Op 1 augustus 2011 startte ons grote avontuur op de luchthaven Schiphol. Familie en vrienden zwaaiden ons daar gedag en wij sprongen (letterlijk, want we misten bijna onze eerste vlucht…) in het vliegtuig naar Zuid-Afrika. De eerste stop was Jeffreys Bay, een gezellig dorp in de Oost-Kaap dat bekend staat als ’Home for the perfect wave’. Jeffreys Bay staat namelijk in de top 5 van beste golfbestemmingen in de wereld. Een prima plek om je te verdiepen in de de kunst van het surfen .

Na een week gestuntel in Jeffreys Bay reisden wij door naar Kaapstad. Deze stad mag zich met recht een van de mooiste steden ter wereld noemen. Kaapstad ligt op een schiereiland aan de beroemde Tafelberg. Het prachtige berglandschap, de wijngaarden, palmbomen, witte stranden, en de blauwe oceaan maakten deze stad een plek om niet snel te vergeten.

In Kaapstad maakten wij kennis met een groep leuke mensen, onze nieuwe reisgenoten. Vanuit hier startte onze Dragoman overland-tour door Namibië, Botswana en Zimbabwe. Een geweldige ervaring met een hoop hoogte punten. Zo zagen wij de zon opkomen op de beroemde Dune 45 in Namibië, kampeerden we into the wild in Spitzkoppe, bezochten we de meest prachtige national parks waar we werden getrakteerd op olifanten, leeuwen, zebra’s en nog veel meer. Ook bezochten we de Okavango Delta in Botswana waar we vanuit een mokoro op een steenworp afstand nijlpaarden en olifanten spotten. En of dat nog niet genoeg was bezochten we in Zimbabwe de breedste watervallen van Afrika, de Victoria Falls. Deze watervallen vormen de grens tussen Zambia en Zimbabwe en staan op de werelderfgoedlijst van UNESCO. En terecht!

Helaas kende Afrika voor ons ook een aantal dieptepunten. Zo besloten wij in Zimbabwe onze overland-tour vroegtijdig af te breken en vielen onze plannen voor Malawi, Mozambique, Tanzania en Kenia helaas in het water.
Dragoman stelde ons teleur met het feit dat hun chauffeur, bleek achteraf, drugs mee smokkelde de grens over naar Namibië. Verstopt tussen onze backpacks in de bagageruimte van de truck, nam deze vriendelijke meneer de meest strafbare goederen met zich (ons…) mee van Zuid-Afrika naar Namibië. Namibië was prachtig, maar voor vijftien jaar, nee bedankt…

Helaas hield hier de narigheid niet op. Zo waren wij getuige van een dodelijk ongeluk op een verlaten weg in de woestijn van Namibië. Een overland-truck met daarin 22 Italianen kantelde vlak voor onze neus en hierbij kwamen twee reizigers om het leven. Samen met de rest van de groep en onze crew hebben we in de volle zon eerste hulp verleend aan deze mensen. De eerste ambulance kon de plek des onheils pas een uur na het ongeluk bereiken. Wanneer we terugdenken aan deze verschrikkelijke dag krijgen we nog kippenvel. Bloed, geschreeuw en onmacht staan ons in het geheugen gegrift. Het eerste wat we wilden doen was natuurlijk alarm slaan, een angstaanjagende gedachte; onze tourguide die het alarmnummer van Namibië niet wist… Voor ons waren dit redenen genoeg om, met pijn in ons hart, het prachtige continent Afrika vroegtijdig te verlaten. Eén ding is zeker: ooit maken wij deze trip nog af. Maar niet met Dragoman…

Na Afrika reisden wij af naar Azië. Na een vlucht van dertien uur bereikten wij Hong Kong. Waar we in Afrika na uren rijden op een onverharde weg geen mens tegenkwamen, werden we hier overspoeld door drukte en chaos. Op elke vierkante meter was hier iets te beleven. We hebben hier ons dan ook een week lang goed vermaakt. We bezochten het Las Vegas van Hong Kong, Macau en struinden over de vele nachtmarkten die Hong Kong rijk is.

Vanuit Hong Kong vlogen we door naar de hoofdstad van het inmense China, Beijing. Een stad met meer dan vijftien miljoen inwoners die ook wel Peking wordt genoemd. We bezochten hier onder andere de Verboden Stad en de Great Wall. Nog nooit zijn we zo vaak op de foto gezet als in China. We praatten met handen en voeten met de lokale bevolking en hadden er een geweldige tijd.

In Beijing maakten we kennis met de Chinese manier van het reizen per trein. Viertien uur lang stonden we in het middelpunt van de belangstelling tijdens de treinrit naar Xian. Tussen de op de grond spugende Chinesen keken ook wij onze ogen uit. Dit was nog maar een voorproefje voor de treinrit die daarop volgde. Vanuit Chengdu vervolgden wij onze reis naar Lhasa in Tibet. Tijdens deze 48 uur durende rit zette Sjoerd een snurkende Chinees op de gang en dansten we met het trein personeel op Justin Timberlake.

Tibet was een ‘land’ om nooit te vergeten. De prachtige stad Lhasa heeft ons hart gestolen. Net als het binnenland van het bijzondere Tibet. Het hoogtepunt (letterlijk en figuurlijk) was het Mount Everest Base Camp. Hier leerden we de andere kant van het machtige China kennen. Op 5.000 meter hoogte werden we gearresteerd door de Chinese politie en werden we flink aan het denken gezet.

Geraakt door Tibet zijn we zeker. Ook al wordt dit land nog zo onderdrukt, de Tibetanen blijven positief en vriendelijk. Zij vinden troost en kracht in hun geloof, het Boeddhisme. Wij doken in deze godsdienst zonder god en vonden hierin een hoop inspiratie. Om Mani Padme Hum zullen wij voor altijd met ons meedragen.

Via Nepal reisden wij door naar de Filipijnen. Hier vierden wij zes weken lang vakantie op de meest witte stranden die wij ooit hebben gezien, het prachtige Boracay. In Boracay leerden wij kitesurfen en genoten wij van de island vibe en dronken we iets te veel shooters bij de Cocomangas.

In Thailand beleefden wij crazy nights in Bangkok samen met Arnhemse vriend Sjoerd2. Wij ontmoetten hem tijdens zijn rondreis door Thailand en reisden twee weken met hem in flashpacker style Thailand door.

In Indonesië beleefden wij korte nachten op Java. Zo zagen wij de zon op komen aan de voet van de Bromo vulkaan en aanschouwden wij het blauwe vuur op het Ijen Plateau. We genoten van rust en reinheid in Ubud (Bali) en leefden als Hollywood sterren in het surfmekka Padang Padang.

Na Azië achter ons gelaten te hebben, luidden wij 2012 in met het mooiste vuurwerk ter wereld. In Sydney (Australië) proostten wij samen met 1,5 miljoen feestgangers op een spetterend nieuw jaar. Het nieuwe jaar startten wij met een mini roadtrip over de prachtige Great Ocean Road.

Dit was nog maar een voorbereiding op het echte werk. In Nieuw-Zeeland crosten we in een groot groen gevaarte van noord naar zuid en weer terug. Wat zijn we toch lucky, we hebben de meest prachtige plekken van Nieuw-Zeeland mogen bewonderen.

Na een half jaar wereldreizen maakten we de balans op en zongen we weer: ‘En we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet…’

Na 3.600 kilometer roadtrip in Nieuw-Zeeland vonden we rust in Tahiti om vervolgens een plek te bezoeken die erg hoog op het lijstje van Evelien stond: Paaseiland was machtig mooi.

We maakten de oversteek naar het vaste land van Zuid-Amerika. In Peru genoten we van Cusco (waar Evelien verliefd werd op de alpaca) en bezochten vanuit daar de oude Inca stad Machu Picchu.

In Quito (Ecuador) voelden we ons voor het eerst onveilig. We werden hier bijna beroofd door een groepje mannen en besloten te ‘vluchten’ naar de Galapagos Eilanden. Een week lang leefden we op het water tussen schildpadden, dolfijnen en haaien. Het bezoeken van de Galapagos was een duur grapje maar hadden we voor geen goud willen missen.

We reisden door naar Colombia en genoten van de salsa klanken in Cartagena. Hier ontmoetten we Arnhemse Juul die al negen maanden lang in haar eentje door Zuid-Amerika trok. Colombia is lang niet meer zo onveilig als voorheen en wordt steeds meer bezocht door reizigers. Het land heeft voor ieder wat wils, van blauwe zee met witte stranden tot bruisende steden en een prachtige jungle.

We lieten Zuid-Amerika achter ons en reisden verder naar Midden-Amerika. In Panama bezochten we de eilandengroep Bocas del Toro waar we ons waagden aan een nieuwe uitdaging: het leren van de Spaanse taal. Vier weken lang was het van maandag tot en met vrijdag zwoegen en zweten geblazen in het klaslokaal van Habla Ya, onze Spaanse school. Evelien ontdekte hier yoga en Sjoerd surfte hier met Piler, zijn nieuwe vriend uit het Panamese surf team.

Op dit moment schitteren we op de hoge golven van Playa Jaco in Costa Rica. Ons favoriete liedje ‘En we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet…’ hebben we ondertussen vervangen voor ‘We zijn er bijna, we zijn er bijna, maar nog niet helemaal!’ Over een maand reizen we terug naar de plek waar het allemaal begon, luchthaven Schiphol.

Maar dat is pas over vier weken. Dat zijn 28 dagen, ook wel 672 uren, 40.320 minuten of 2.419.200,07 seconden. En dat duurt nog zoooo lang!

Machu Picchu is op verschillende manieren te bereiken. De bekendste, en tegelijk ook sportiefste manier, is het lopen van de Inca Trail. Tijdens deze beroemde wandelroute, dwars door het Andesgebergte omringt door bergtoppen van boven de 6000 meter slinger je over de eeuwenoude, door Inca’s aangelegde paden. Voor de Inca’s vormde deze wegen een snelle route door het gebergte naar de hoofdstad Cusco. De route, ongeveer 45 kilometer lang, kun je afleggen in drie á vier dagen. Het schijnt een geweldig mooie en niet al te zware tocht te zijn, maar helaas is deze trail in de maand februari gesloten. Door hevige regenval, wat erosie kan veroorzaken, plus onderhoud en opruimingswerkzaamheden langs de route konden wij helaas de Inca Trail niet lopen maar waren wij genoodzaakt de Inca Train te pakken. Een prachtige rit van 90 minuten langs groene hellingen, een wilde rivier en vele indrukwekkende Inca bouwwerken. Oké, het is misschien iets minder spectaculair dan de wereldberoemde trail, maar de vele regenbuien, donkere wolken en harde wind onderweg deden ons beseffen dat dit nog niet eens zo’n gek alternatief was.

Een stukje geschiedenis…
De Inca stad Machu Picchu kent een eeuwenoude geschiedenis en is de enige plek die voor Spanjaarden, die in de zestiende eeuw het Incarijk binnenvielen, geheim is gebleven. Honderden jaren later, op een mooie dag in 1910 werd dit goed bewaarde geheim ontdekt. De Amerikaanse professor Hiram Bingham was al jarenlang op zoek naar overblijfselen van de oude Inca cultuur. Op 23 juli trok hij steeds hoger het Andesgebergte in en werden zijn inspanningen beloond toen hij na een heftige klim voor de poorten van Machu Picchu stond. De verloren stad van de Inca’s was gevonden.

De functie van de stad is tot op de dag van vandaag onduidelijk, maar omdat de stad zo moeilijk bereikbaar was, beweren onderzoekers dat Machu Picchu vast en zeker een belangrijke functie zal hebben gehad. Hoogst waarschijnlijk diende Machu Picchu als een religieus centrum voor de Inca’s en tevens als buitenverblijf voor koningen. Toen de Spanjaarden het Incarijk binnenvielen, stopte de regelmatige trek van en naar Machu Picchu en raakte de stad verlaten.

Op een mistige en regenachtige maandagmorgen in februari 2012 ‘ontdekten’ wij deze mysterieuze Inca stad. Met grote ogen en een open mond, struinden wij door de smalle steegjes en beklommen we de vele stenen trappen. En ook al wordt dit best bewaarde geheim van Peru jaarlijks door honderdduizenden toeristen bezocht, wanneer je na een flinke klim de eerste Inca bouwwerken tussen de hoge bergen tevoorschijn ziet komen, voel je je toch even een echte Hiram Bingham. Alleen op de wereld op een plek die voor de rest van de wereld altijd geheim is gebleven.

Wist je dat…

…Machu Picchu in 1983 werd opgenomen op de Werelderfgoedlijst van UNESCO.

…De Inca’s een ontzettend slim volk was. De constructies van de eeuwenoude bouwwerken steken beter in elkaar dan van de huidige Peruaanse varianten.

…Na de ontdekking van Hiram Bingham de Amerikanen alle kostbare spullen uit de stad hebben meegenomen naar Amerika. Zo liggen er onder andere gouden zonnewijzers uit Machu Picchu tot op de dag van vandaag te pronken in musea in Amerika. Dit tot groot ongenoegen van de Peruaanse bevolking.

…Wij door de dichte mist/wolken niet het meest geweldige uitzicht hadden op de omgeving van de stad maar Machu Picchu er op een mooie dag ongeveer zo uit moet zien.

Bron: Famouswonders.com

Na een busrit van ongeveer zeventien uur, waarvan we ruim zeven uur langs de kant van de weg stonden, bereikten wij Cusco. Door de heftige regenval van de afgelopen dagen waren vanuit de bergen grote stenen de weg op gerold waardoor onze bus niet verder kon rijden. Bladeren op het spoor á la de NS, dus. Vervelend? Nee hoor, geen probleem… Wie er pas een probleem vormden, waren de man en vrouw die achter ons zaten. Nog nooit hebben wij iemand zo hard en lelijk horen snurken. De Chinees in de trein naar Tibet was er niets bij.

Cusco ligt op ongeveer 3360 meter hoog en beweert de oudste bewoonde stad van het Amerikaanse continent te zijn. Cusco werd namelijk gebouwd door de Incas en diende als hoofdstad van het immense Incarijk. Dit indianenvolk beheerste vanaf de vijftiende eeuw tot honderd jaar later grote delen van Zuid-Amerika. Er wordt gezegd dat Cusco in de vorm van een poema gebouwd is, een heilig dier voor de Incas. Helaas betekende de komst van de Spanjaarden in de zestiende eeuw een grote verandering voor Cusco. Zij vernietigden grote delen van de Incabouwwerken door hun eigen koloniale kerken en huizen hier bovenop te bouwen. Gelukkig zijn niet alle Incasporen gewist: nog steeds zijn de restanten van de Incabeschaving goed zichtbaar in het hedendaagse Cusco.

Cusco is prachtig! Ons hostel ligt midden in het sfeervolle centrum van de stad en onder ons balkonnetje worden handgemaakte producten verkocht door oude vrouwtjes in kleurige kleding. Sokken, truien, handschoenen, beenwarmers en mutsen, allemaal gemaakt van alpaca wol. Dit geinige zoogdier wordt ook wel berglama genoemd en is lid van de familie kameelachtigen. De alpaca wordt op de hoogvlakten van Peru als huisdier gehouden en levert wol en mest. Ook helpt hij bij het sjouwen van spullen en heeft hij een hoog knuffelgehalte. Hebben!

Morgen vertrekken wij richting Machu Picchu. Na ons bezoek aan het meest bekende wonder van Peru volgt er snel meer over de Incas, lama’s en alpaca’s.

Wist je dat…

…Eén van de lokale culinaire specialiteiten van Cusco gegrilde cavia is.

…Sjoerd voor zijn verjaardag een cadeaupakketje met lokale biertjes van het hostel kreeg.

…Evelien zo blij als een kind is met haar alpaca beenwarmers.

…We al aardig wat woordjes Spaans spreken maar in Ecuador Spaanse les willen gaan volgen. Si!

…Evelien een baby alpaca wil adopteren.

…Er is Cusco een Nederlandse bar zit waar je kroketten, patatje oorlog en poffertjes kunt bestellen.

…Deze bar (tijdelijk?) gesloten is en we dat stiekem best een heel klein beetje jammer vinden.

…Dat behoorlijk ‘fout’ klinkt maar ons dat lekker niets kan schelen! Ha!

Na ons bezoek aan het mysterieuze Paaseiland, vlogen wij naar het vaste land van het enorme continent Zuid-Amerika. In Lima, de hoofdstad van Peru, werden we welkom geheten door onze pick-up van ons hostel. We kozen ervoor om geen reguliere taxi te nemen midden in de nacht in deze vreemde stad. Op internet lazen wij al verschillende horrorverhalen over illegale taxi’s inclusief berovingen en de hele mik-mak. Natuurlijk moet je niet alles geloven wat Mr. Google op je scherm naar voren tovert maar een beetje voorzichtigheid kan geen kwaad. Zo betaalden wij dubbel zoveel voor de taxi maar werden we netjes afgeleverd voor ons hostel en niet in een verlaten loods waar zes grote mannen op onze pinpassen en creditcards stonden te wachten.

We sliepen in Miraflores, de betere wijk van Lima. Hier haalden we wat slaap in, deden we onze was en bezochten we de binnenstad. Maar het belangrijkste, hier konden we een beetje aan Zuid-Amerika wennen. Een continent dat niet te vergelijken is met de continenten die we tot nu toe bezochten. Zo moesten wennen aan het feit dat je continu je tas in de gaten moet houden en alert moet zijn, je de zogenaamde fake wallet bij je moet dragen en niet zomaar je echte portemonnee open moet slaan midden op straat. Maar natuurlijk ontdekten we ook de mooie kanten van Zuid-Amerika. We werden begroet door de extraverte en temperamentvolle mensen, genoten van de Zuid-Amerikaanse muziekklanken op straat en luisterden naar de prachtige Spaanse taal.

We moeten eerlijk bekennen, heel goed hebben we ons niet ingelezen in de historie, cultuur en natuur van Peru. Het was dan ook even slikken toen we vanuit Lima, per bus naar Ica afreisden en niet veel meer te zien kregen dan zand, stenen, afval en nog meer zand. Stiekem hadden we gehoopt op hoge bergen, lama’s en mensen in mooie kleurige kleding. Wat we ook niet verwacht hadden, maar wél als een verrassing kwam, was dat Peru vele zee-dieren kent. Vanuit Ica bezochten wij de Ballestas Eilanden. Deze eilandjes, gelegen in de Stille Oceaan, worden de Peruaanse Galápagos Eilanden genoemd. Op de eilanden leven duizenden vogels, zeeleeuwen en pinguïns. Een bezoek aan deze eilanden was ‘leuk’ maar hopelijk wordt het op de echte Galapagos Eilanden leuker.

Na Ica bezochten wij Arequipa. Dit is de derde stad qua inwoner aantal in Peru. Arequipa ligt op 2325 meter boven zeeniveau en dat was direct te merken. Hier haalden we, na een lange periode van slippers en zonneschijn, onze lange broeken en truien weer tevoorschijn. Ook sliepen we onder een dubbele deken en zochten we in alle hoeken van de kamer de centrale verwarming. Helaas zonder resultaat. Ondanks de temperatuur a la Nederland werden we toch heel warm welkom geheten in Arequipa. Net als in de rest van de wereld was hier namelijk het carnaval losgebarsten. En nee, dan bedoelen we niet het hoempapa-carnaval uit Nederland maar de Peruaanse, kleurige, mooie en sfeervolle variant. Het mocht dan wel in een optocht zijn, de traditionele kleding en lama’s vlogen ons om de oren. Oude vrouwtjes in prachtige jurken, kinderen met kleurige hoedjes en dansende mannen met wapperende zakdoekjes steelden de show en maakten ons blij. Eindelijk, het Peru waar we voor kwamen.

Vanavond reizen wij door naar Cusco om vanuit daar de wereldberoemde Inca stad Machu Picchu te bewonderen. Deze stad werd nooit door de Spanjaarden ontdekt en werd daardoor ook niet vernietigd. Hier leven de mensen in traditionele kleding en worden lama’s als huisdier gehouden. Verhalen van andere reizigers, de prachtige foto’s in reismagazines en zélfs de zoekresultaten van Mr. Google liegen er niet om, dit gaat geweldig mooi worden.

Dus ja, the best is yet to come. Peru, bring it on!

Wist je dat…

… We twee uur in de rij stonden voor de paspoortcontrole in Lima. Mañana, Mañana is hier het motto.

… Sjoerd in Lima de lekkerste koffie van deze reis dronk.

… Evelien in de carnavals-optocht in Arequipa met een man met een wapperend zakdoekje danste.

… Het weerbericht voor Cusco niet veel goeds voorspelt maar we toch positief blijven.

… Men op Valentijnsdag in Lima helemaal losging. Valentijnsfeestjes, Valentijnskleding en zelfs Valentijnsbustours werden ons aangeboden.

… We flink te grazen werden genomen met een vreemd schuim-goedje tijdens het carnaval in Arequipa.