Op 1 augustus 2011 startte ons grote avontuur op de luchthaven Schiphol. Familie en vrienden zwaaiden ons daar gedag en wij sprongen (letterlijk, want we misten bijna onze eerste vlucht…) in het vliegtuig naar Zuid-Afrika. De eerste stop was Jeffreys Bay, een gezellig dorp in de Oost-Kaap dat bekend staat als ’Home for the perfect wave’. Jeffreys Bay staat namelijk in de top 5 van beste golfbestemmingen in de wereld. Een prima plek om je te verdiepen in de de kunst van het surfen .

Na een week gestuntel in Jeffreys Bay reisden wij door naar Kaapstad. Deze stad mag zich met recht een van de mooiste steden ter wereld noemen. Kaapstad ligt op een schiereiland aan de beroemde Tafelberg. Het prachtige berglandschap, de wijngaarden, palmbomen, witte stranden, en de blauwe oceaan maakten deze stad een plek om niet snel te vergeten.

In Kaapstad maakten wij kennis met een groep leuke mensen, onze nieuwe reisgenoten. Vanuit hier startte onze Dragoman overland-tour door Namibië, Botswana en Zimbabwe. Een geweldige ervaring met een hoop hoogte punten. Zo zagen wij de zon opkomen op de beroemde Dune 45 in Namibië, kampeerden we into the wild in Spitzkoppe, bezochten we de meest prachtige national parks waar we werden getrakteerd op olifanten, leeuwen, zebra’s en nog veel meer. Ook bezochten we de Okavango Delta in Botswana waar we vanuit een mokoro op een steenworp afstand nijlpaarden en olifanten spotten. En of dat nog niet genoeg was bezochten we in Zimbabwe de breedste watervallen van Afrika, de Victoria Falls. Deze watervallen vormen de grens tussen Zambia en Zimbabwe en staan op de werelderfgoedlijst van UNESCO. En terecht!

Helaas kende Afrika voor ons ook een aantal dieptepunten. Zo besloten wij in Zimbabwe onze overland-tour vroegtijdig af te breken en vielen onze plannen voor Malawi, Mozambique, Tanzania en Kenia helaas in het water.
Dragoman stelde ons teleur met het feit dat hun chauffeur, bleek achteraf, drugs mee smokkelde de grens over naar Namibië. Verstopt tussen onze backpacks in de bagageruimte van de truck, nam deze vriendelijke meneer de meest strafbare goederen met zich (ons…) mee van Zuid-Afrika naar Namibië. Namibië was prachtig, maar voor vijftien jaar, nee bedankt…

Helaas hield hier de narigheid niet op. Zo waren wij getuige van een dodelijk ongeluk op een verlaten weg in de woestijn van Namibië. Een overland-truck met daarin 22 Italianen kantelde vlak voor onze neus en hierbij kwamen twee reizigers om het leven. Samen met de rest van de groep en onze crew hebben we in de volle zon eerste hulp verleend aan deze mensen. De eerste ambulance kon de plek des onheils pas een uur na het ongeluk bereiken. Wanneer we terugdenken aan deze verschrikkelijke dag krijgen we nog kippenvel. Bloed, geschreeuw en onmacht staan ons in het geheugen gegrift. Het eerste wat we wilden doen was natuurlijk alarm slaan, een angstaanjagende gedachte; onze tourguide die het alarmnummer van Namibië niet wist… Voor ons waren dit redenen genoeg om, met pijn in ons hart, het prachtige continent Afrika vroegtijdig te verlaten. Eén ding is zeker: ooit maken wij deze trip nog af. Maar niet met Dragoman…

Na Afrika reisden wij af naar Azië. Na een vlucht van dertien uur bereikten wij Hong Kong. Waar we in Afrika na uren rijden op een onverharde weg geen mens tegenkwamen, werden we hier overspoeld door drukte en chaos. Op elke vierkante meter was hier iets te beleven. We hebben hier ons dan ook een week lang goed vermaakt. We bezochten het Las Vegas van Hong Kong, Macau en struinden over de vele nachtmarkten die Hong Kong rijk is.

Vanuit Hong Kong vlogen we door naar de hoofdstad van het inmense China, Beijing. Een stad met meer dan vijftien miljoen inwoners die ook wel Peking wordt genoemd. We bezochten hier onder andere de Verboden Stad en de Great Wall. Nog nooit zijn we zo vaak op de foto gezet als in China. We praatten met handen en voeten met de lokale bevolking en hadden er een geweldige tijd.

In Beijing maakten we kennis met de Chinese manier van het reizen per trein. Viertien uur lang stonden we in het middelpunt van de belangstelling tijdens de treinrit naar Xian. Tussen de op de grond spugende Chinesen keken ook wij onze ogen uit. Dit was nog maar een voorproefje voor de treinrit die daarop volgde. Vanuit Chengdu vervolgden wij onze reis naar Lhasa in Tibet. Tijdens deze 48 uur durende rit zette Sjoerd een snurkende Chinees op de gang en dansten we met het trein personeel op Justin Timberlake.

Tibet was een ‘land’ om nooit te vergeten. De prachtige stad Lhasa heeft ons hart gestolen. Net als het binnenland van het bijzondere Tibet. Het hoogtepunt (letterlijk en figuurlijk) was het Mount Everest Base Camp. Hier leerden we de andere kant van het machtige China kennen. Op 5.000 meter hoogte werden we gearresteerd door de Chinese politie en werden we flink aan het denken gezet.

Geraakt door Tibet zijn we zeker. Ook al wordt dit land nog zo onderdrukt, de Tibetanen blijven positief en vriendelijk. Zij vinden troost en kracht in hun geloof, het Boeddhisme. Wij doken in deze godsdienst zonder god en vonden hierin een hoop inspiratie. Om Mani Padme Hum zullen wij voor altijd met ons meedragen.

Via Nepal reisden wij door naar de Filipijnen. Hier vierden wij zes weken lang vakantie op de meest witte stranden die wij ooit hebben gezien, het prachtige Boracay. In Boracay leerden wij kitesurfen en genoten wij van de island vibe en dronken we iets te veel shooters bij de Cocomangas.

In Thailand beleefden wij crazy nights in Bangkok samen met Arnhemse vriend Sjoerd2. Wij ontmoetten hem tijdens zijn rondreis door Thailand en reisden twee weken met hem in flashpacker style Thailand door.

In Indonesië beleefden wij korte nachten op Java. Zo zagen wij de zon op komen aan de voet van de Bromo vulkaan en aanschouwden wij het blauwe vuur op het Ijen Plateau. We genoten van rust en reinheid in Ubud (Bali) en leefden als Hollywood sterren in het surfmekka Padang Padang.

Na Azië achter ons gelaten te hebben, luidden wij 2012 in met het mooiste vuurwerk ter wereld. In Sydney (Australië) proostten wij samen met 1,5 miljoen feestgangers op een spetterend nieuw jaar. Het nieuwe jaar startten wij met een mini roadtrip over de prachtige Great Ocean Road.

Dit was nog maar een voorbereiding op het echte werk. In Nieuw-Zeeland crosten we in een groot groen gevaarte van noord naar zuid en weer terug. Wat zijn we toch lucky, we hebben de meest prachtige plekken van Nieuw-Zeeland mogen bewonderen.

Na een half jaar wereldreizen maakten we de balans op en zongen we weer: ‘En we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet…’

Na 3.600 kilometer roadtrip in Nieuw-Zeeland vonden we rust in Tahiti om vervolgens een plek te bezoeken die erg hoog op het lijstje van Evelien stond: Paaseiland was machtig mooi.

We maakten de oversteek naar het vaste land van Zuid-Amerika. In Peru genoten we van Cusco (waar Evelien verliefd werd op de alpaca) en bezochten vanuit daar de oude Inca stad Machu Picchu.

In Quito (Ecuador) voelden we ons voor het eerst onveilig. We werden hier bijna beroofd door een groepje mannen en besloten te ‘vluchten’ naar de Galapagos Eilanden. Een week lang leefden we op het water tussen schildpadden, dolfijnen en haaien. Het bezoeken van de Galapagos was een duur grapje maar hadden we voor geen goud willen missen.

We reisden door naar Colombia en genoten van de salsa klanken in Cartagena. Hier ontmoetten we Arnhemse Juul die al negen maanden lang in haar eentje door Zuid-Amerika trok. Colombia is lang niet meer zo onveilig als voorheen en wordt steeds meer bezocht door reizigers. Het land heeft voor ieder wat wils, van blauwe zee met witte stranden tot bruisende steden en een prachtige jungle.

We lieten Zuid-Amerika achter ons en reisden verder naar Midden-Amerika. In Panama bezochten we de eilandengroep Bocas del Toro waar we ons waagden aan een nieuwe uitdaging: het leren van de Spaanse taal. Vier weken lang was het van maandag tot en met vrijdag zwoegen en zweten geblazen in het klaslokaal van Habla Ya, onze Spaanse school. Evelien ontdekte hier yoga en Sjoerd surfte hier met Piler, zijn nieuwe vriend uit het Panamese surf team.

Op dit moment schitteren we op de hoge golven van Playa Jaco in Costa Rica. Ons favoriete liedje ‘En we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet…’ hebben we ondertussen vervangen voor ‘We zijn er bijna, we zijn er bijna, maar nog niet helemaal!’ Over een maand reizen we terug naar de plek waar het allemaal begon, luchthaven Schiphol.

Maar dat is pas over vier weken. Dat zijn 28 dagen, ook wel 672 uren, 40.320 minuten of 2.419.200,07 seconden. En dat duurt nog zoooo lang!

De brulapen in Cahuita fungeerden als een perfecte wekker. Op een mooie zonnige, maar vooral ook vroege ochtend, vertrokken wij vorige week richting Playa Jaco. Het surfseizoen aan de caribische kust van Costa Rica loopt op zijn eind en daarom maakt heel surfend Costa Rica de oversteek naar de Pacifische kust waar het op dit moment het surfseizoen is. De Pacific Coast staat bekend om zijn hoge golven en vele surfspots, dit belooft dus veel goeds.

De afgelopen periode hadden wij op surfgebied niet veel geluk. Zo maakten wij de grootste plannen voor Panama (Bocas del Toro) maar waren de golven het grootste gedeelte van de tijd ver te zoeken. Dit zorgde er overigens wel voor dat we dagelijks netjes ons huiswerk maakten voor Spaanse les en niet stiekem spijbelden wanneer er hoge golven op komst waren.

Costa Rica maakt qua surfen een hoop goed. Op dit moment verblijven wij in Playa Jaco. Dit stadje staat bekend als de surfhoofdstad van Costa Rica. Het ligt op ongeveer twee uur rijden van de hoofdstad San José en is mede hierdoor een geliefde vakantieplaats. Niet alleen voor toeristen, maar ook voor de Tico (de inwoners van Costa Rica) zelf. Zij komen hier vooral in de weekenden.

Voordat wij naar Playa Jaco vertrokken, hoorden wij verschillende verhalen over dit stadje. Velen omschrijven Playa Jaco als druk, toeristisch, schreeuwerig en Amerikaans. Niet echt een omschrijving waar je warm van wordt. Maar het laagseizoen is net begonnen en de Amerikanen zijn zo goed als allemaal verdwenen. Zoals veel tropische landen heeft Costa Rica twee seizoenen: het droge seizoen (van november tot april) en het natte seizoen met regelmatige regenbuien in de middag en, niet geheel onbelangrijk, lagere prijzen.

Playa Jaco is rond deze tijd van het jaar zo goed als uitgestorven. Zo logeren wij in een klein hotelletje waar wij op dit moment de enige gasten zijn en wij dus een privé zwembad hebben en liggen wij in de golven tussen de locals. Ook staat de natuur nu volop in bloei en zie je de mooiste kleuren groen om je heen. In dit laatste willen we ons zeker nog gaan verdiepen, de jungle schijnt hier prachtig mooi te zijn. Maar first things first, we gaan hier onze gemiste surf uren inhalen. Sjoerd neemt dit wel heel serieus en is sinds een paar dagen de trotse eigenaar van zijn eerste surfboard. Een stralende blauwe plank die het surfen er niet gemakkelijker op maakt. Na al ons gestuntel in Zuid-Afrika, Indonesië, Tahiti en Nieuw-Zeeland op een longboard is het de hoogste tijd voor een nieuwe uitdaging. Dit board lijkt de helft kleiner en maakt het evenwicht houden een stuk lastiger. Eerder dan dat hij hier de perfecte golf heeft gepakt, vertrekken wij hier niet.

Wij zijn erg benieuwd naar de rest van Costa Rica maar weten al wel dat de nadruk hier op surfen gaat liggen. En zeg nou zelf, wat is er nou fijner dan de hele dag op een plankje in de zee liggen en je, samen met de manta rays, laten meevoeren door de golven!?

We moeten duidelijk even wennen aan het slapen in de natuur. Na een onrustige nacht vol vreemde geluiden en gekriebel van insecten worden wij wakker op een wel heel mooie plek, we zijn in Cahuita. Na een boot- en busrit van ongeveer drie uur vanuit Bocas del Toro (Panama) is dit ons eerste dorpje in het prachtig groene Costa Rica. We overnachten in een kleine bungalow aan de rand van het National Park Cahuita. Dit park is zeer goed toegankelijk en daarom veel bezocht. Wat ook fijn is, het park is gratis te bezoeken. Daar maken wij als backpackers natuurlijk graag gebruik van. Cahuita National Park bestaat uit ruim 10 vierkante kilometer regenwoud met daarbij 224 kilometer beschermt koraalrif. Helaas is dit rif de afgelopen jaren zwaar aangetast door ontbossingen en een grote aardbeving in 1991. Deze plek wordt daarom vandaag de dag streng beschermd. Het is bijvoorbeeld niet toegestaan om op eigen houtje het rif te gaan verkennen, je mag er alleen met een georganiseerde snorkeltour heen waarbij een gids aanwezig dient te zijn.

In onze ‘achtertuin’ lopen, hangen, kruipen, zwemmen, glijden en vliegen een hoop verschillende soorten beesten en groeien de meest prachtige bloemen en planten. Een prima plek om ons laatste (verre) land van deze reis in te luiden. Morgen vertrekken we naar Jaco, het surf Mecca van Costa Rica. Cahuita heeft ons helemaal opgeladen, het is weer tijd voor wat actie!