood op de plank te krijgen. Jonge vrouwen die uit wanhoop zichzelf aanbieden om hun kinderen te kunnen onderhouden. Maar ook vrouwen die gevangen zitten in traditionele rollenpatronen en graag zouden willen werken buiten het huis en het liefst willen laten zien wat zij in hun mars hebben. Al deze mensen hebben geen enkel uitzicht op verandering. En weet je, ze zijn er niet eens heel ontevreden mee. That’s life zeggen zij. Maar al deze mensen hebben stuk voor stuk een prachtige glimlach op hun gezicht. Vaker en groter dan dan wij met z’n allen bij elkaar. Ze klagen niet, (over)leven en zijn gelukkig met wat ze hebben. En ook al is dat zo ontzettend weinig, ze waarderen het groots.

Okee, we zullen het eerlijk bekennen: we hadden stiekem helemaal niet zo’n zin om terug naar Nederland te gaan. Maar we hebben ons zelf even tot de orde geroepen. Wij hadden de kans, de tijd, het geld, het paspoort, de vrijheid en gezondheid om elf maanden lang de wereld te ontdekken. Een avontuur dat voor velen in deze wereld op dit moment onmogelijk is en ook nooit mogelijk zal worden. En ook al regent het op dit moment al de hele dag, verkeert Nederland in crisis nummer zoveel, zitten we beiden zonder werk en zullen we wanneer we weer werken nooit meer wennen aan die paar vakantiedagen per jaar; zo gek is ons kleine landje niet!

Maar we moeten wel wat meer lachen!!!

Op 1 augustus 2011 startte ons grote avontuur op de luchthaven Schiphol. Familie en vrienden zwaaiden ons daar gedag en wij sprongen (letterlijk, want we misten bijna onze eerste vlucht…) in het vliegtuig naar Zuid-Afrika. De eerste stop was Jeffreys Bay, een gezellig dorp in de Oost-Kaap dat bekend staat als ’Home for the perfect wave’. Jeffreys Bay staat namelijk in de top 5 van beste golfbestemmingen in de wereld. Een prima plek om je te verdiepen in de de kunst van het surfen .

Na een week gestuntel in Jeffreys Bay reisden wij door naar Kaapstad. Deze stad mag zich met recht een van de mooiste steden ter wereld noemen. Kaapstad ligt op een schiereiland aan de beroemde Tafelberg. Het prachtige berglandschap, de wijngaarden, palmbomen, witte stranden, en de blauwe oceaan maakten deze stad een plek om niet snel te vergeten.

In Kaapstad maakten wij kennis met een groep leuke mensen, onze nieuwe reisgenoten. Vanuit hier startte onze Dragoman overland-tour door Namibië, Botswana en Zimbabwe. Een geweldige ervaring met een hoop hoogte punten. Zo zagen wij de zon opkomen op de beroemde Dune 45 in Namibië, kampeerden we into the wild in Spitzkoppe, bezochten we de meest prachtige national parks waar we werden getrakteerd op olifanten, leeuwen, zebra’s en nog veel meer. Ook bezochten we de Okavango Delta in Botswana waar we vanuit een mokoro op een steenworp afstand nijlpaarden en olifanten spotten. En of dat nog niet genoeg was bezochten we in Zimbabwe de breedste watervallen van Afrika, de Victoria Falls. Deze watervallen vormen de grens tussen Zambia en Zimbabwe en staan op de werelderfgoedlijst van UNESCO. En terecht!

Helaas kende Afrika voor ons ook een aantal dieptepunten. Zo besloten wij in Zimbabwe onze overland-tour vroegtijdig af te breken en vielen onze plannen voor Malawi, Mozambique, Tanzania en Kenia helaas in het water.
Dragoman stelde ons teleur met het feit dat hun chauffeur, bleek achteraf, drugs mee smokkelde de grens over naar Namibië. Verstopt tussen onze backpacks in de bagageruimte van de truck, nam deze vriendelijke meneer de meest strafbare goederen met zich (ons…) mee van Zuid-Afrika naar Namibië. Namibië was prachtig, maar voor vijftien jaar, nee bedankt…

Helaas hield hier de narigheid niet op. Zo waren wij getuige van een dodelijk ongeluk op een verlaten weg in de woestijn van Namibië. Een overland-truck met daarin 22 Italianen kantelde vlak voor onze neus en hierbij kwamen twee reizigers om het leven. Samen met de rest van de groep en onze crew hebben we in de volle zon eerste hulp verleend aan deze mensen. De eerste ambulance kon de plek des onheils pas een uur na het ongeluk bereiken. Wanneer we terugdenken aan deze verschrikkelijke dag krijgen we nog kippenvel. Bloed, geschreeuw en onmacht staan ons in het geheugen gegrift. Het eerste wat we wilden doen was natuurlijk alarm slaan, een angstaanjagende gedachte; onze tourguide die het alarmnummer van Namibië niet wist… Voor ons waren dit redenen genoeg om, met pijn in ons hart, het prachtige continent Afrika vroegtijdig te verlaten. Eén ding is zeker: ooit maken wij deze trip nog af. Maar niet met Dragoman…

Na Afrika reisden wij af naar Azië. Na een vlucht van dertien uur bereikten wij Hong Kong. Waar we in Afrika na uren rijden op een onverharde weg geen mens tegenkwamen, werden we hier overspoeld door drukte en chaos. Op elke vierkante meter was hier iets te beleven. We hebben hier ons dan ook een week lang goed vermaakt. We bezochten het Las Vegas van Hong Kong, Macau en struinden over de vele nachtmarkten die Hong Kong rijk is.

Vanuit Hong Kong vlogen we door naar de hoofdstad van het inmense China, Beijing. Een stad met meer dan vijftien miljoen inwoners die ook wel Peking wordt genoemd. We bezochten hier onder andere de Verboden Stad en de Great Wall. Nog nooit zijn we zo vaak op de foto gezet als in China. We praatten met handen en voeten met de lokale bevolking en hadden er een geweldige tijd.

In Beijing maakten we kennis met de Chinese manier van het reizen per trein. Viertien uur lang stonden we in het middelpunt van de belangstelling tijdens de treinrit naar Xian. Tussen de op de grond spugende Chinesen keken ook wij onze ogen uit. Dit was nog maar een voorproefje voor de treinrit die daarop volgde. Vanuit Chengdu vervolgden wij onze reis naar Lhasa in Tibet. Tijdens deze 48 uur durende rit zette Sjoerd een snurkende Chinees op de gang en dansten we met het trein personeel op Justin Timberlake.

Tibet was een ‘land’ om nooit te vergeten. De prachtige stad Lhasa heeft ons hart gestolen. Net als het binnenland van het bijzondere Tibet. Het hoogtepunt (letterlijk en figuurlijk) was het Mount Everest Base Camp. Hier leerden we de andere kant van het machtige China kennen. Op 5.000 meter hoogte werden we gearresteerd door de Chinese politie en werden we flink aan het denken gezet.

Geraakt door Tibet zijn we zeker. Ook al wordt dit land nog zo onderdrukt, de Tibetanen blijven positief en vriendelijk. Zij vinden troost en kracht in hun geloof, het Boeddhisme. Wij doken in deze godsdienst zonder god en vonden hierin een hoop inspiratie. Om Mani Padme Hum zullen wij voor altijd met ons meedragen.

Via Nepal reisden wij door naar de Filipijnen. Hier vierden wij zes weken lang vakantie op de meest witte stranden die wij ooit hebben gezien, het prachtige Boracay. In Boracay leerden wij kitesurfen en genoten wij van de island vibe en dronken we iets te veel shooters bij de Cocomangas.

In Thailand beleefden wij crazy nights in Bangkok samen met Arnhemse vriend Sjoerd2. Wij ontmoetten hem tijdens zijn rondreis door Thailand en reisden twee weken met hem in flashpacker style Thailand door.

In Indonesië beleefden wij korte nachten op Java. Zo zagen wij de zon op komen aan de voet van de Bromo vulkaan en aanschouwden wij het blauwe vuur op het Ijen Plateau. We genoten van rust en reinheid in Ubud (Bali) en leefden als Hollywood sterren in het surfmekka Padang Padang.

Na Azië achter ons gelaten te hebben, luidden wij 2012 in met het mooiste vuurwerk ter wereld. In Sydney (Australië) proostten wij samen met 1,5 miljoen feestgangers op een spetterend nieuw jaar. Het nieuwe jaar startten wij met een mini roadtrip over de prachtige Great Ocean Road.

Dit was nog maar een voorbereiding op het echte werk. In Nieuw-Zeeland crosten we in een groot groen gevaarte van noord naar zuid en weer terug. Wat zijn we toch lucky, we hebben de meest prachtige plekken van Nieuw-Zeeland mogen bewonderen.

Na een half jaar wereldreizen maakten we de balans op en zongen we weer: ‘En we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet…’

Na 3.600 kilometer roadtrip in Nieuw-Zeeland vonden we rust in Tahiti om vervolgens een plek te bezoeken die erg hoog op het lijstje van Evelien stond: Paaseiland was machtig mooi.

We maakten de oversteek naar het vaste land van Zuid-Amerika. In Peru genoten we van Cusco (waar Evelien verliefd werd op de alpaca) en bezochten vanuit daar de oude Inca stad Machu Picchu.

In Quito (Ecuador) voelden we ons voor het eerst onveilig. We werden hier bijna beroofd door een groepje mannen en besloten te ‘vluchten’ naar de Galapagos Eilanden. Een week lang leefden we op het water tussen schildpadden, dolfijnen en haaien. Het bezoeken van de Galapagos was een duur grapje maar hadden we voor geen goud willen missen.

We reisden door naar Colombia en genoten van de salsa klanken in Cartagena. Hier ontmoetten we Arnhemse Juul die al negen maanden lang in haar eentje door Zuid-Amerika trok. Colombia is lang niet meer zo onveilig als voorheen en wordt steeds meer bezocht door reizigers. Het land heeft voor ieder wat wils, van blauwe zee met witte stranden tot bruisende steden en een prachtige jungle.

We lieten Zuid-Amerika achter ons en reisden verder naar Midden-Amerika. In Panama bezochten we de eilandengroep Bocas del Toro waar we ons waagden aan een nieuwe uitdaging: het leren van de Spaanse taal. Vier weken lang was het van maandag tot en met vrijdag zwoegen en zweten geblazen in het klaslokaal van Habla Ya, onze Spaanse school. Evelien ontdekte hier yoga en Sjoerd surfte hier met Piler, zijn nieuwe vriend uit het Panamese surf team.

Op dit moment schitteren we op de hoge golven van Playa Jaco in Costa Rica. Ons favoriete liedje ‘En we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet…’ hebben we ondertussen vervangen voor ‘We zijn er bijna, we zijn er bijna, maar nog niet helemaal!’ Over een maand reizen we terug naar de plek waar het allemaal begon, luchthaven Schiphol.

Maar dat is pas over vier weken. Dat zijn 28 dagen, ook wel 672 uren, 40.320 minuten of 2.419.200,07 seconden. En dat duurt nog zoooo lang!

Wanneer je de wereld rond reist maak je dagelijks de meest fantastische dingen mee. Met een grote truck door het prachtige landschap van Afrika crossen, je laten betoveren door de vriendelijke bevolking van Azië, zwemmen in de azuur blauwe zeeën van Oceanië en genieten van het buiten-leef cultuurtje in de smalle straatjes van Latijns-Amerika.

De wereld rond reizen is leuk, daar is geen twijfel over mogelijk. En ja, we zouden het iedereen aanraden. Alleen soms, heel soms, verlangen we stiekem ook wel eens naar dat fijne ligbad of die luxe keuken zoals hier boven beschreven. Het gekke is dat je heel snel kunt wennen aan dit vrije en een beetje vreemde backpack leventje. Zo is het volkomen normaal geworden dat er koud (en soms bruin) water uit de douche stroomt, maar ook dat we op een woensdagmiddag in februari even een wereldwonder op de foto zetten.

Het leuke aan wennen aan ongemakken op wereldreis is dat er soms, geheel onverwachts, kleine geluksmomentjes onstaan waardoor je een gat in de lucht kan springen. Niks geen glimmende badkamers of high-tech gadgets. Nee, wij ontdekten: het zijn de kleine dingen die het doen!

Tegenwoordig kun je ons namelijk ontzettend blij maken met…

…een warme douche met meer dan drie druppels water per minuut.

…een bed dat zachter is dan een plank met daar overheen een lapje stof.

…een (verpakt!) zeepje bij de wastafel. Wat een luxe!

…een hoofdkussen dikker dan vijf centimeter zonder gele plekken van onze voorgangers.

…een WI-FI signaal sterker dan één blokje en waarmee je wel twee sites per minuut kan openen.

…een laundyservice die al(!) je was teruggeeft.

…een douchekabine waar je je in kan omdraaien.

…een douchegordijn dat niet grijs is aan de onderkant.

…een badkamer met spiegel.

…wc-papier dat dikker is dan één laagje.

…überhaupt wc-papier op een toilet.

…een toilet dat in één keer doorspoelt.

…een taxichauffeur die je een keer níet afzet.

…een menukaart die niet al aan je handen is geplakt voordat je hem open hebt geslagen.

…een leeg doucheputje.

…een gesprek dat verder gaat dan: “Hey, where you from?” en “Where you’re going to?”

…een verlepte Lonley Planet van het land waar je verblijft.

…een Nederlands boek vinden in de bookexchange.

…schoon bestek in een restaurant.

…stopcontacten waar echt stroom uitkomt.

…een vliegtuig dat op tijd vertrekt.

…een openbaar toilet waarvan de deur op slot kan.

…handdoeken die niet ruiken naar je voorganger.

…hoekjes zonder kakkerlakken.

…koffie dat niet naar slootwater smaakt.

…een gerecht op de menukaart ontdekken dat je kent.

…beddengoed zónder vlekken.

…een duidelijk antwoord op de vraag welke kant we op moeten.

…water drinken dat niet naar chloor smaakt.

…een hostel vinden dat eruit ziet zoals op de plaatjes.

En…

…een leuk comment op onze website van familie en vrienden zien verschijnen!

Zeven maanden geleden waren deze dingen niet meer dan normaal voor ons. Vandaag de dag maken ze ons blij en genieten we er van. Toch is het een fijn idee deze ‘ongemakken’ thuis niet tegen te komen. Tot die tijd focussen we ons nog even lekker op al het fijns dat backpacken met zich meebrengt. En dat is een lijst die veel moeilijker te omschrijven is. Een lijst die je moet voelen!

Happy new year!

(Wij waren zo onderste boven van het vuurwerk dat beeld ervan is gaan draaien…)

Fijne feestdagen en een heel gelukkig 2012

Wanneer je een jaar op reis gaat en je Ipod gevuld moet worden met de klassiekers, al je lievelings albums, de beste covers én je grootste meezing-favorieten, is het nog best lastig om een keuze te maken. Gelukkig hebben we heel wat nummers op onze Ipod weten te proppen en zijn we na drie maanden muziek luisteren nog lang niet uitgeluisterd.

Iedere ‘mood’ komt in onze playlist aan bod. Zijn we blij, dan swingen we op de vrolijke klanken van Nouvelle Vague. Hebben we verdriet, dan trekken we ons even terug met Adele of Damien Rice. En wanneer we onszelf ontzettende ‘lucky bastards’ vinden omdat we (per toeval!) op het meest prachtige eilandje aller tijden zijn beland, dan blèren we gewoon lekker mee met ‘Op Een Onbewoond Eiland’ van Kinderen voor Kinderen. Nouja, Evelien dan…

Dat we straks met kerstmis niet in de sneeuw kunnen spelen maar onder een palmboom een coctail wegslurpen mag de pret niet drukken, wij luisteren dan heerlijk naar Mariah Carey en Wham! En dat ABBA met ‘Happy New Year’ op 31 december écht niet kan in de hippe partyscene van het bruisende Sydney, wij liggen er niet wakker van!

Honderden nummers hebben we, gedurende deze reis al voorbij horen komen. Het ene nummer nog beter dan het andere. Wij stelden deze top 11 op met, voor ons, de beste muziek tijdens een wereldreis: (In willekeurige volgorde, want bij elk land, vervoersmiddel en elke mood hoort natuurlijk een andere absolute nummer 1.)

1. Eskobar – On A Train (Voor alle treinreizen die we gemaakt hebben en nog zullen maken.)

2. Donavon Frankenreiter – It Don’t Matter (Voor als je even wat positieve energie nodig hebt wanneer je op het bord ziet verschijnen dat je vliegtuig een paar uurtjes later komt.)

3. The Beachboys – California Girls (Kite-surfs up!)

4. Beth Hart – Favorite Things (Doing nothing is my favorite one, een erg fijn strand nummer om tot rust te komen.)

5. Bob Marley – Jamming (De dreads mogen er dan wel afgeknipt zijn, Bob blijft.)

6. Chris Isaak – Please (Gewoon mooi.)

7. David Gray – Sail Away (Om even uit te waaien.)

8. The Kooks – See The World (Is het leukste dat er is!)

9. Kyteman – Sorry (Gewoon mooi2.)

10. Moby – In This World (Moby rules.)

11. Ozark Henry – At Sea (We love.)

Maar natuurlijk ook…

…En nog véél meer! Wat is jouw favoriete reis/vakantie nummer?

GERS PARDOEL – ‘IK NEEM JE MEE’ (I’ll take you with me) from Job, Joris & Marieke on Vimeo.

Deze droomplekken hebben een plekje in ons hart veroverd. En wat is er nou leuker om ze met elkaar te delen? Ter inspiratie voor een verre reis, voor het opzoeken van informatie over landen waar je nog nooit van gehoord hebt of gewoon om iedereen die het maar wil mee te laten dromen bij jouw mooiste plek op aarde.

Mijnmooisteplekopaarde.nl verzameld deze pareltjes en heeft al heel wat prachtige bestemmingen bij elkaar weten te sparen. Stuk voor stuk met een bijzonder verhaal.

Hou deze website goed in de gaten, dagelijks wordt de mooie-plekken-lijst aangevuld met nieuwe aanwinsten. Pas wel op: Reisdrang gegarandeerd!

Onze mooiste plek hebben wij net gepost; met dit weer dromen wij het liefst weg bij de witte stranden van de Malediven.

Wat is jouw mooiste plek op aarde?