Op 1 augustus 2011 startte ons grote avontuur op de luchthaven Schiphol. Familie en vrienden zwaaiden ons daar gedag en wij sprongen (letterlijk, want we misten bijna onze eerste vlucht…) in het vliegtuig naar Zuid-Afrika. De eerste stop was Jeffreys Bay, een gezellig dorp in de Oost-Kaap dat bekend staat als ’Home for the perfect wave’. Jeffreys Bay staat namelijk in de top 5 van beste golfbestemmingen in de wereld. Een prima plek om je te verdiepen in de de kunst van het surfen .

Na een week gestuntel in Jeffreys Bay reisden wij door naar Kaapstad. Deze stad mag zich met recht een van de mooiste steden ter wereld noemen. Kaapstad ligt op een schiereiland aan de beroemde Tafelberg. Het prachtige berglandschap, de wijngaarden, palmbomen, witte stranden, en de blauwe oceaan maakten deze stad een plek om niet snel te vergeten.

In Kaapstad maakten wij kennis met een groep leuke mensen, onze nieuwe reisgenoten. Vanuit hier startte onze Dragoman overland-tour door Namibië, Botswana en Zimbabwe. Een geweldige ervaring met een hoop hoogte punten. Zo zagen wij de zon opkomen op de beroemde Dune 45 in Namibië, kampeerden we into the wild in Spitzkoppe, bezochten we de meest prachtige national parks waar we werden getrakteerd op olifanten, leeuwen, zebra’s en nog veel meer. Ook bezochten we de Okavango Delta in Botswana waar we vanuit een mokoro op een steenworp afstand nijlpaarden en olifanten spotten. En of dat nog niet genoeg was bezochten we in Zimbabwe de breedste watervallen van Afrika, de Victoria Falls. Deze watervallen vormen de grens tussen Zambia en Zimbabwe en staan op de werelderfgoedlijst van UNESCO. En terecht!

Helaas kende Afrika voor ons ook een aantal dieptepunten. Zo besloten wij in Zimbabwe onze overland-tour vroegtijdig af te breken en vielen onze plannen voor Malawi, Mozambique, Tanzania en Kenia helaas in het water.
Dragoman stelde ons teleur met het feit dat hun chauffeur, bleek achteraf, drugs mee smokkelde de grens over naar Namibië. Verstopt tussen onze backpacks in de bagageruimte van de truck, nam deze vriendelijke meneer de meest strafbare goederen met zich (ons…) mee van Zuid-Afrika naar Namibië. Namibië was prachtig, maar voor vijftien jaar, nee bedankt…

Helaas hield hier de narigheid niet op. Zo waren wij getuige van een dodelijk ongeluk op een verlaten weg in de woestijn van Namibië. Een overland-truck met daarin 22 Italianen kantelde vlak voor onze neus en hierbij kwamen twee reizigers om het leven. Samen met de rest van de groep en onze crew hebben we in de volle zon eerste hulp verleend aan deze mensen. De eerste ambulance kon de plek des onheils pas een uur na het ongeluk bereiken. Wanneer we terugdenken aan deze verschrikkelijke dag krijgen we nog kippenvel. Bloed, geschreeuw en onmacht staan ons in het geheugen gegrift. Het eerste wat we wilden doen was natuurlijk alarm slaan, een angstaanjagende gedachte; onze tourguide die het alarmnummer van Namibië niet wist… Voor ons waren dit redenen genoeg om, met pijn in ons hart, het prachtige continent Afrika vroegtijdig te verlaten. Eén ding is zeker: ooit maken wij deze trip nog af. Maar niet met Dragoman…

Na Afrika reisden wij af naar Azië. Na een vlucht van dertien uur bereikten wij Hong Kong. Waar we in Afrika na uren rijden op een onverharde weg geen mens tegenkwamen, werden we hier overspoeld door drukte en chaos. Op elke vierkante meter was hier iets te beleven. We hebben hier ons dan ook een week lang goed vermaakt. We bezochten het Las Vegas van Hong Kong, Macau en struinden over de vele nachtmarkten die Hong Kong rijk is.

Vanuit Hong Kong vlogen we door naar de hoofdstad van het inmense China, Beijing. Een stad met meer dan vijftien miljoen inwoners die ook wel Peking wordt genoemd. We bezochten hier onder andere de Verboden Stad en de Great Wall. Nog nooit zijn we zo vaak op de foto gezet als in China. We praatten met handen en voeten met de lokale bevolking en hadden er een geweldige tijd.

In Beijing maakten we kennis met de Chinese manier van het reizen per trein. Viertien uur lang stonden we in het middelpunt van de belangstelling tijdens de treinrit naar Xian. Tussen de op de grond spugende Chinesen keken ook wij onze ogen uit. Dit was nog maar een voorproefje voor de treinrit die daarop volgde. Vanuit Chengdu vervolgden wij onze reis naar Lhasa in Tibet. Tijdens deze 48 uur durende rit zette Sjoerd een snurkende Chinees op de gang en dansten we met het trein personeel op Justin Timberlake.

Tibet was een ‘land’ om nooit te vergeten. De prachtige stad Lhasa heeft ons hart gestolen. Net als het binnenland van het bijzondere Tibet. Het hoogtepunt (letterlijk en figuurlijk) was het Mount Everest Base Camp. Hier leerden we de andere kant van het machtige China kennen. Op 5.000 meter hoogte werden we gearresteerd door de Chinese politie en werden we flink aan het denken gezet.

Geraakt door Tibet zijn we zeker. Ook al wordt dit land nog zo onderdrukt, de Tibetanen blijven positief en vriendelijk. Zij vinden troost en kracht in hun geloof, het Boeddhisme. Wij doken in deze godsdienst zonder god en vonden hierin een hoop inspiratie. Om Mani Padme Hum zullen wij voor altijd met ons meedragen.

Via Nepal reisden wij door naar de Filipijnen. Hier vierden wij zes weken lang vakantie op de meest witte stranden die wij ooit hebben gezien, het prachtige Boracay. In Boracay leerden wij kitesurfen en genoten wij van de island vibe en dronken we iets te veel shooters bij de Cocomangas.

In Thailand beleefden wij crazy nights in Bangkok samen met Arnhemse vriend Sjoerd2. Wij ontmoetten hem tijdens zijn rondreis door Thailand en reisden twee weken met hem in flashpacker style Thailand door.

In Indonesië beleefden wij korte nachten op Java. Zo zagen wij de zon op komen aan de voet van de Bromo vulkaan en aanschouwden wij het blauwe vuur op het Ijen Plateau. We genoten van rust en reinheid in Ubud (Bali) en leefden als Hollywood sterren in het surfmekka Padang Padang.

Na Azië achter ons gelaten te hebben, luidden wij 2012 in met het mooiste vuurwerk ter wereld. In Sydney (Australië) proostten wij samen met 1,5 miljoen feestgangers op een spetterend nieuw jaar. Het nieuwe jaar startten wij met een mini roadtrip over de prachtige Great Ocean Road.

Dit was nog maar een voorbereiding op het echte werk. In Nieuw-Zeeland crosten we in een groot groen gevaarte van noord naar zuid en weer terug. Wat zijn we toch lucky, we hebben de meest prachtige plekken van Nieuw-Zeeland mogen bewonderen.

Na een half jaar wereldreizen maakten we de balans op en zongen we weer: ‘En we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet…’

Na 3.600 kilometer roadtrip in Nieuw-Zeeland vonden we rust in Tahiti om vervolgens een plek te bezoeken die erg hoog op het lijstje van Evelien stond: Paaseiland was machtig mooi.

We maakten de oversteek naar het vaste land van Zuid-Amerika. In Peru genoten we van Cusco (waar Evelien verliefd werd op de alpaca) en bezochten vanuit daar de oude Inca stad Machu Picchu.

In Quito (Ecuador) voelden we ons voor het eerst onveilig. We werden hier bijna beroofd door een groepje mannen en besloten te ‘vluchten’ naar de Galapagos Eilanden. Een week lang leefden we op het water tussen schildpadden, dolfijnen en haaien. Het bezoeken van de Galapagos was een duur grapje maar hadden we voor geen goud willen missen.

We reisden door naar Colombia en genoten van de salsa klanken in Cartagena. Hier ontmoetten we Arnhemse Juul die al negen maanden lang in haar eentje door Zuid-Amerika trok. Colombia is lang niet meer zo onveilig als voorheen en wordt steeds meer bezocht door reizigers. Het land heeft voor ieder wat wils, van blauwe zee met witte stranden tot bruisende steden en een prachtige jungle.

We lieten Zuid-Amerika achter ons en reisden verder naar Midden-Amerika. In Panama bezochten we de eilandengroep Bocas del Toro waar we ons waagden aan een nieuwe uitdaging: het leren van de Spaanse taal. Vier weken lang was het van maandag tot en met vrijdag zwoegen en zweten geblazen in het klaslokaal van Habla Ya, onze Spaanse school. Evelien ontdekte hier yoga en Sjoerd surfte hier met Piler, zijn nieuwe vriend uit het Panamese surf team.

Op dit moment schitteren we op de hoge golven van Playa Jaco in Costa Rica. Ons favoriete liedje ‘En we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet…’ hebben we ondertussen vervangen voor ‘We zijn er bijna, we zijn er bijna, maar nog niet helemaal!’ Over een maand reizen we terug naar de plek waar het allemaal begon, luchthaven Schiphol.

Maar dat is pas over vier weken. Dat zijn 28 dagen, ook wel 672 uren, 40.320 minuten of 2.419.200,07 seconden. En dat duurt nog zoooo lang!

In ongeveer drie uur vlogen we vanuit Bangkok naar Jakarta, de hoofdstad van Indonesië. De reisboeken en het internet waarschuwden ons al dat Jakarta niet een stad is waar je lang wilt verblijven. Veel meer dan een hoop verkeer, smog en een bioscoop had deze stad, voor ons, niet te bieden. Een dag later vertrokken wij daarom al richting Yogyakarta, ook wel Yogya genoemd. Yogya wordt gezien als de culturele hoofdstad van Java. Er wonen vele Indonesische dichters, schilders en muzikanten. Vanuit deze stad kun je het meer dan duizend jaar oude Boeddhistische heiligdom de Borobudur bezoeken. Dit is het grootste Boeddhistisch heiligdom ter wereld. Het tempelcomplex, gebouwd in de vorm van een lotusbloem, heeft negen verdiepingen die staan voor de negen oefeningen in meditatie ter voorbereiding op de aankomst op het hoogste platform, het Nirwana (hiernamaals). Bij het boeken van deze tour kwamen we erachter dat, wanneer je op Java iets moois wilt bezoeken, je vroeg uit de veren moet. Onze chauffeur deed daar nog een schepje bij op, zo arriveerden we veel te vroeg bij de poort van tempelcomplex en zaten de deuren nog potdicht. Gelukkig werd het vroege opstaan beloond, op dat soort tijdstippen is het namelijk nog mogelijk om mooie plaatjes te schieten zonder toeristische figuranten erop.

Naast de Borobudur heeft Java meer wonderschone schatten. Eén hiervan is de Bromo vulkaan. Deze vulkaan is de bekendste op het eiland en is 2392 meter hoog. De ligging van deze vulkaan is erg bijzonder. Samen met twee andere vulkanen ligt de Bromo in een zandzee van acht bij tien kilometer. De vulkaan kwam in de zomer van 2004 plotseling tot uitbarsting, hierbij kwamen twee toeristen om het leven. Great… Vol goede moed vertrokken we om 01.30u richting de vulkaan om hier de sunrise te aanschouwen. Ook hier arriveerden we weer als de eersten van die dag/nacht. Dat was niet zo gek want we waren, dankzij onze fanatieke tourguide, natuurlijk weer veel te vroeg vertrokken. Je hoort ons niet klagen, wachten op de sunrise aan de voet van een vulkaan doe je niet elke dag. Het wachten werd beloond met een hoop natuurschoon. Dit is met geen Ipad te beschrijven maar wanneer je het achter het rijtje Mooi-Mooier-Mooist plaatst, kom je een eind in de buurt.

Na een nacht overgeslagen te hebben zetten we onze reis voort naar Sempol. In dit kleine plaatsje in Noord-Oost Java, gelegen tussen de vele koffieplantages, waanden we ons terug in de tijd. Ons hotel voor die (weer veel te korte) nacht had iets weg van een geschiedenisles op de middelbare school. Het grote koloniale plantage-huis van bamboe, dat in 1894 gebouwd is door Nederlanders deed de geschiedenis van Nederlands-Indië herleven. Ook het bed stamde helaas uit 1894 en leek na die tijd niet meer te zijn vervangen of verschoond. We doken die avond onze lakenzakken in en sliepen van 20:00u tot 01:00u. Onze biologische wekker begon Java al aardig te begrijpen, om 01:15u stonden we dan ook zonder al teveel moeite alweer parraat om het Ijen Plateau te bezoeken.

Na een pittige klim van ongeveer 1,5uur bereikten we uitgeput de kraterrand van de Ijen vulkaan waar je kunt uitkijken op het azuurblauwe kratermeer. Zoals gewoonlijk waren wij weer de eersten én enige toeristen op de vulkaan. De Ijen vulkaan staat bekend om haar zwavel die hier nog met de hand gewonnen wordt. Vanaf de rand van het meer komen regelmatig zwaveldragers omhoog klimmen. Zij werken hier onder ontzettend slechte arbeidsomstandigheden voor een paar centen per dag. Op hun rug tillen zij twee keer op een dag bijna 80 kilo zwavel van de rand van het meer naar de andere kant van de vulkaan. De schouders van deze arme mannen zijn gevuld met blaren en hun botten zijn vervormd door het zware gewicht dat zij op hun schouders meedragen. Sommigen van hen leggen de tocht af op een paar afgetrapte slippers, andere dragen veel te grote laarzen met gaten erin. Het voelde erg vreemd om als toerist tussen deze hard werkende mannen te staan, foto’s hebben we daarom dan ook maar niet gemaakt. De reden dat wij zo vroeg richting de krater zijn vertrokken was omdat wij het blauwe vuur wilden aanschouwen. Dit vuur hebben maar weinig mensen gezien. Het is alleen zichtbaar in het donker en moet verlicht worden door het maanlicht. Waar andere toeristen om 04.00u richting de vulkaan vertrekken om de sunrise te zien, stonden wij om 03.00u al op de kraterrand. Na een klim van ongeveer drie kwartier over de rotsblokken stonden we aan de rand van het meer. Hier wordt de zwavel losgewrikt met een ijzeren buis. De zwavel mannetjes hadden ons om dat tijdstip nog niet verwacht maar lieten ons vol enthousiasme het vuur zien waar we voor kwamen. De prachtig blauwe, dansende vlammen die uit de grond kwamen hadden iets weg van een scene uit een fantasyfilm.

Betoverd door de natuur werden we daarna door onze tourguide netjes bij de ferry naar Bali gedropt, het laatste stukje Azië van onze wereldreis. Hier schijn je geweldig lekker (bij) te kunnen slapen en je op hol geslagen biologische wekker te kunnen resetten. Daarna storten we onszelf graag weer in het volgende avontuur, Australië.