Op 1 augustus 2011 startte ons grote avontuur op de luchthaven Schiphol. Familie en vrienden zwaaiden ons daar gedag en wij sprongen (letterlijk, want we misten bijna onze eerste vlucht…) in het vliegtuig naar Zuid-Afrika. De eerste stop was Jeffreys Bay, een gezellig dorp in de Oost-Kaap dat bekend staat als ’Home for the perfect wave’. Jeffreys Bay staat namelijk in de top 5 van beste golfbestemmingen in de wereld. Een prima plek om je te verdiepen in de de kunst van het surfen .

Na een week gestuntel in Jeffreys Bay reisden wij door naar Kaapstad. Deze stad mag zich met recht een van de mooiste steden ter wereld noemen. Kaapstad ligt op een schiereiland aan de beroemde Tafelberg. Het prachtige berglandschap, de wijngaarden, palmbomen, witte stranden, en de blauwe oceaan maakten deze stad een plek om niet snel te vergeten.

In Kaapstad maakten wij kennis met een groep leuke mensen, onze nieuwe reisgenoten. Vanuit hier startte onze Dragoman overland-tour door Namibië, Botswana en Zimbabwe. Een geweldige ervaring met een hoop hoogte punten. Zo zagen wij de zon opkomen op de beroemde Dune 45 in Namibië, kampeerden we into the wild in Spitzkoppe, bezochten we de meest prachtige national parks waar we werden getrakteerd op olifanten, leeuwen, zebra’s en nog veel meer. Ook bezochten we de Okavango Delta in Botswana waar we vanuit een mokoro op een steenworp afstand nijlpaarden en olifanten spotten. En of dat nog niet genoeg was bezochten we in Zimbabwe de breedste watervallen van Afrika, de Victoria Falls. Deze watervallen vormen de grens tussen Zambia en Zimbabwe en staan op de werelderfgoedlijst van UNESCO. En terecht!

Helaas kende Afrika voor ons ook een aantal dieptepunten. Zo besloten wij in Zimbabwe onze overland-tour vroegtijdig af te breken en vielen onze plannen voor Malawi, Mozambique, Tanzania en Kenia helaas in het water.
Dragoman stelde ons teleur met het feit dat hun chauffeur, bleek achteraf, drugs mee smokkelde de grens over naar Namibië. Verstopt tussen onze backpacks in de bagageruimte van de truck, nam deze vriendelijke meneer de meest strafbare goederen met zich (ons…) mee van Zuid-Afrika naar Namibië. Namibië was prachtig, maar voor vijftien jaar, nee bedankt…

Helaas hield hier de narigheid niet op. Zo waren wij getuige van een dodelijk ongeluk op een verlaten weg in de woestijn van Namibië. Een overland-truck met daarin 22 Italianen kantelde vlak voor onze neus en hierbij kwamen twee reizigers om het leven. Samen met de rest van de groep en onze crew hebben we in de volle zon eerste hulp verleend aan deze mensen. De eerste ambulance kon de plek des onheils pas een uur na het ongeluk bereiken. Wanneer we terugdenken aan deze verschrikkelijke dag krijgen we nog kippenvel. Bloed, geschreeuw en onmacht staan ons in het geheugen gegrift. Het eerste wat we wilden doen was natuurlijk alarm slaan, een angstaanjagende gedachte; onze tourguide die het alarmnummer van Namibië niet wist… Voor ons waren dit redenen genoeg om, met pijn in ons hart, het prachtige continent Afrika vroegtijdig te verlaten. Eén ding is zeker: ooit maken wij deze trip nog af. Maar niet met Dragoman…

Na Afrika reisden wij af naar Azië. Na een vlucht van dertien uur bereikten wij Hong Kong. Waar we in Afrika na uren rijden op een onverharde weg geen mens tegenkwamen, werden we hier overspoeld door drukte en chaos. Op elke vierkante meter was hier iets te beleven. We hebben hier ons dan ook een week lang goed vermaakt. We bezochten het Las Vegas van Hong Kong, Macau en struinden over de vele nachtmarkten die Hong Kong rijk is.

Vanuit Hong Kong vlogen we door naar de hoofdstad van het inmense China, Beijing. Een stad met meer dan vijftien miljoen inwoners die ook wel Peking wordt genoemd. We bezochten hier onder andere de Verboden Stad en de Great Wall. Nog nooit zijn we zo vaak op de foto gezet als in China. We praatten met handen en voeten met de lokale bevolking en hadden er een geweldige tijd.

In Beijing maakten we kennis met de Chinese manier van het reizen per trein. Viertien uur lang stonden we in het middelpunt van de belangstelling tijdens de treinrit naar Xian. Tussen de op de grond spugende Chinesen keken ook wij onze ogen uit. Dit was nog maar een voorproefje voor de treinrit die daarop volgde. Vanuit Chengdu vervolgden wij onze reis naar Lhasa in Tibet. Tijdens deze 48 uur durende rit zette Sjoerd een snurkende Chinees op de gang en dansten we met het trein personeel op Justin Timberlake.

Tibet was een ‘land’ om nooit te vergeten. De prachtige stad Lhasa heeft ons hart gestolen. Net als het binnenland van het bijzondere Tibet. Het hoogtepunt (letterlijk en figuurlijk) was het Mount Everest Base Camp. Hier leerden we de andere kant van het machtige China kennen. Op 5.000 meter hoogte werden we gearresteerd door de Chinese politie en werden we flink aan het denken gezet.

Geraakt door Tibet zijn we zeker. Ook al wordt dit land nog zo onderdrukt, de Tibetanen blijven positief en vriendelijk. Zij vinden troost en kracht in hun geloof, het Boeddhisme. Wij doken in deze godsdienst zonder god en vonden hierin een hoop inspiratie. Om Mani Padme Hum zullen wij voor altijd met ons meedragen.

Via Nepal reisden wij door naar de Filipijnen. Hier vierden wij zes weken lang vakantie op de meest witte stranden die wij ooit hebben gezien, het prachtige Boracay. In Boracay leerden wij kitesurfen en genoten wij van de island vibe en dronken we iets te veel shooters bij de Cocomangas.

In Thailand beleefden wij crazy nights in Bangkok samen met Arnhemse vriend Sjoerd2. Wij ontmoetten hem tijdens zijn rondreis door Thailand en reisden twee weken met hem in flashpacker style Thailand door.

In Indonesië beleefden wij korte nachten op Java. Zo zagen wij de zon op komen aan de voet van de Bromo vulkaan en aanschouwden wij het blauwe vuur op het Ijen Plateau. We genoten van rust en reinheid in Ubud (Bali) en leefden als Hollywood sterren in het surfmekka Padang Padang.

Na Azië achter ons gelaten te hebben, luidden wij 2012 in met het mooiste vuurwerk ter wereld. In Sydney (Australië) proostten wij samen met 1,5 miljoen feestgangers op een spetterend nieuw jaar. Het nieuwe jaar startten wij met een mini roadtrip over de prachtige Great Ocean Road.

Dit was nog maar een voorbereiding op het echte werk. In Nieuw-Zeeland crosten we in een groot groen gevaarte van noord naar zuid en weer terug. Wat zijn we toch lucky, we hebben de meest prachtige plekken van Nieuw-Zeeland mogen bewonderen.

Na een half jaar wereldreizen maakten we de balans op en zongen we weer: ‘En we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet…’

Na 3.600 kilometer roadtrip in Nieuw-Zeeland vonden we rust in Tahiti om vervolgens een plek te bezoeken die erg hoog op het lijstje van Evelien stond: Paaseiland was machtig mooi.

We maakten de oversteek naar het vaste land van Zuid-Amerika. In Peru genoten we van Cusco (waar Evelien verliefd werd op de alpaca) en bezochten vanuit daar de oude Inca stad Machu Picchu.

In Quito (Ecuador) voelden we ons voor het eerst onveilig. We werden hier bijna beroofd door een groepje mannen en besloten te ‘vluchten’ naar de Galapagos Eilanden. Een week lang leefden we op het water tussen schildpadden, dolfijnen en haaien. Het bezoeken van de Galapagos was een duur grapje maar hadden we voor geen goud willen missen.

We reisden door naar Colombia en genoten van de salsa klanken in Cartagena. Hier ontmoetten we Arnhemse Juul die al negen maanden lang in haar eentje door Zuid-Amerika trok. Colombia is lang niet meer zo onveilig als voorheen en wordt steeds meer bezocht door reizigers. Het land heeft voor ieder wat wils, van blauwe zee met witte stranden tot bruisende steden en een prachtige jungle.

We lieten Zuid-Amerika achter ons en reisden verder naar Midden-Amerika. In Panama bezochten we de eilandengroep Bocas del Toro waar we ons waagden aan een nieuwe uitdaging: het leren van de Spaanse taal. Vier weken lang was het van maandag tot en met vrijdag zwoegen en zweten geblazen in het klaslokaal van Habla Ya, onze Spaanse school. Evelien ontdekte hier yoga en Sjoerd surfte hier met Piler, zijn nieuwe vriend uit het Panamese surf team.

Op dit moment schitteren we op de hoge golven van Playa Jaco in Costa Rica. Ons favoriete liedje ‘En we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet…’ hebben we ondertussen vervangen voor ‘We zijn er bijna, we zijn er bijna, maar nog niet helemaal!’ Over een maand reizen we terug naar de plek waar het allemaal begon, luchthaven Schiphol.

Maar dat is pas over vier weken. Dat zijn 28 dagen, ook wel 672 uren, 40.320 minuten of 2.419.200,07 seconden. En dat duurt nog zoooo lang!

Na vier maanden wereldreis kunnen we ons zelf al echte massage experts noemen. In Hong Kong maakten we voor het eerst kennis met deze eeuwen oude methode voor het vinden van ontspanning en innerlijke rust. We lieten onszelf door een vrouwelijke ‘massage-propper’ van een jaar of 60 overhalen om naar haar massage salon op vijftien hoog achter te komen. Natuurlijk voor een ‘special price’, zoals elke salon dat doet. Evelien koos voor een ‘veilige’ voetmassage en Sjoerd ging vol goede moed voor een uitgebreide olie massage. De veilige voetmassage mondde uit in een vragenvuur van de mannelijke voetmasseur over Nederland, ons inkomen, wat de meest romantische trekjes van Sjoerd waren en over het overgewicht van deze vriendelijke en onzekere Chinees. (Teveel stof om over na te denken, ontspanning en innerlijke rust waren ons beloofd.) De massage van Sjoerd was er ook een om niet snel te vergeten. De masseuse kwam met haar handen op plekken die niet helemaal voor haar bestemd waren. Na drie afwijzingen werd het haar teveel en stormde ze boos de kamer uit. Vol woede riep ze nog iets in de trend van ‘tips tips tips’ over haar schouders. Zo… De kop was eraf. Onze eerste massage in Azië was een feit!

We hadden de smaak helemaal te pakken. Vele massages volgden. Gelukkig hebben we ons niet laten afschrikken door deze slechte ervaring, anders zouden we de echt goede massages allemaal hebben moeten missen. De meest opmerkelijke massage taferelen op een rijtje:

* In China is het onmogelijk om een olie massage te krijgen. Ook lig je hier niet naakt op een massage bedje, je dient hier een blauwe ziekenhuispyama aan te trekken waar gewoon ‘doorheen’ gemasseerd wordt. De kamertjes zijn hier uitgerust met televisie en asbak. Lekker zen…

* In Nepal zijn we in de meest vreemde gebouwtjes terecht gekomen opzoek naar de salons. Vanaf de straat loop je eerst door smalle gangetjes, winkeltjes, trappenhuizen en woonkamers van de buren om de massagesalon te bereiken.

* In de Filipijnen ben je na de eerste keer massage bij een masseuse meteen aan haar gekoppeld en doe je er verstandig aan de volgende keer weer naar haar terug te gaan. Op Boracay werd Sjoerd ‘gesnapt’ toen hij stiekem een andere salon uitprobeerde. Deze gewaagde actie ging als een lopend vuurtje over het eiland. Dat salon nummer twee meer dan 100 meter verderop zat, maakte voor deze roddel niets uit. Nadat hij een paar dagen later terug kwam bij salon nummer één werd hem duidelijk gemaakt dat dat dus echt niet de bedoeling was. De dames hadden flinke ruzie met elkaar gehad. Wij konden toch ook niet weten dat het nichtjes van elkaar waren.

* In Thailand moet je goed uitkijken in welke salon je precies naar binnen stapt. Voor je het weet sta je oog in oog met een elftal aan ladyboys, ben je beland in een Thais hoerenhuis of moet je je broek uittrekken in een zogenaamde boy-to-boy-zone…

* In Bangkok keken we onze ogen uit in Khao San Road. Hier werden de voetmassages in de uitgaansstraat aangeboden. Dronken Engelsen maakten hier gretig gebruik van en zaten met hun voeten in de lucht aan een biertje of een emmertje coctail.

* Massages in Azië gaan als zoete broodjes over de toonbank. Je moet niet geen staan te kijken wanneer je in een salon meer dan 20 stoelen naast elkaar ziet staan waarin iedereen een andere massage krijgt. Soms ziet het er bijna uit als massaproductie. Je kunt bij de meeste salon terecht tot midden in de nacht. De volgende ochtend rond een uur of acht staan de deuren weer gewoon voor je open en begint het gekkenhuis opnieuw.

* Bij de deur van de salons word je vriendelijk begroet door een clubje dames die je graag de ‘menukaart’ laten zien. De keuze is reuze. De prijzen in Azië voor een massage van ongeveer een uur liggen omerekend meestal tussen de vijf en acht Euro.

Morgen vertrekken wij naar Indonesië. Dit is ons laatste land in Azië waar we nog even flink gaan genieten van de Aziatische massage prijzen. Hierna reizen we door naar onder andere Australië waar massages voor ons flashpackersbudget vast en zeker niet zijn weggelegd. Maar ach, die ontspanning en innerlijke rust vinden hier we vast en zeker op een andere manier.

Ook het verschil in klimaat was even wennen. Na het verlaten van het vliegveld, waar we nog niks doorhadden dankzij de airco, stapten we naar buiten. Een klamme hitte heette ons van harte welkom in Hong Kong.

De komende 5 dagen slapen we op 9 hoog in een hotel midden in Kowloon, de binnenstad van Hong Kong. In de loop der jaren heeft Kowloon zich ontwikkeld van een industrieel district tot een woonwijk. In deze woonwijk zijn overigens weinig touristen te vinden. Dit is waarschijnlijk ook de reden dat we ons behoorlijk bekeken voelen wanneer we hier op straat lopen. In Kowloon vind je een schat aan ‘restaurants’ (met de nadruk op de haakjes!) met een internationale keuken waarbij vooral de Aziatische eethuisjes in het middelpunt staan. De Smaakpolitie zal hier hoogst waarschijnlijk zeggen: “Hier word ik niet blij van!!!”

Overweldigend, dat is Hong Kong zeker. Op elke vierkante meter is hier iets te beleven. Van mannetjes die je de zogenaamde copy-watches willen verkopen (iedereen draagt hier een Rolex…) tot vrouwtjes die massages aanbieden in massage salons op 16 hoog achter.

Morgen staat er een bezoekje aan Macau op de planning. Dit eiland ligt op zo’n 70 km ten zuidwesten van Hong Kong en staat vooral bekend om zijn casino’s a la Las Vegas. Mocht er na een aantal dagen een bericht op de website verschijnen met de titel: ‘Afl. 20 Home Sweet Home’, dan is er iets mis gegaan en hadden we in plaats van rood, beter alles op zwart kunnen zetten…

Wordt vervolgd!

Het boeken van onze overland-tour door Afrika heeft heel wat tijd in beslag genomen. Op internet werd je overladen met overland-organisaties die stuk voor stuk (ongeveer) hetzelfde reisschema aanboden. Welke organisatie moet je dan kiezen!? Van het lezen van reviews op Tripadvisor tot het zoeken van foto’s op Flickr, we moesten en zouden de beste organisatie eruit kunnen halen. Zo werd er direct een streep gezet door organisaties die, volgens de reviews, drugs mee smokkelden. Maar ook door de organisaties die bekend stonden als de ideale reisorganisatie voor dronken Engelsen. Uiteindelijk werd er op een dag een flinke smak geld overgemaakt naar Dragoman; we boekten onze droomtrip!

Spijt ervan hebben we zeker niet! We hebben een geweldige tijd gehad in Zuid-Afrika, Namibie, Botswana en Zimbabwe. Toch hebben we besloten om in Vic. Falls uit te stappen. Hierdoor hebben we Malawi, Mozambique, Tanzania en Kenia helaas moet missen. In Vic. Falls hadden we eindelijk even de tijd om op adem te komen en terug te blikken. Er was een hoop gebeurd…

Ten eerste kreeg Sjoerd op een van de eerste dagen drugs aangeboden door…. iemand van de CREW! Deze fijne (tijdelijke) chauffeur heeft het in z’n hoofd gehaald om de grens van Namibie over te steken met drugs in zijn bezit, om dat vervolgens te verpatsen aan de passagiers. Een niet zo’n fijne gedachte, verstopte pakketjes in je backpack. Meneer was namelijk verdacht vaak in de baggage ruimte te vinden. Blijkbaar wist onze tourguide hier vanaf maar vond het niet nodig een melding te maken bij Dragoman. Gelukkig zijn we zonder gezeur de grens overgekomen, Namibie was leuk, maar voor 15 jaar… Nee bedankt!

Helaas hebben we ook mindere tijden in Namibie gehad. Zo waren we getuige van een ongeluk met een andere truck op zo’n 50 meter afstand. Deze truck, met daarin 22 Italianen, kreeg voor onze neus een klapband en vloog van de onverharde weg. Onze co-driver heeft 22 bloedende Italianen uit de truck moeten bevrijden. Nooit verwacht dat onze first aid kit in de tweede week worldtour al gehalveerd zou zijn. Na ongeveer een uur kwam eindelijk de ambulance ter plekke. Helaas was dit voor 2 Italianen al te laat… Dit is natuurlijk niet iets dat je in de hand kan hebben. Maar als tourguide zijnde het alarmnummer van Namibie niet weten en dus geen alarm kunnen slaan in noodsituaties vonden wij toch wel een beetje zorgwekkend…

Dit, samen met de prijs kwaliteit verhouding van accomodatie en eten, plus en nog wat ‘kleine’ dingen (Zowel tourguide als co-driver als cook hadden een relatie met verschillende passagiers en regelden gratis upgrades voor hen waardoor er voor de rest van de groep geen upgrades meer mogelijk waren…) heeft ons doen besluiten een belletje te plegen naar Dragoman. Zij zijn behoorlijk geschrokken en hebben besloten ons de helft van het bedrag terug te storten.

Het grootste gedeelte van onze groep zou sowieso al stoppen in Vic. Falls. Hier zou de volgende groep het Afrika avontuur ‘afmaken’. We hebben enorm uitgekeken naar Serengeti en Zanzibar, helaas zat dat er voor ons niet meer in. We hebben nog geprobeerd om zelf hier naartoe te reizen maar de schrikbarende hoge prijzen van vliegtickets vanuit Vic. Falls en Johannesburg hebben ons weten tegen te houden. Het goede nieuws; een volgend reisje is alweer gepland. Over 2 jaar gaan wij op safari naar Serengeti en zullen we daarna bijkomen op het bountystrand van Zanzibar!

Eind goed, al goed! Als het ware slaan we een stukje van de weg over en zetten we ons avontuur voort in Azie. Hong Kong here we come!

Ps. Mochten jullie denken dat we hierdoor een maand eerder terug komen, forget it! Op dit moment zitten wij hoog in de lucht te bedenken op welke waanzinnige plek wij die extra maand gaan doorbrengen!