Op 1 augustus 2011 startte ons grote avontuur op de luchthaven Schiphol. Familie en vrienden zwaaiden ons daar gedag en wij sprongen (letterlijk, want we misten bijna onze eerste vlucht…) in het vliegtuig naar Zuid-Afrika. De eerste stop was Jeffreys Bay, een gezellig dorp in de Oost-Kaap dat bekend staat als ’Home for the perfect wave’. Jeffreys Bay staat namelijk in de top 5 van beste golfbestemmingen in de wereld. Een prima plek om je te verdiepen in de de kunst van het surfen .

Na een week gestuntel in Jeffreys Bay reisden wij door naar Kaapstad. Deze stad mag zich met recht een van de mooiste steden ter wereld noemen. Kaapstad ligt op een schiereiland aan de beroemde Tafelberg. Het prachtige berglandschap, de wijngaarden, palmbomen, witte stranden, en de blauwe oceaan maakten deze stad een plek om niet snel te vergeten.

In Kaapstad maakten wij kennis met een groep leuke mensen, onze nieuwe reisgenoten. Vanuit hier startte onze Dragoman overland-tour door Namibië, Botswana en Zimbabwe. Een geweldige ervaring met een hoop hoogte punten. Zo zagen wij de zon opkomen op de beroemde Dune 45 in Namibië, kampeerden we into the wild in Spitzkoppe, bezochten we de meest prachtige national parks waar we werden getrakteerd op olifanten, leeuwen, zebra’s en nog veel meer. Ook bezochten we de Okavango Delta in Botswana waar we vanuit een mokoro op een steenworp afstand nijlpaarden en olifanten spotten. En of dat nog niet genoeg was bezochten we in Zimbabwe de breedste watervallen van Afrika, de Victoria Falls. Deze watervallen vormen de grens tussen Zambia en Zimbabwe en staan op de werelderfgoedlijst van UNESCO. En terecht!

Helaas kende Afrika voor ons ook een aantal dieptepunten. Zo besloten wij in Zimbabwe onze overland-tour vroegtijdig af te breken en vielen onze plannen voor Malawi, Mozambique, Tanzania en Kenia helaas in het water.
Dragoman stelde ons teleur met het feit dat hun chauffeur, bleek achteraf, drugs mee smokkelde de grens over naar Namibië. Verstopt tussen onze backpacks in de bagageruimte van de truck, nam deze vriendelijke meneer de meest strafbare goederen met zich (ons…) mee van Zuid-Afrika naar Namibië. Namibië was prachtig, maar voor vijftien jaar, nee bedankt…

Helaas hield hier de narigheid niet op. Zo waren wij getuige van een dodelijk ongeluk op een verlaten weg in de woestijn van Namibië. Een overland-truck met daarin 22 Italianen kantelde vlak voor onze neus en hierbij kwamen twee reizigers om het leven. Samen met de rest van de groep en onze crew hebben we in de volle zon eerste hulp verleend aan deze mensen. De eerste ambulance kon de plek des onheils pas een uur na het ongeluk bereiken. Wanneer we terugdenken aan deze verschrikkelijke dag krijgen we nog kippenvel. Bloed, geschreeuw en onmacht staan ons in het geheugen gegrift. Het eerste wat we wilden doen was natuurlijk alarm slaan, een angstaanjagende gedachte; onze tourguide die het alarmnummer van Namibië niet wist… Voor ons waren dit redenen genoeg om, met pijn in ons hart, het prachtige continent Afrika vroegtijdig te verlaten. Eén ding is zeker: ooit maken wij deze trip nog af. Maar niet met Dragoman…

Na Afrika reisden wij af naar Azië. Na een vlucht van dertien uur bereikten wij Hong Kong. Waar we in Afrika na uren rijden op een onverharde weg geen mens tegenkwamen, werden we hier overspoeld door drukte en chaos. Op elke vierkante meter was hier iets te beleven. We hebben hier ons dan ook een week lang goed vermaakt. We bezochten het Las Vegas van Hong Kong, Macau en struinden over de vele nachtmarkten die Hong Kong rijk is.

Vanuit Hong Kong vlogen we door naar de hoofdstad van het inmense China, Beijing. Een stad met meer dan vijftien miljoen inwoners die ook wel Peking wordt genoemd. We bezochten hier onder andere de Verboden Stad en de Great Wall. Nog nooit zijn we zo vaak op de foto gezet als in China. We praatten met handen en voeten met de lokale bevolking en hadden er een geweldige tijd.

In Beijing maakten we kennis met de Chinese manier van het reizen per trein. Viertien uur lang stonden we in het middelpunt van de belangstelling tijdens de treinrit naar Xian. Tussen de op de grond spugende Chinesen keken ook wij onze ogen uit. Dit was nog maar een voorproefje voor de treinrit die daarop volgde. Vanuit Chengdu vervolgden wij onze reis naar Lhasa in Tibet. Tijdens deze 48 uur durende rit zette Sjoerd een snurkende Chinees op de gang en dansten we met het trein personeel op Justin Timberlake.

Tibet was een ‘land’ om nooit te vergeten. De prachtige stad Lhasa heeft ons hart gestolen. Net als het binnenland van het bijzondere Tibet. Het hoogtepunt (letterlijk en figuurlijk) was het Mount Everest Base Camp. Hier leerden we de andere kant van het machtige China kennen. Op 5.000 meter hoogte werden we gearresteerd door de Chinese politie en werden we flink aan het denken gezet.

Geraakt door Tibet zijn we zeker. Ook al wordt dit land nog zo onderdrukt, de Tibetanen blijven positief en vriendelijk. Zij vinden troost en kracht in hun geloof, het Boeddhisme. Wij doken in deze godsdienst zonder god en vonden hierin een hoop inspiratie. Om Mani Padme Hum zullen wij voor altijd met ons meedragen.

Via Nepal reisden wij door naar de Filipijnen. Hier vierden wij zes weken lang vakantie op de meest witte stranden die wij ooit hebben gezien, het prachtige Boracay. In Boracay leerden wij kitesurfen en genoten wij van de island vibe en dronken we iets te veel shooters bij de Cocomangas.

In Thailand beleefden wij crazy nights in Bangkok samen met Arnhemse vriend Sjoerd2. Wij ontmoetten hem tijdens zijn rondreis door Thailand en reisden twee weken met hem in flashpacker style Thailand door.

In Indonesië beleefden wij korte nachten op Java. Zo zagen wij de zon op komen aan de voet van de Bromo vulkaan en aanschouwden wij het blauwe vuur op het Ijen Plateau. We genoten van rust en reinheid in Ubud (Bali) en leefden als Hollywood sterren in het surfmekka Padang Padang.

Na Azië achter ons gelaten te hebben, luidden wij 2012 in met het mooiste vuurwerk ter wereld. In Sydney (Australië) proostten wij samen met 1,5 miljoen feestgangers op een spetterend nieuw jaar. Het nieuwe jaar startten wij met een mini roadtrip over de prachtige Great Ocean Road.

Dit was nog maar een voorbereiding op het echte werk. In Nieuw-Zeeland crosten we in een groot groen gevaarte van noord naar zuid en weer terug. Wat zijn we toch lucky, we hebben de meest prachtige plekken van Nieuw-Zeeland mogen bewonderen.

Na een half jaar wereldreizen maakten we de balans op en zongen we weer: ‘En we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet…’

Na 3.600 kilometer roadtrip in Nieuw-Zeeland vonden we rust in Tahiti om vervolgens een plek te bezoeken die erg hoog op het lijstje van Evelien stond: Paaseiland was machtig mooi.

We maakten de oversteek naar het vaste land van Zuid-Amerika. In Peru genoten we van Cusco (waar Evelien verliefd werd op de alpaca) en bezochten vanuit daar de oude Inca stad Machu Picchu.

In Quito (Ecuador) voelden we ons voor het eerst onveilig. We werden hier bijna beroofd door een groepje mannen en besloten te ‘vluchten’ naar de Galapagos Eilanden. Een week lang leefden we op het water tussen schildpadden, dolfijnen en haaien. Het bezoeken van de Galapagos was een duur grapje maar hadden we voor geen goud willen missen.

We reisden door naar Colombia en genoten van de salsa klanken in Cartagena. Hier ontmoetten we Arnhemse Juul die al negen maanden lang in haar eentje door Zuid-Amerika trok. Colombia is lang niet meer zo onveilig als voorheen en wordt steeds meer bezocht door reizigers. Het land heeft voor ieder wat wils, van blauwe zee met witte stranden tot bruisende steden en een prachtige jungle.

We lieten Zuid-Amerika achter ons en reisden verder naar Midden-Amerika. In Panama bezochten we de eilandengroep Bocas del Toro waar we ons waagden aan een nieuwe uitdaging: het leren van de Spaanse taal. Vier weken lang was het van maandag tot en met vrijdag zwoegen en zweten geblazen in het klaslokaal van Habla Ya, onze Spaanse school. Evelien ontdekte hier yoga en Sjoerd surfte hier met Piler, zijn nieuwe vriend uit het Panamese surf team.

Op dit moment schitteren we op de hoge golven van Playa Jaco in Costa Rica. Ons favoriete liedje ‘En we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet…’ hebben we ondertussen vervangen voor ‘We zijn er bijna, we zijn er bijna, maar nog niet helemaal!’ Over een maand reizen we terug naar de plek waar het allemaal begon, luchthaven Schiphol.

Maar dat is pas over vier weken. Dat zijn 28 dagen, ook wel 672 uren, 40.320 minuten of 2.419.200,07 seconden. En dat duurt nog zoooo lang!

Nadat wij genoten van zon, zee en strand op Tahiti vlogen wij naar het volgende kleine stipje in de oceaan. Paaseiland is het meest geïsoleerde bewoonde eiland ter wereld en wordt omringt door duizenden kilometers oceaan. Velen omschrijven dit Polynesische eiland als één van de vreemdste plaatsten op deze aardbol en geven het eiland de naam Rapa Nui. Het eiland ligt precies tussen Tahiti en het vaste land van Chili in en heeft de vorm van een driehoek. De bewoners van dit eiland noemen hun land Te pito o TeHenua, de navel van de wereld. Paaseiland is met 163,6 vierkante km ongeveer even klein als Texel. Archeologische bewijzen duiden erop dat het eiland in het jaar 400 na Chr. ontdekt is door de Polynesiërs. In 1722 kwam onze eigen Jacob Roggeveen op een mooie Paaszondag toevallig voorbij varen en ontdekte het eiland voor de buitenwereld.

Bezoekers worden op Paaseiland met open armen ontvangen en betrokken bij het eilandleven. Tijd speelt geen rol, de bewoners van Paaseiland beschouwen het als een grote eer dat toeristen zoveel moeite nemen en duizenden kilometers afleggen om hun eiland te zien. Bij ons was dit helaas een ander geval. Onze pick-up was in geen velden of wegen te bekennen en er was niemand die ons een bloemenketting omhing. Doordat e-mail contact met ons hostel tijdens de boeking al onmogelijk bleek te zijn hadden we al niet hele hoge verwachtingen van onze verblijfplaats op Paaseiland. Gelukkig was er op de mini luchthaven een aardige mevrouw die ons meenam en afleverde bij het door ons geboekte hostel. Daar aangekomen wist niemand iets van een boeking af en werd ons met handen en voeten duidelijk gemaakt dat Hostelbookers.com door hen niet gebruikt werd. Omdat wij wel een aanbetaling hadden gedaan zijn we toch maar even opheldering gaan vragen bij het toeristenbureau een straat verderop. Hier namen zij onze klacht wel erg serieus. Uiteindelijk bleek dat het hostel door iemand uit Santiago op de bookingswebsite was gezet en deze persoon boekingen aanneemt voor een hostel dat niet van hem is. Tenminste, dat is wat de hostelbaas beweerde. “Deze man moet gestopt worden!” was de reactie van het toeristenbureau en niet veel later zaten wij urenlang op het politiebureau van Paaseiland (een gedwongen) aangifte te doen. Omdat de politie hier weinig te doen heeft werd deze ‘spannende’ klus meteen met twee handen aangepakt. Een paar minuten later rolde aan de hand van e-mailadres en telefoonnummer de foto en een compleet overzicht van al zijn persoonlijke gegevens uit de computer. Onze eerste boef in Zuid-Amerika was gevangen. Wereldnieuws op Paaseiland.

Moe maar voldaan vonden we met een hoop geluk een ander hostel in de hoofdstraat van Hanga Roa, het enige dorp op het eiland. Elk jaar in februari vindt hier een festival plaats, de Tapati Rapa Nui. Twee weken lang vieren de ongeveer 4000 bewoners van het eiland hun legendarische afkomst en unieke cultuur. Tijdens het festival kiezen de eilandbewoners hun koningin voor het komende jaar. Aan de hand van wedstrijden tussen verschillende families die allianties vormen en strijden voor hun kandidaat-koningin, wordt de winnares bepaald. De wedstrijden zijn gebaseerd op rituelen en tradities. Zo woonden wij vis-, kook-, dans- en muziekwedstrijden bij. Ook werden er speerwerpwedstrijden, paardenraces, kanowedstrijden en een triatlon gehouden. Maar de kandidaten (dit jaar Céline en Lili) moeten meer in hun mars hebben dan mooi wezen. Zij zijn twee weken lang in de weer met manden vlechten, hoeden maken en vlees bereiden op de traditionele manier terwijl een strenge jury (de dorps oudsten) en de complete bevolking van het eiland toekijken.

Paaseiland heeft meer te bieden dan twee mooie prinsessen en een hoop feestvreugde. Wij waren vooral nieuwsgierig naar de honderden stenen beelden die hier staan, de Moai. Zij zijn over het gehele eiland te zien in verschillende vormen, afmetingen en fases van afwerking. Niemand weet wat het doel van deze beelden is geweest. Over de makers van de Moai doen uiteenlopende theorieën de ronde. Waren het de goden, indianen die leefden vóór de Inca’s of de langorige voorouders van de huidige bewoners? Wie stellen de beelden nou eigenlijk voor? En hoe zijn deze tonnen zware Moai’s op juiste plekken terecht gekomen? Het mysterie van Paaseiland is tot op de dag van vandaag niet opgelost…

Wist je dat?

…De landingsbaan van Paaseiland van uitstekende kwaliteit is omdat NASA de bestaande baan heeft verbeterd om te dienen als noodlandingsplaats voor de spaceshuttle.

…Wij een aantal woorden Rapa Nui spreken.

…Er zelfs op het meest afgelegen stukje bewoonde wereld wifi aanwezig is.

…Je daar weinig aan hebt omdat minstens twee keer per dag, voor een aantal uur, de stroom uitvalt.

…Het hier stikt van wilde paarden en men zich hiet per paard verplaatst.

…Onze hostelbazin in 1975 de koningin van Paaseiland was.

…Wij € 60,- p.p. bespaarden door in het National Park met een tour-groep Duitsers naar binnen te lopen. We blijven backpackers, hè.

…Het gehele eiland op de UNESCO wereld erfgoedlijst staat.

* Hello to everybody