De backpacks hebben we onder het bed geschoven, de afritsbroeken verbannen naar het achterste gedeelte van de kast en de moneybelt was zo ontzettend leeg dat we hem maar weggegooid hebben. Er is een hoop veranderd. Nog dagelijks krijgen we de vraag of we alweer gewend zijn aan het leven in Nederland. Ja! Nee? Zo goed als. Bijna? Geen idee eigenlijk. Het is nu gelukkig niet meer zo moeilijk om met het Nederlandse ritme mee te draaien als een aantal weken geleden. Maar wanneer je bedenkt wat we allemaal gezien hebben en waar we allemaal geweest zijn maakt onze gedachten een grote sprong terug in de tijd en zijn we even terug in Afrika, Azië of Zuid-Amerika. De eerste dagen waren verschrikkelijk raar. Daar zit je dan op de bank. “En nu?” was de grote vraag van de dag. We moesten elkaar het antwoord schuldig blijven. We waren zo gewend aan het feit dat je van land naar land reist en nieuwe plekken ontdekt. Ineens hoef je dat niet meer te doen. Je hebt een dak boven je hoofd en dat is vanzelfspekend. Heb je honger? Dan loop je toch gewoon even naar de supermarkt om de hoek. Dat kun je zelfs doen met je ogen dicht.

Het backpackleven is een raar leven. Iedereen praat met elkaar en heeft dezelfde passie, namelijk de wereld rond reizen. Ook word je niet beoordeeld op je uiterlijk. Een kapotte broek, vieze trui of ongewassen haren? Er zijn veel ergere dingen waar je je druk over kunt maken. Iedereen is relaxed, geniet van al het moois en is levenslustig. Je zult begrijpen, het is niet moeilijk om je aan te passen aan deze levensstijl. En wat ontzettend verfrissend werkt: Niemand zeurt! Want hoe low-budget je ook reist, je reist wel! Dat betekent dat je geluk hebt gehad dat je in een land bent geboren dat relatief ‘rijk’ is. Wanneer je het leven in Afrika of in Zuid- en Midden-Amerika aanschouwt komt het bij een backpacker niet eens in zijn of haar hoofd op om te zeuren.

Vrijwel direct bij terugkomst merkten wij dat ons hoofd even rust kreeg. De dagelijkse indrukken die we tijdens het reizen te verwerken kregen werden even stop gezet. En dan pas ga je denken en de indrukken ordenen. Indrukken die al een tijdje in de ‘wachtrij’ stonden omdat je nog bezig was met het land dat je daarvoor bezocht. Het is lastig te beschrijven maar dagelijks denken wij nog: “Oh, daar zijn we ook nog geweest!” of “Jeetje, dat hebben we ook nog gezien, dat was ik al bijna weer vergeten!”. Tijdens onze eerste dagen in Nederland waren we vooral heel sip dat we weer terug waren. Het regende, alles was nog precies hetzelfde en daardoor leek het alsof je nooit was weggeweest. Maar lopen sippen is niet onze stylo! Met een kleine draai aan de knop veranderden we deze gedachten in: “Wat ontzettend gaaf dat we dit hebben mogen en kunnen doen.” Een droom werd werkelijkheid. Eentje die we nooit zullen vergeten.

Het binnenstappen in een andere wereld brengt ook grappige en fijne dingen met zich mee. Hier een kleine greep uit de Nederlandse variant van onze Wist-je-dat-jes:

Wist je dat…

* Evelien in de eerste week telkens achterom keek wanneer zij mensen Nederlands hoorde praten. “Hee, een Nederlander!”

* Het behoorlijk wennen is dat je backpackkloffie hier als ‘onverzorgd’ wordt beschouwd.

* Wij beiden geen mobiel internet meer hebben maar, net als tijdens onze reis, alleen kunnen internetten waar er WIFI is.

* Wij het mobiele internet nog geen seconde hebben gemist en ons afvragen waarom je 24/7 op allerlei mogelijke manieren bereikbaar moet zijn. Over echt belangrijke zaken wordt toch gewoon gebeld?

* Evelien een tijd geleden perongeluk iemand in het Spaans begroette.

* We soms nog steeds het toiletpapier in een prullebak willen gooien in plaats van in het toilet.

* Wij beiden een andere slaapplekk hebben omdat ons huis nog verhuurd is. Feitelijk zijn we dus nog niet echt ‘thuis’ en leven we nog steeds uit onze backpack.

* Evelien precies één maand na terugkomst een baan vond bij een ontzettend leuk communicatiebureau in Zwolle waar ze volgende maand al aan de slag kan. Maar het leukste komt nog: Eén van onze vele volgers op Twitter wees haar op deze baan. Marieke, ontzettend leuk dat je ons al zo’n lange tijd volgt en ontzettendontzettend bedankt voor je geweldige tip!

* We binnenkort gaan beginnen aan een groot knip-en-plak-project met Blurb.

* Sjoerd iedereen (maar dan ook iedereen!) graag vertelt hoe geweldig leuk surfen wel niet is.

* Wij het afgelopen jaar de meest gevaarlijke steden hebben bezocht, er nooit wat vervelends gebeurd is, en in de eerste maand Arnhem de ruiten en het slot van de auto van Evelien ineens verdwenen waren. Welcome home…

* Wij beiden nog geen seconde spijt hebben gehad van de grote beslissing die wij vorig jaar maakten: We namen ontslag, we verhuurden ons huis, stopten wat t-shirts en een korte broek in onze backpack en stapten een onzeker en avontuurlijk leven binnen. Home is where the heart is!

And last but not least:

* We nog langgg niet uitgedroomd zijn en we hopen dat we door middel van deze reisblog jullie allemaal aangestoken hebben met het reisvirus!

Natuurlijk moeten jullie, als groentjes, net als wij vallen en opstaan. Maar we zijn de beroerdsten niet. Zo vlak voor vertrek is het stressen geblazen en wil het nog wel eens zo zijn dat je het een en ander over het hoofd ziet. No worries, wij hebben onze reis overleefd en zijn teruggekomen met een backpack vol tips voor wereldreizigers. Gratis! Ga er even goed voor zitten en pak je beruchte Excell-checklijst er bij.

Tip 1.
Ga je naar Afrika en ben je van plan een overland tour te gaan maken zorg dan voor een warme slaapzak. Tijdens onze tour kampeerden wij op de meest fantastische plekken. Overdag was het er ontzettend warm maar ‘s nachts was het zonder goede slaapzak bijna niet uit te houden. Onze groepsgenoten lagen in hun tentjes met vijf lagen (!!!) kleding aan nog steeds te rillen terwijl wij, gewapend met een Marmot slaapzak in ons tijger ondergoed heerlijk warm sliepen.

Tip 2.
Wij maakten tijdens onze wereldreis veel vluchten. De vliegmaatschappijen waar wij mee vlogen waren aangesloten bij Oneworld. Wij schreven ons in voor de Executive Club van British Airways en spaarden vele Avios points waarmee we bijna gratis extra vluchten konden maken.

Tip 3.
Denk nog eens goed na of je die zware, grote en lompe wandelschoenen echt nodig gaat hebben. Sjoerd sjouwde een jaar lang een paar bergschoenen met zich mee die hij maar een aantal keren heeft gedragen. De grootste wandeling die wij maakten was in Nieuw-Zeeland, deze tocht was twaalf kilometer en was perfect af te leggen op goede stevige gympen. Ga je wandelen in Nepal? Koop je wandelschoenen daar, op elke hoek van de straat is een outdoor winkel te vinden. De meeste spullen zijn een heel stuk goedkoper dan in Nederland. Ook was Nepal tijdens onze reis het goedkoopste land om spullen naar Nederland te versturen.

Tip 4.
Wij zweren bij onze gekleurde en waterafstotende Fjällräven packing bags. T-shirts in rood, ondergoed in zwart, zwemkleding in wit, etc. Op deze manier hoef je niet lang te zoeken en grijp je nooit mis. Ook makkelijk om mee te nemen naar het strand in plaats van een grote strandtas.

Tip 5.
Het klinkt misschien een beetje suf maar doe het maar wel: Stop een pen in je daypack. Tijdens onze reis hebben we tientallen arrival cards moeten invullen. Deze kaartjes krijg je in het vliegtuig en dien je in te leveren bij de douane. Op deze manier kun je meteen doorlopen terwijl iedereen hun arrival card nog aan het invullen is aan de schrijftafels.

Tip 6.
Stop je waardevolle spullen uit je broekzak in je daypack en leg ze niet open en bloot in het plastic bakje bij de douane controle. Vaak staat er een rij voor het douanepoortje en moet je wachten terwijl je spullen al op de lopende band liggen en je ze niet gelijk kunt pakken. Een losse smartphone of portemonnee is veel onopvallender mee te nemen dan een hele rugzak.

Tip 7.
Koop een travel/flight bag voor je backpack. Onze travel/flight bags waren knal geel en heel gemakkelijk te spotten op de bagageband. Ook zijn ze uitgerust met een ritssluiting waar je een slotje aan vast kan maken. Op deze manier kan er nooit iemand iets onopgemerkt in je tas stoppen. Ook kun je deze zakken goed gebruiken wanneer je geen kluisje op je kamer hebt. Wij stopten onze waardevolle spullen in deze zakken en sloten ze af met een cijferslotje. Een knalgele grote zak wordt minder snel achterover gedrukt dan een losse Iphone.

Tip 8.
In de categorie handige spullen voor onderweg zijn genomineerd: Hoofdlampjes in plaats van een zaklamp. Zipperzakjes voor werkelijk alles. Waszakken uit hotels. Een sarong als badhanddoek, picknickkleed, gordijn, dekentje, etc. etc. Ducktape voor het afplakken van toilettasspullen die niet 100% afsluiten.

Tip 9.
Wanneer je je huis verhuurt tijdens je reis, zorg dan voor een ‘nood doos’ met wat fijne en handige spullen erin. Wij verhuurden ons huis precies een jaar maar zijn één maand eerder teruggekomen. Met andere woorden, op dit moment kunnen wij ons huis nog niet in en dus ook niet bij onze spullen. Gelukkig hebben we het afgelopen jaar prima leren leven met minder spullen om ons heen maar een leuk ‘nieuw-oud’ t-shirt in plaats van ons backpackerskloffie zou wel fijn zijn.

Tip 10.
Last but nog least: Geniet van elke seconde, voor je het weet ben je weer thuis!!!

De piloot had ons in Madrid al gewaarschuwd, de landing zou nat, winderig en wiebelig worden. Wat hadden we een zin om weer voet op Nederlandse bodem te zetten… Maar gelukkig stond er ook veel leuks op ons te wachten. Na een korte vlucht was het moment daar, aan de andere kant van de deuren zouden we na elf maanden onze familie en vrienden weer in real life ontmoeten. Een geweldig onthaal vol slingers, bloemen, geknuffel, ahhh’s en ohhh’s en oranje meuk dat overgebleven was van het EK. Ook stond er een leuke ‘welkom thuis borrel’ op ons te wachten en zo werd ook 22 juni 2012 een dag om niet snel te vergeten.

Nu, twee dagen later, tikt de regen al uren tegen de ramen en hebben we de lange mouwen weer tevoorschijn gehaald. We zijn dus écht in Nederland en beseffen ons dat we ontzettend veel gezien, gevoeld, geroken, geproefd en gehoord hebben tijdens onze fantastische reis. Elf maanden lang hebben onze zintuigen op scherp gestaan. Ook hebben we ontzettend veel geleerd.

Bijvoorbeeld dat wij (en jullie) onzettend lucky zijn met het feit dat we in Nederland geboren zijn. We hebben ontzettend veel armoede en leed gezien. In Afrika leefden mensen in hutjes van leem zonder electriciteit en water. Veel kinderen hebben in Zuid-Afrika, Namibië, Botswana of Zimbabwe geen kans om naar school te gaan en doormiddel van hun opleiding straks geld te gaan verdienen. Ook een sociaal vangnet is hier niet aanwezig en het is maar hopen dat je niet ziek wordt, gezondheidszorg is er alleen als je het kan betalen.

Maar ook in China, een ontwikkeld land met een booming economie gaat het er niet altijd even gemakkelijk aan toe. Decennialang ging China gebukt onder het dictatoriale communistische bewind van Mao. Nu is het land een van de snelst groeiende economieën ter wereld. Het communisme overheerst hier echter nog steeds. Zo heeft het land een grote digitale Chinese muur om zich heen staan om de bevolking de vrijheid van meningsuiting te ontnemen. Probeer je hier Facebook, YouTube of Twitter te openen dan kom je er bekaaid vanaf. Het is hier niet de bedoeling dat je in contact komt met andere denkwijzen.

Wanneer je als Tibetaan in het voormalige Tibet bent geboren heb je het ook niet makkelijk. Zij worden in hun eigen ‘land’ dagelijks onderdrukt door de communistische Chinese overheid. Uit protest tegen de Chinese onderdrukking en het gebrek aan religieuze vrijheid schreeuwen boeddhistische monniken hier om hulp en aandacht voor deze barre situatie.

In de Filipijnen vierden wij vakantie en leerden wij Noemi kennen. Noemi maakte elke dag ons appartement schoon, waste onze kleding, plukte verse bloemen voor op tafel, deed de boodschappen en voorzag ons waterapparaat van vers water. Maar Noemi deed dat ook voor de vakantiegangers in nog vier andere appartementen. Dagelijks was zij van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat aan het ‘zorgen’ voor ons. Na een lange werkdag sliep zij ‘s nachts intern in het personeels bungalowtje en de volgende dag stond zij weer vroeg klaar om het ons naar onze zin te maken. Zes dagen per week zorgde zij dat het ons aan niets ontbrak. Maar in haar eigen leven ontbrak een hoop. Haar ouders zorgden voor haar twee kleine kinderen die op een ander (goedkoper) eiland leefden. Met het kleine beetje salaris dat Noemi kreeg voor het harde werken onderhield zij haar kinderen maar ook haar ouders. Op haar vrije dag reisde Noemi terug naar haar familiehutje om haar kinderen één dag per week te kunnen vertroetelen. Kerstmis een familiefeest? Rond die periode is het op de Filipijnen hoogseizoen en werkt Noemi gewoon twee keer zo hard. Verjaardagen van haar kinderen? Alleen als die toevallig op haar vrije dag vielen.

En wat hebben we genoten van Indonesië. We hebben de meest prachtige vulkanen en meren gezien. Maar verscholen tussen al dat moois hebben we ook minder mooie dingen gezien. De Ijen vulkaan staat bekend om haar zwavel die hier nog met de hand gewonnen wordt. Vanaf de rand van het meer komen regelmatig zwaveldragers omhoog klimmen. Zij werken hier onder ontzettend slechte arbeidsomstandigheden voor een paar centen per dag. Op hun rug tillen zij twee keer op een dag bijna 80 kilo zwavel van de rand van het meer naar de andere kant van de vulkaan. De schouders van deze arme mannen zijn gevuld met blaren en hun botten zijn vervormd door het zware gewicht dat zij op hun schouders meedragen. Sommigen van hen leggen deze tocht af op een paar afgetrapte slippers, andere dragen veel te grote laarzen met gaten erin. Een Arbowet, daar heeft men nog nooit van gehoord.

Maar ook waren er over de hele wereld mensen te vinden die zeven dagen per week, meer dan twaalf uur per dag, jaar in jaar uit in kleine hutjes langs de weg staan om eten en drinken te verkopen. Kinderen die op het strand zelfgemaakte armbandjes verkopen om op die manier hun vader en moeder te helpen met brood op de plank te krijgen. Jonge vrouwen die uit wanhoop zichzelf aanbieden om hun kinderen te kunnen onderhouden. Maar ook vrouwen die gevangen zitten in traditionele rollenpatronen en graag zouden willen werken buiten het huis en het liefst willen laten zien wat zij in hun mars hebben. Al deze mensen hebben geen enkel uitzicht op verandering. En weet je, ze zijn er niet eens heel ontevreden mee. That’s life zeggen zij. Maar al deze mensen hebben stuk voor stuk een prachtige glimlach op hun gezicht. Vaker en groter dan dan wij met z’n allen bij elkaar. Ze klagen niet, (over)leven en zijn gelukkig met wat ze hebben. En ook al is dat zo ontzettend weinig, ze waarderen het groots.

Okee, we zullen het eerlijk bekennen: we hadden stiekem helemaal niet zo’n zin om terug naar Nederland te gaan. Maar we hebben ons zelf even tot de orde geroepen. Wij hadden de kans, de tijd, het geld, het paspoort, de vrijheid en gezondheid om elf maanden lang de wereld te ontdekken. Een avontuur dat voor velen in deze wereld op dit moment onmogelijk is en ook nooit mogelijk zal worden. En ook al regent het op dit moment al de hele dag, verkeert Nederland in crisis nummer zoveel, zitten we beiden zonder werk en zullen we wanneer we weer werken nooit meer wennen aan die paar vakantiedagen per jaar; zo gek is ons kleine landje niet!

Maar we moeten wel wat meer lachen!!!

Tijdens onze laatste twee dagen in San Sebastian begonnen we het koud te krijgen (We moesten zelfs lange mouwen aan!) en kregen we last van een allergische reactie op de drie druppels regen die daar vielen. We besloten de zon op te zoeken in Barcelona want hell no dat wij ons opgespaarde bruin eraf laten spoelen en straks niet gebruind op Schiphol staan.

In Barcelona is een hoop te doen. Deze volgens Sjoerd mooiste stad van de wereld bruist. Helaas ook van de Nederlanders. Tijdens de metrorit naar ons ****hotel (zoiets leuks moet leuk afgesloten worden natuurlijk) hoorden we van alle kanten Nederlandse geluiden. En ook in de binnenstad zelf staan de Nederlanders vooraan in de rij bij de ijskraam. Maar gelukkig is het niet moeilijk om de toeristen massa te ontvluchten en plekjes te vinden met het échte Spaanse straatbeeld. Op deze plekken wordt alleen Catalaans gesproken en gelukkig verstaat men hier zelfs het welbekende Panamese-stuntel-Spaans.

Maar ook de toeristische hotspots zijn hier prachtig. Met dank aan architect Gaudí die hier zijn sporen heeft achtergelaten. Zo bezochten wij de enorme basiliek Sagrada Família. De bouw van deze kerk begon in 1882 en men verwacht over 30 jaar de laatste steen te leggen. Mañana mañana, daar houden wij van.

Sagrada Família, Calle Mallorca, 08034 Barcelona
Openingstijden: 09:00-18:00 (okt-mrt) 09:00-20:00 (apr-sep)
Toegangsprijs: € 8,00 maar kijken kijken niet kopen is ook leuk.

Dé boulevard van Barcelona is de Rambla. Deze geweldig mooie boulevard, aan beide zijden omgeven door bomen voor wat schaduw, is de perfecte plek om te struinen en mensen te kijken. De vele straatartiesten, balletje-balletje oplichters, zakkenrollers en meuk verkopers maken deze plek tot de meest levendige plek van de stad. Ook laten toeristen zich hier graag afzetten door de vele restaurantjes waar een biertje maar € 7,50 kost. La Rambla bestaat uit verschillende delen en daarom wordt deze boulevard ook wel de Ramblas (meervoud) genoemd.

Er valt in Barcelona een hoop te beleven maar het is ook een erg fijne plek om niets te doen en terug te blikken op elf geweldige maanden wereldreizen. Over een aantal dagen zullen wij weer voet op Nederlandse bodem zetten en is er aan deze reis definitief een einde gekomen. Ja, dat is een heel vreemd idee. Maar zolang het zonnetje schijnt, er om ons heen Catelaans gesproken wordt en er op bijna iedere straathoek een Gaudí schat schittert is dat nog moeilijk te bevatten…

Na een korte vlucht van Madrid naar Bilbao zetten wij voet in het noordelijke gedeelte van Spanje, Baskenland. San Sebastian (Baskische naam: “Donostia”, Spaanse naam: “San Sebastián”, en om het makkelijk te maken, de officiële naam: ”Donostia-San Sebastián”) ligt aan een baai van de Golf van Biskaje, ongeveer 25 kilometer van de Franse grens.

Een soort Friesland vs. Nederland maar dan anders
Een groot gedeelte van de bevolking van Baskenland spreekt Baskisch. De Basken zijn de bewoners van de westelijke uitlopers van de Pyreneeën in Noord-Spanje en zuidwestelijk Frankrijk. Er zijn ongeveer 4 miljoen Basken die zichzelf als onafhankelijk zien. Toch hebben zij sinds hun cultuuroorsprong (1e eeuw vóór Christus) nog nooit langdurig een echte autonome status gehad. De Basken hebben een eigen taal, die voor zover bekend niet afstamt van enige andere taal. Voor ons is het Baskisch dan ook niet te verstaan. Men (je kent ze wel) vermoedt dat de Basken het langste van alle volkeren in Europa wonen. San Sebastian is onder de Spanjaarden zeer geliefd. Deze badplaats met klasse staat bij Spanjaarden met stip op nummer één als favoriete vakantiebestemming in eigen land. Mede hier door wordt er ook Spaans gesproken en kunnen wij ons hier dus gewoon verstaanbaar maken.

Dat is maar goed ook, we moeten er niet aan denken dat we in deze fijne stad bijvoorbeeld met onze mond vol tanden staan bij het bestellen van heerlijke pintxos. Deze luxe tapashapjes worden overal in de binnenstad aangeboden in kleine gezellige tapasbars. Maar let op: Zeg nooit tapa tegen een pintxo: tapas zijn alledaagser, zoals olijven of chorizo, pintxos zijn verfijnder. Elke Bask schept er eer in om zijn eigen kunststukjes te bereiden. De meest prachtige hapjes worden op de bar uitgestald. Pintxos eten is niet alleen lekker maar ook erg leuk. Bij binnenkomst bestel je aan de bar een glas wijn of een biertje en vraag je een bord. Daarna is het moeilijk kiezen tussen al het lekkers. De barretjes staan elke dag stampvol met locals en het leuke is dat je hier niet stijf aan tafel zit maar je lekker aan de bar blijft hangen. Is er geen plaats meer aan de bar, dan verhuis je gewoon naar buiten samen met je glas en bordje. De beste bars zijn te herkennen aan de hoeveelheid servetjes en coctailprikkers op de grond. Pintxos eet je namelijk met je handen. Na elk hapje, die gemiddeld tussen de twee en vier euro kost, pakt men een papieren servetje uit de doosjes op de bar om mond en vingers schoon te vegen. Deze worden vervolgens op de grond geworpen en aan het eind van de avond opgeveegd.

Omdat het eten hier verschrikkelijk lekker is en we dat dan ook graag doen, moet er ook gesport worden. San Sebastian is een plaats waar je ook goed kunt surfen. Zelfs na een volle maand surfen in Costa Rica zijn we nog steeds niet uitgekeken op deze sport. Het surfstrand Zurriola ligt aan het centrum van de stad en is dus erg gemakkelijk te bereiken. Het grote verschil met Costa Rica is niet eens de hoogte van de golf maar wel de temperatuur van het water. Gewapend met surfplank en wetsuit duiken we hier graag de kou in om al die lekkere pintxos er weer af te surfen.

Een beetje vreemd maar er waren meteen ook voordelen. Zo stonden wij in vele landen uren lang in de rij voor de paspoort controle, de douanier in Spanje wierp een blik op (inderdaad OP, nog niet eens IN) ons bordeaux rode boekje en binnen een halve seconde stonden we in de aankomsthal. Onderin de tas vonden we onze oude vertrouwde euro’s terug en toen er in de taxi naar het hotel ‘normale’ muziek uit de radio kwam, was het wel duidelijk: Nederland ligt om de hoek.

Madrid is fijn! In de Spaanse hoofdstad wemelt het van de tapasbarretjes en zonneschijn. Een prima combinatie om een jetlag uit te zitten. Want wat voelen wij ons belabberd. Midden in de nacht komen wij pas tot leven en overdag zouden we het liefst een siësta van een halve middag houden. Het is lastig om er niet aan toe te geven maar beetje bij beetje komen we weer in het Europese ritme.

Madrid mag dan voor ons gevoel om de hoek liggen, we genieten hier met volle teugen van het laatste deel van onze reis. De temperatuur ligt hier rond de dertig graden, zo te lezen is dat niet in heel Europa het geval… Gna gna! We struinen door de binnenstad en genieten van het goede leven liggend in het stadspark. Op slippers en in een korte broek bestellen wij tapas, ijsjes en koude drankjes in het Spaans en proberen we te achterhalen wat de Spanjaarden terug zeggen. Want wat spreken ze hier, in vergelijking tot in Zuid- en Midden-Amerika, ontzettend snel en binnensmonds. Ook kijken we onze ogen uit in de metro waar mensen knappe kunstjes doen, muziek maken, bedelen, de sterren van de hemel zingen en meuk verkopen voor een paar cent.

Vanavond maken wij de dertigste (!) vlucht van onze wereldreis die ons naar San Sebastian brengt. Deze stad ligt aan de Golf van Biskaje aan de Atlantische Oceaan, in het noorden van Spanje, op ongeveer 25 kilometer van de grens met Frankrijk. Hier gaan we een laatste surfpoging wagen en, jawel, genieten van tapas en hopelijk een hoop zonneschijn.

Dus nee, zo verschrikkelijk is het niet om terug zijn op Europese bodem. Eigenlijk is het hartstikke leuk.

Op 1 augustus 2011 startte ons grote avontuur op de luchthaven Schiphol. Familie en vrienden zwaaiden ons daar gedag en wij sprongen (letterlijk, want we misten bijna onze eerste vlucht…) in het vliegtuig naar Zuid-Afrika. De eerste stop was Jeffreys Bay, een gezellig dorp in de Oost-Kaap dat bekend staat als ’Home for the perfect wave’. Jeffreys Bay staat namelijk in de top 5 van beste golfbestemmingen in de wereld. Een prima plek om je te verdiepen in de de kunst van het surfen .

Na een week gestuntel in Jeffreys Bay reisden wij door naar Kaapstad. Deze stad mag zich met recht een van de mooiste steden ter wereld noemen. Kaapstad ligt op een schiereiland aan de beroemde Tafelberg. Het prachtige berglandschap, de wijngaarden, palmbomen, witte stranden, en de blauwe oceaan maakten deze stad een plek om niet snel te vergeten.

In Kaapstad maakten wij kennis met een groep leuke mensen, onze nieuwe reisgenoten. Vanuit hier startte onze Dragoman overland-tour door Namibië, Botswana en Zimbabwe. Een geweldige ervaring met een hoop hoogte punten. Zo zagen wij de zon opkomen op de beroemde Dune 45 in Namibië, kampeerden we into the wild in Spitzkoppe, bezochten we de meest prachtige national parks waar we werden getrakteerd op olifanten, leeuwen, zebra’s en nog veel meer. Ook bezochten we de Okavango Delta in Botswana waar we vanuit een mokoro op een steenworp afstand nijlpaarden en olifanten spotten. En of dat nog niet genoeg was bezochten we in Zimbabwe de breedste watervallen van Afrika, de Victoria Falls. Deze watervallen vormen de grens tussen Zambia en Zimbabwe en staan op de werelderfgoedlijst van UNESCO. En terecht!

Helaas kende Afrika voor ons ook een aantal dieptepunten. Zo besloten wij in Zimbabwe onze overland-tour vroegtijdig af te breken en vielen onze plannen voor Malawi, Mozambique, Tanzania en Kenia helaas in het water.
Dragoman stelde ons teleur met het feit dat hun chauffeur, bleek achteraf, drugs mee smokkelde de grens over naar Namibië. Verstopt tussen onze backpacks in de bagageruimte van de truck, nam deze vriendelijke meneer de meest strafbare goederen met zich (ons…) mee van Zuid-Afrika naar Namibië. Namibië was prachtig, maar voor vijftien jaar, nee bedankt…

Helaas hield hier de narigheid niet op. Zo waren wij getuige van een dodelijk ongeluk op een verlaten weg in de woestijn van Namibië. Een overland-truck met daarin 22 Italianen kantelde vlak voor onze neus en hierbij kwamen twee reizigers om het leven. Samen met de rest van de groep en onze crew hebben we in de volle zon eerste hulp verleend aan deze mensen. De eerste ambulance kon de plek des onheils pas een uur na het ongeluk bereiken. Wanneer we terugdenken aan deze verschrikkelijke dag krijgen we nog kippenvel. Bloed, geschreeuw en onmacht staan ons in het geheugen gegrift. Het eerste wat we wilden doen was natuurlijk alarm slaan, een angstaanjagende gedachte; onze tourguide die het alarmnummer van Namibië niet wist… Voor ons waren dit redenen genoeg om, met pijn in ons hart, het prachtige continent Afrika vroegtijdig te verlaten. Eén ding is zeker: ooit maken wij deze trip nog af. Maar niet met Dragoman…

Na Afrika reisden wij af naar Azië. Na een vlucht van dertien uur bereikten wij Hong Kong. Waar we in Afrika na uren rijden op een onverharde weg geen mens tegenkwamen, werden we hier overspoeld door drukte en chaos. Op elke vierkante meter was hier iets te beleven. We hebben hier ons dan ook een week lang goed vermaakt. We bezochten het Las Vegas van Hong Kong, Macau en struinden over de vele nachtmarkten die Hong Kong rijk is.

Vanuit Hong Kong vlogen we door naar de hoofdstad van het inmense China, Beijing. Een stad met meer dan vijftien miljoen inwoners die ook wel Peking wordt genoemd. We bezochten hier onder andere de Verboden Stad en de Great Wall. Nog nooit zijn we zo vaak op de foto gezet als in China. We praatten met handen en voeten met de lokale bevolking en hadden er een geweldige tijd.

In Beijing maakten we kennis met de Chinese manier van het reizen per trein. Viertien uur lang stonden we in het middelpunt van de belangstelling tijdens de treinrit naar Xian. Tussen de op de grond spugende Chinesen keken ook wij onze ogen uit. Dit was nog maar een voorproefje voor de treinrit die daarop volgde. Vanuit Chengdu vervolgden wij onze reis naar Lhasa in Tibet. Tijdens deze 48 uur durende rit zette Sjoerd een snurkende Chinees op de gang en dansten we met het trein personeel op Justin Timberlake.

Tibet was een ‘land’ om nooit te vergeten. De prachtige stad Lhasa heeft ons hart gestolen. Net als het binnenland van het bijzondere Tibet. Het hoogtepunt (letterlijk en figuurlijk) was het Mount Everest Base Camp. Hier leerden we de andere kant van het machtige China kennen. Op 5.000 meter hoogte werden we gearresteerd door de Chinese politie en werden we flink aan het denken gezet.

Geraakt door Tibet zijn we zeker. Ook al wordt dit land nog zo onderdrukt, de Tibetanen blijven positief en vriendelijk. Zij vinden troost en kracht in hun geloof, het Boeddhisme. Wij doken in deze godsdienst zonder god en vonden hierin een hoop inspiratie. Om Mani Padme Hum zullen wij voor altijd met ons meedragen.

Via Nepal reisden wij door naar de Filipijnen. Hier vierden wij zes weken lang vakantie op de meest witte stranden die wij ooit hebben gezien, het prachtige Boracay. In Boracay leerden wij kitesurfen en genoten wij van de island vibe en dronken we iets te veel shooters bij de Cocomangas.

In Thailand beleefden wij crazy nights in Bangkok samen met Arnhemse vriend Sjoerd2. Wij ontmoetten hem tijdens zijn rondreis door Thailand en reisden twee weken met hem in flashpacker style Thailand door.

In Indonesië beleefden wij korte nachten op Java. Zo zagen wij de zon op komen aan de voet van de Bromo vulkaan en aanschouwden wij het blauwe vuur op het Ijen Plateau. We genoten van rust en reinheid in Ubud (Bali) en leefden als Hollywood sterren in het surfmekka Padang Padang.

Na Azië achter ons gelaten te hebben, luidden wij 2012 in met het mooiste vuurwerk ter wereld. In Sydney (Australië) proostten wij samen met 1,5 miljoen feestgangers op een spetterend nieuw jaar. Het nieuwe jaar startten wij met een mini roadtrip over de prachtige Great Ocean Road.

Dit was nog maar een voorbereiding op het echte werk. In Nieuw-Zeeland crosten we in een groot groen gevaarte van noord naar zuid en weer terug. Wat zijn we toch lucky, we hebben de meest prachtige plekken van Nieuw-Zeeland mogen bewonderen.

Na een half jaar wereldreizen maakten we de balans op en zongen we weer: ‘En we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet…’

Na 3.600 kilometer roadtrip in Nieuw-Zeeland vonden we rust in Tahiti om vervolgens een plek te bezoeken die erg hoog op het lijstje van Evelien stond: Paaseiland was machtig mooi.

We maakten de oversteek naar het vaste land van Zuid-Amerika. In Peru genoten we van Cusco (waar Evelien verliefd werd op de alpaca) en bezochten vanuit daar de oude Inca stad Machu Picchu.

In Quito (Ecuador) voelden we ons voor het eerst onveilig. We werden hier bijna beroofd door een groepje mannen en besloten te ‘vluchten’ naar de Galapagos Eilanden. Een week lang leefden we op het water tussen schildpadden, dolfijnen en haaien. Het bezoeken van de Galapagos was een duur grapje maar hadden we voor geen goud willen missen.

We reisden door naar Colombia en genoten van de salsa klanken in Cartagena. Hier ontmoetten we Arnhemse Juul die al negen maanden lang in haar eentje door Zuid-Amerika trok. Colombia is lang niet meer zo onveilig als voorheen en wordt steeds meer bezocht door reizigers. Het land heeft voor ieder wat wils, van blauwe zee met witte stranden tot bruisende steden en een prachtige jungle.

We lieten Zuid-Amerika achter ons en reisden verder naar Midden-Amerika. In Panama bezochten we de eilandengroep Bocas del Toro waar we ons waagden aan een nieuwe uitdaging: het leren van de Spaanse taal. Vier weken lang was het van maandag tot en met vrijdag zwoegen en zweten geblazen in het klaslokaal van Habla Ya, onze Spaanse school. Evelien ontdekte hier yoga en Sjoerd surfte hier met Piler, zijn nieuwe vriend uit het Panamese surf team.

Op dit moment schitteren we op de hoge golven van Playa Jaco in Costa Rica. Ons favoriete liedje ‘En we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet…’ hebben we ondertussen vervangen voor ‘We zijn er bijna, we zijn er bijna, maar nog niet helemaal!’ Over een maand reizen we terug naar de plek waar het allemaal begon, luchthaven Schiphol.

Maar dat is pas over vier weken. Dat zijn 28 dagen, ook wel 672 uren, 40.320 minuten of 2.419.200,07 seconden. En dat duurt nog zoooo lang!

De brulapen in Cahuita fungeerden als een perfecte wekker. Op een mooie zonnige, maar vooral ook vroege ochtend, vertrokken wij vorige week richting Playa Jaco. Het surfseizoen aan de caribische kust van Costa Rica loopt op zijn eind en daarom maakt heel surfend Costa Rica de oversteek naar de Pacifische kust waar het op dit moment het surfseizoen is. De Pacific Coast staat bekend om zijn hoge golven en vele surfspots, dit belooft dus veel goeds.

De afgelopen periode hadden wij op surfgebied niet veel geluk. Zo maakten wij de grootste plannen voor Panama (Bocas del Toro) maar waren de golven het grootste gedeelte van de tijd ver te zoeken. Dit zorgde er overigens wel voor dat we dagelijks netjes ons huiswerk maakten voor Spaanse les en niet stiekem spijbelden wanneer er hoge golven op komst waren.

Costa Rica maakt qua surfen een hoop goed. Op dit moment verblijven wij in Playa Jaco. Dit stadje staat bekend als de surfhoofdstad van Costa Rica. Het ligt op ongeveer twee uur rijden van de hoofdstad San José en is mede hierdoor een geliefde vakantieplaats. Niet alleen voor toeristen, maar ook voor de Tico (de inwoners van Costa Rica) zelf. Zij komen hier vooral in de weekenden.

Voordat wij naar Playa Jaco vertrokken, hoorden wij verschillende verhalen over dit stadje. Velen omschrijven Playa Jaco als druk, toeristisch, schreeuwerig en Amerikaans. Niet echt een omschrijving waar je warm van wordt. Maar het laagseizoen is net begonnen en de Amerikanen zijn zo goed als allemaal verdwenen. Zoals veel tropische landen heeft Costa Rica twee seizoenen: het droge seizoen (van november tot april) en het natte seizoen met regelmatige regenbuien in de middag en, niet geheel onbelangrijk, lagere prijzen.

Playa Jaco is rond deze tijd van het jaar zo goed als uitgestorven. Zo logeren wij in een klein hotelletje waar wij op dit moment de enige gasten zijn en wij dus een privé zwembad hebben en liggen wij in de golven tussen de locals. Ook staat de natuur nu volop in bloei en zie je de mooiste kleuren groen om je heen. In dit laatste willen we ons zeker nog gaan verdiepen, de jungle schijnt hier prachtig mooi te zijn. Maar first things first, we gaan hier onze gemiste surf uren inhalen. Sjoerd neemt dit wel heel serieus en is sinds een paar dagen de trotse eigenaar van zijn eerste surfboard. Een stralende blauwe plank die het surfen er niet gemakkelijker op maakt. Na al ons gestuntel in Zuid-Afrika, Indonesië, Tahiti en Nieuw-Zeeland op een longboard is het de hoogste tijd voor een nieuwe uitdaging. Dit board lijkt de helft kleiner en maakt het evenwicht houden een stuk lastiger. Eerder dan dat hij hier de perfecte golf heeft gepakt, vertrekken wij hier niet.

Wij zijn erg benieuwd naar de rest van Costa Rica maar weten al wel dat de nadruk hier op surfen gaat liggen. En zeg nou zelf, wat is er nou fijner dan de hele dag op een plankje in de zee liggen en je, samen met de manta rays, laten meevoeren door de golven!?

We moeten duidelijk even wennen aan het slapen in de natuur. Na een onrustige nacht vol vreemde geluiden en gekriebel van insecten worden wij wakker op een wel heel mooie plek, we zijn in Cahuita. Na een boot- en busrit van ongeveer drie uur vanuit Bocas del Toro (Panama) is dit ons eerste dorpje in het prachtig groene Costa Rica. We overnachten in een kleine bungalow aan de rand van het National Park Cahuita. Dit park is zeer goed toegankelijk en daarom veel bezocht. Wat ook fijn is, het park is gratis te bezoeken. Daar maken wij als backpackers natuurlijk graag gebruik van. Cahuita National Park bestaat uit ruim 10 vierkante kilometer regenwoud met daarbij 224 kilometer beschermt koraalrif. Helaas is dit rif de afgelopen jaren zwaar aangetast door ontbossingen en een grote aardbeving in 1991. Deze plek wordt daarom vandaag de dag streng beschermd. Het is bijvoorbeeld niet toegestaan om op eigen houtje het rif te gaan verkennen, je mag er alleen met een georganiseerde snorkeltour heen waarbij een gids aanwezig dient te zijn.

In onze ‘achtertuin’ lopen, hangen, kruipen, zwemmen, glijden en vliegen een hoop verschillende soorten beesten en groeien de meest prachtige bloemen en planten. Een prima plek om ons laatste (verre) land van deze reis in te luiden. Morgen vertrekken we naar Jaco, het surf Mecca van Costa Rica. Cahuita heeft ons helemaal opgeladen, het is weer tijd voor wat actie!

De ochtenden beginnen vroeg, de wekker staat om 07:00u. We slapen ‘in’ een pizzaria, eigenaar Alberto maakt elke ochtend een heerlijke espresso, cafe latte of in mijn geval, el cafe special de Sjoerd, voor mij klaar. Een dubbele espresso met melk zonder schuim. Onderweg naar school stoppen we om de 5 minuten omdat Evelien weer een nieuwe bloem, geel huisje of krab op de foto moet zetten, voor de liefhebbers, we hebben een instagram account onder de username REISDEWERELDROND.

Aangekomen op school zit Leykis, onze strenge lereares, al klaar en is het gedaan met de rust. Elke dag begint ze met de vraag wat we gisteren gedaan hebben, de verleden tijd hebben we nog niet behandeld dus vaak levert deze vraag een vreemd gesprek op. Daarna volgt de controle op het huiswerk waarna ik elke dag bang ben voor de onverwachte SO! Vier uur lang volgen we elke dag Spaans en hebben we na drie weken toch al behoorlijk veel opgepikt. We bestellen ons eten in vloeiende Spaanse zinnen, spreken met Alberto ter oefening de dag door en kijken Spaanse films en tv. Si, es verdad!

Na deze actieve ochtenden worden de middagen en avonden gevuld met vooral niet te actief zijn. Behalve…. als er geruchten zijn over een komende surf “swell”. Surfen is voor mij de ontdekking van deze reis. Niets kan me meer ontspannen als dobberen in de zee om vervolgens de magische energie van de oceaan te voelen en een golf te pakken. Voor mij is het bijna Yoga.

Vorige week was het eindelijk zover, de storm in Amerika zorgde ervoor dat surfend Bocas in rep en roer was. Eindelijk weer goede “swell”! Piler, de lokale surf god en voormalig lid van het Panamese team, maar in de avond toch vooral ober in de pizzaria, nam ons mee naar de bekende spot Black Rock! Waar we normaal vanaf het strand surfen, namen we nu een watertaxi die ons tien minuten later in de oceaan dropte. Dit in combinatie met de toch al (in onze ogen) zeer hoge golven en de haai die ik na vijf minuten op een paar meter afstand zag zwemmen, zorgde eerder voor spanning dan ontspanning. Piler vond dit maar gezeur, hij vloot een keer op zijn vingers en schreeuwe dat we uit het kanaal naar de line-up moesten peddelen. Het feit dat we in Tahiti met veel lagere golven al “gewassen” waren, mijn vinger gebroken was, en ik onder het bloed zat maakten niet veel indruk op hem.

Terwijl de golven onder ons doorgingen was Piler wel klaar met dat gedobber. Hij checkte de golven, zag de perfecte golf (Teahupoo was er voor mijn gevoel niets bij!) en zei: ‘This one is for you baby’! En waar iedereen, inclusief Piler en ik zelf, een wipeout (één seconde op de plank) verwachtte, peddelde ik voor mijn leven. Terwijl ik de snelheid van de golf onder me voelde, drukte ik me in een vloeiende beweging op en stond! Ik keek achterom en zag de enorme golf. Na al onze white wash avonturen (de golf nádat hij gebroken is) stond ik OP de golf en maakte mijn eerste bochtjes. Het oefenen in Zuid Afrika, Bali, Nieuw Zeeland en Tahiti werd beloond: I was definitely surfing a real wave Baby! Intens gelukkig, surfde ik nog diverse golven en moe maar voldaan droomde ik die nacht van Teahupoo…

De swell is ondertussen helaas weer gaan liggen en met het rusten van de swell, rusten wij ook… Na Spaanse les is het meestal tijd voor een goede siësta, boekjes lezen, huiswerk maken en bedenken wat we die avond zullen gaan eten. Op woensdag avond staat er een film (inclusief popcorn) van de Spaanse school op het programma. Wij zagen tot nu toe Los Ojos de Julia, een echte Spaanse horror en een Mexicaanse voetbal film. Volledig in het Spaans, net als de ondertiteling. Wanneer we wat actiever zijn, nemen we de bus naar Starfish beach, een waar paradijsje en bekend om de vele zeesterren in alle kleuren van de regenboog.

Het weekend beginnen we op vrijdag, ‘s avonds gaan we dan uit eten met onze school. Waar iedereen trouw hun Spaanse woordenschat vergeet en snel over gaat tot Engels. Het enige woord dat dan in het Spaans wordt gesproken is cervezas. Na het eten luisteren we naar live muziek in Casa Verde, een gezellige kroeg waar een band op een steigertje boven het klotsende water staat. Na het drinken van een paar cocktails vervolgen we onze stapavond in bar Iguanas. Elke avond is het hier lady’s night. Laten we het er maar op houden dat de alcohol rijkelijk vloeit. Mijn dance moves met de 60 jarige oude Viking vrouw laat ik voor nu even achterwege. (What happens in Bocas, stays in Bocas!)

Wij zullen nog een weekje in Bocas verblijven en hier, na vier weken, onze Spaanse les afsluiten. Hierna vervolgen wij onze reis naar Costa Rica. Op het programma staat… Drie keer raden…

Doing nothing is our favorite thing!