De piloot had ons in Madrid al gewaarschuwd, de landing zou nat, winderig en wiebelig worden. Wat hadden we een zin om weer voet op Nederlandse bodem te zetten… Maar gelukkig stond er ook veel leuks op ons te wachten. Na een korte vlucht was het moment daar, aan de andere kant van de deuren zouden we na elf maanden onze familie en vrienden weer in real life ontmoeten. Een geweldig onthaal vol slingers, bloemen, geknuffel, ahhh’s en ohhh’s en oranje meuk dat overgebleven was van het EK. Ook stond er een leuke ‘welkom thuis borrel’ op ons te wachten en zo werd ook 22 juni 2012 een dag om niet snel te vergeten.

Nu, twee dagen later, tikt de regen al uren tegen de ramen en hebben we de lange mouwen weer tevoorschijn gehaald. We zijn dus écht in Nederland en beseffen ons dat we ontzettend veel gezien, gevoeld, geroken, geproefd en gehoord hebben tijdens onze fantastische reis. Elf maanden lang hebben onze zintuigen op scherp gestaan. Ook hebben we ontzettend veel geleerd.

Bijvoorbeeld dat wij (en jullie) onzettend lucky zijn met het feit dat we in Nederland geboren zijn. We hebben ontzettend veel armoede en leed gezien. In Afrika leefden mensen in hutjes van leem zonder electriciteit en water. Veel kinderen hebben in Zuid-Afrika, Namibië, Botswana of Zimbabwe geen kans om naar school te gaan en doormiddel van hun opleiding straks geld te gaan verdienen. Ook een sociaal vangnet is hier niet aanwezig en het is maar hopen dat je niet ziek wordt, gezondheidszorg is er alleen als je het kan betalen.

Maar ook in China, een ontwikkeld land met een booming economie gaat het er niet altijd even gemakkelijk aan toe. Decennialang ging China gebukt onder het dictatoriale communistische bewind van Mao. Nu is het land een van de snelst groeiende economieën ter wereld. Het communisme overheerst hier echter nog steeds. Zo heeft het land een grote digitale Chinese muur om zich heen staan om de bevolking de vrijheid van meningsuiting te ontnemen. Probeer je hier Facebook, YouTube of Twitter te openen dan kom je er bekaaid vanaf. Het is hier niet de bedoeling dat je in contact komt met andere denkwijzen.

Wanneer je als Tibetaan in het voormalige Tibet bent geboren heb je het ook niet makkelijk. Zij worden in hun eigen ‘land’ dagelijks onderdrukt door de communistische Chinese overheid. Uit protest tegen de Chinese onderdrukking en het gebrek aan religieuze vrijheid schreeuwen boeddhistische monniken hier om hulp en aandacht voor deze barre situatie.

In de Filipijnen vierden wij vakantie en leerden wij Noemi kennen. Noemi maakte elke dag ons appartement schoon, waste onze kleding, plukte verse bloemen voor op tafel, deed de boodschappen en voorzag ons waterapparaat van vers water. Maar Noemi deed dat ook voor de vakantiegangers in nog vier andere appartementen. Dagelijks was zij van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat aan het ‘zorgen’ voor ons. Na een lange werkdag sliep zij ‘s nachts intern in het personeels bungalowtje en de volgende dag stond zij weer vroeg klaar om het ons naar onze zin te maken. Zes dagen per week zorgde zij dat het ons aan niets ontbrak. Maar in haar eigen leven ontbrak een hoop. Haar ouders zorgden voor haar twee kleine kinderen die op een ander (goedkoper) eiland leefden. Met het kleine beetje salaris dat Noemi kreeg voor het harde werken onderhield zij haar kinderen maar ook haar ouders. Op haar vrije dag reisde Noemi terug naar haar familiehutje om haar kinderen één dag per week te kunnen vertroetelen. Kerstmis een familiefeest? Rond die periode is het op de Filipijnen hoogseizoen en werkt Noemi gewoon twee keer zo hard. Verjaardagen van haar kinderen? Alleen als die toevallig op haar vrije dag vielen.

En wat hebben we genoten van Indonesië. We hebben de meest prachtige vulkanen en meren gezien. Maar verscholen tussen al dat moois hebben we ook minder mooie dingen gezien. De Ijen vulkaan staat bekend om haar zwavel die hier nog met de hand gewonnen wordt. Vanaf de rand van het meer komen regelmatig zwaveldragers omhoog klimmen. Zij werken hier onder ontzettend slechte arbeidsomstandigheden voor een paar centen per dag. Op hun rug tillen zij twee keer op een dag bijna 80 kilo zwavel van de rand van het meer naar de andere kant van de vulkaan. De schouders van deze arme mannen zijn gevuld met blaren en hun botten zijn vervormd door het zware gewicht dat zij op hun schouders meedragen. Sommigen van hen leggen deze tocht af op een paar afgetrapte slippers, andere dragen veel te grote laarzen met gaten erin. Een Arbowet, daar heeft men nog nooit van gehoord.

Maar ook waren er over de hele wereld mensen te vinden die zeven dagen per week, meer dan twaalf uur per dag, jaar in jaar uit in kleine hutjes langs de weg staan om eten en drinken te verkopen. Kinderen die op het strand zelfgemaakte armbandjes verkopen om op die manier hun vader en moeder te helpen met brood op de plank te krijgen. Jonge vrouwen die uit wanhoop zichzelf aanbieden om hun kinderen te kunnen onderhouden. Maar ook vrouwen die gevangen zitten in traditionele rollenpatronen en graag zouden willen werken buiten het huis en het liefst willen laten zien wat zij in hun mars hebben. Al deze mensen hebben geen enkel uitzicht op verandering. En weet je, ze zijn er niet eens heel ontevreden mee. That’s life zeggen zij. Maar al deze mensen hebben stuk voor stuk een prachtige glimlach op hun gezicht. Vaker en groter dan dan wij met z’n allen bij elkaar. Ze klagen niet, (over)leven en zijn gelukkig met wat ze hebben. En ook al is dat zo ontzettend weinig, ze waarderen het groots.

Okee, we zullen het eerlijk bekennen: we hadden stiekem helemaal niet zo’n zin om terug naar Nederland te gaan. Maar we hebben ons zelf even tot de orde geroepen. Wij hadden de kans, de tijd, het geld, het paspoort, de vrijheid en gezondheid om elf maanden lang de wereld te ontdekken. Een avontuur dat voor velen in deze wereld op dit moment onmogelijk is en ook nooit mogelijk zal worden. En ook al regent het op dit moment al de hele dag, verkeert Nederland in crisis nummer zoveel, zitten we beiden zonder werk en zullen we wanneer we weer werken nooit meer wennen aan die paar vakantiedagen per jaar; zo gek is ons kleine landje niet!

Maar we moeten wel wat meer lachen!!!

Op 1 augustus 2011 startte ons grote avontuur op de luchthaven Schiphol. Familie en vrienden zwaaiden ons daar gedag en wij sprongen (letterlijk, want we misten bijna onze eerste vlucht…) in het vliegtuig naar Zuid-Afrika. De eerste stop was Jeffreys Bay, een gezellig dorp in de Oost-Kaap dat bekend staat als ’Home for the perfect wave’. Jeffreys Bay staat namelijk in de top 5 van beste golfbestemmingen in de wereld. Een prima plek om je te verdiepen in de de kunst van het surfen .

Na een week gestuntel in Jeffreys Bay reisden wij door naar Kaapstad. Deze stad mag zich met recht een van de mooiste steden ter wereld noemen. Kaapstad ligt op een schiereiland aan de beroemde Tafelberg. Het prachtige berglandschap, de wijngaarden, palmbomen, witte stranden, en de blauwe oceaan maakten deze stad een plek om niet snel te vergeten.

In Kaapstad maakten wij kennis met een groep leuke mensen, onze nieuwe reisgenoten. Vanuit hier startte onze Dragoman overland-tour door Namibië, Botswana en Zimbabwe. Een geweldige ervaring met een hoop hoogte punten. Zo zagen wij de zon opkomen op de beroemde Dune 45 in Namibië, kampeerden we into the wild in Spitzkoppe, bezochten we de meest prachtige national parks waar we werden getrakteerd op olifanten, leeuwen, zebra’s en nog veel meer. Ook bezochten we de Okavango Delta in Botswana waar we vanuit een mokoro op een steenworp afstand nijlpaarden en olifanten spotten. En of dat nog niet genoeg was bezochten we in Zimbabwe de breedste watervallen van Afrika, de Victoria Falls. Deze watervallen vormen de grens tussen Zambia en Zimbabwe en staan op de werelderfgoedlijst van UNESCO. En terecht!

Helaas kende Afrika voor ons ook een aantal dieptepunten. Zo besloten wij in Zimbabwe onze overland-tour vroegtijdig af te breken en vielen onze plannen voor Malawi, Mozambique, Tanzania en Kenia helaas in het water.
Dragoman stelde ons teleur met het feit dat hun chauffeur, bleek achteraf, drugs mee smokkelde de grens over naar Namibië. Verstopt tussen onze backpacks in de bagageruimte van de truck, nam deze vriendelijke meneer de meest strafbare goederen met zich (ons…) mee van Zuid-Afrika naar Namibië. Namibië was prachtig, maar voor vijftien jaar, nee bedankt…

Helaas hield hier de narigheid niet op. Zo waren wij getuige van een dodelijk ongeluk op een verlaten weg in de woestijn van Namibië. Een overland-truck met daarin 22 Italianen kantelde vlak voor onze neus en hierbij kwamen twee reizigers om het leven. Samen met de rest van de groep en onze crew hebben we in de volle zon eerste hulp verleend aan deze mensen. De eerste ambulance kon de plek des onheils pas een uur na het ongeluk bereiken. Wanneer we terugdenken aan deze verschrikkelijke dag krijgen we nog kippenvel. Bloed, geschreeuw en onmacht staan ons in het geheugen gegrift. Het eerste wat we wilden doen was natuurlijk alarm slaan, een angstaanjagende gedachte; onze tourguide die het alarmnummer van Namibië niet wist… Voor ons waren dit redenen genoeg om, met pijn in ons hart, het prachtige continent Afrika vroegtijdig te verlaten. Eén ding is zeker: ooit maken wij deze trip nog af. Maar niet met Dragoman…

Na Afrika reisden wij af naar Azië. Na een vlucht van dertien uur bereikten wij Hong Kong. Waar we in Afrika na uren rijden op een onverharde weg geen mens tegenkwamen, werden we hier overspoeld door drukte en chaos. Op elke vierkante meter was hier iets te beleven. We hebben hier ons dan ook een week lang goed vermaakt. We bezochten het Las Vegas van Hong Kong, Macau en struinden over de vele nachtmarkten die Hong Kong rijk is.

Vanuit Hong Kong vlogen we door naar de hoofdstad van het inmense China, Beijing. Een stad met meer dan vijftien miljoen inwoners die ook wel Peking wordt genoemd. We bezochten hier onder andere de Verboden Stad en de Great Wall. Nog nooit zijn we zo vaak op de foto gezet als in China. We praatten met handen en voeten met de lokale bevolking en hadden er een geweldige tijd.

In Beijing maakten we kennis met de Chinese manier van het reizen per trein. Viertien uur lang stonden we in het middelpunt van de belangstelling tijdens de treinrit naar Xian. Tussen de op de grond spugende Chinesen keken ook wij onze ogen uit. Dit was nog maar een voorproefje voor de treinrit die daarop volgde. Vanuit Chengdu vervolgden wij onze reis naar Lhasa in Tibet. Tijdens deze 48 uur durende rit zette Sjoerd een snurkende Chinees op de gang en dansten we met het trein personeel op Justin Timberlake.

Tibet was een ‘land’ om nooit te vergeten. De prachtige stad Lhasa heeft ons hart gestolen. Net als het binnenland van het bijzondere Tibet. Het hoogtepunt (letterlijk en figuurlijk) was het Mount Everest Base Camp. Hier leerden we de andere kant van het machtige China kennen. Op 5.000 meter hoogte werden we gearresteerd door de Chinese politie en werden we flink aan het denken gezet.

Geraakt door Tibet zijn we zeker. Ook al wordt dit land nog zo onderdrukt, de Tibetanen blijven positief en vriendelijk. Zij vinden troost en kracht in hun geloof, het Boeddhisme. Wij doken in deze godsdienst zonder god en vonden hierin een hoop inspiratie. Om Mani Padme Hum zullen wij voor altijd met ons meedragen.

Via Nepal reisden wij door naar de Filipijnen. Hier vierden wij zes weken lang vakantie op de meest witte stranden die wij ooit hebben gezien, het prachtige Boracay. In Boracay leerden wij kitesurfen en genoten wij van de island vibe en dronken we iets te veel shooters bij de Cocomangas.

In Thailand beleefden wij crazy nights in Bangkok samen met Arnhemse vriend Sjoerd2. Wij ontmoetten hem tijdens zijn rondreis door Thailand en reisden twee weken met hem in flashpacker style Thailand door.

In Indonesië beleefden wij korte nachten op Java. Zo zagen wij de zon op komen aan de voet van de Bromo vulkaan en aanschouwden wij het blauwe vuur op het Ijen Plateau. We genoten van rust en reinheid in Ubud (Bali) en leefden als Hollywood sterren in het surfmekka Padang Padang.

Na Azië achter ons gelaten te hebben, luidden wij 2012 in met het mooiste vuurwerk ter wereld. In Sydney (Australië) proostten wij samen met 1,5 miljoen feestgangers op een spetterend nieuw jaar. Het nieuwe jaar startten wij met een mini roadtrip over de prachtige Great Ocean Road.

Dit was nog maar een voorbereiding op het echte werk. In Nieuw-Zeeland crosten we in een groot groen gevaarte van noord naar zuid en weer terug. Wat zijn we toch lucky, we hebben de meest prachtige plekken van Nieuw-Zeeland mogen bewonderen.

Na een half jaar wereldreizen maakten we de balans op en zongen we weer: ‘En we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet…’

Na 3.600 kilometer roadtrip in Nieuw-Zeeland vonden we rust in Tahiti om vervolgens een plek te bezoeken die erg hoog op het lijstje van Evelien stond: Paaseiland was machtig mooi.

We maakten de oversteek naar het vaste land van Zuid-Amerika. In Peru genoten we van Cusco (waar Evelien verliefd werd op de alpaca) en bezochten vanuit daar de oude Inca stad Machu Picchu.

In Quito (Ecuador) voelden we ons voor het eerst onveilig. We werden hier bijna beroofd door een groepje mannen en besloten te ‘vluchten’ naar de Galapagos Eilanden. Een week lang leefden we op het water tussen schildpadden, dolfijnen en haaien. Het bezoeken van de Galapagos was een duur grapje maar hadden we voor geen goud willen missen.

We reisden door naar Colombia en genoten van de salsa klanken in Cartagena. Hier ontmoetten we Arnhemse Juul die al negen maanden lang in haar eentje door Zuid-Amerika trok. Colombia is lang niet meer zo onveilig als voorheen en wordt steeds meer bezocht door reizigers. Het land heeft voor ieder wat wils, van blauwe zee met witte stranden tot bruisende steden en een prachtige jungle.

We lieten Zuid-Amerika achter ons en reisden verder naar Midden-Amerika. In Panama bezochten we de eilandengroep Bocas del Toro waar we ons waagden aan een nieuwe uitdaging: het leren van de Spaanse taal. Vier weken lang was het van maandag tot en met vrijdag zwoegen en zweten geblazen in het klaslokaal van Habla Ya, onze Spaanse school. Evelien ontdekte hier yoga en Sjoerd surfte hier met Piler, zijn nieuwe vriend uit het Panamese surf team.

Op dit moment schitteren we op de hoge golven van Playa Jaco in Costa Rica. Ons favoriete liedje ‘En we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet…’ hebben we ondertussen vervangen voor ‘We zijn er bijna, we zijn er bijna, maar nog niet helemaal!’ Over een maand reizen we terug naar de plek waar het allemaal begon, luchthaven Schiphol.

Maar dat is pas over vier weken. Dat zijn 28 dagen, ook wel 672 uren, 40.320 minuten of 2.419.200,07 seconden. En dat duurt nog zoooo lang!

Een wereldreis, een droom die we beide al jaren hadden. Nadat ons plan om een jaar op reis te gaan was geboren zijn we in de wondere wereld van het reisbloggen gedoken. Honderden blogs over de meest geweldige reizen vlogen ons om de oren. We gingen opzoek naar reiservaringen (positieve én negatieve), reis- en voorbereidingstips, verhalen en inspiratiebronnen. Al onze voorgangers hebben ons flink op weg geholpen en wat hebben we genoten van hun reisverhalen. Wanneer je, thuis achter je computer, over een wereldreis leest is het moeilijk een beeld te schetsen hiervan. Nu we er middenin zitten geloven we pas écht dat het lang niet altijd rozengeur en wodka lime is, ondervinden we dat er toch echt verschil bestaat tussen reizen en vakantie vieren en kunnen we beamen dat indrukken opdoen soms best vermoeiend kan zijn. Nee, we willen niet ruilen. En nee, we hebben er nog lang niet genoeg van. Waarschijnlijk zul je dat goed begrijpen na onze hoogte- en dieptepunten van het afgelopen half jaar.

De grootste meevaller?
Sjoerd: Midden in de nacht mijn telefoon verliezen in een tricycle, vervolgens uren (voor mijn gevoel) opzoek gaan naar de chauffeur en verrast worden door de eerlijkheid van de (Filipijnse) mens. De telefoon die voor deze meneer waarschijnlijk een paar maanden loon zou betekenen, kwam hij netjes afleveren nadat hij hem in zijn wagentje zag oplichten door de vele gemiste oproepen van ons.
Evelien: De spinnen-teller die nog steeds op 0 staat maakt me erg gelukkig.

De grootste tegenvaller?
Sjoerd: In de tweede week van deze reis getuige zijn van een dodelijk ongeluk in Namibië en 22 mensen moeten bevrijden uit een krakkemikkige bus. Dan vraag je je wel even af of reizen echt zo leuk en veilig is.
Evelien: De torenhoge prijzen in Australië (tijdens de feestdagen) waardoor we onze Oostkust roadtrip moesten afblazen en ik dus niet heb kunnen duiken in de Great Barrier Reef. Dat stond ( staat dus…) behoorlijk hoog op mijn lijstje.

De leukste mensen die we tot nu toe zijn tegen gekomen?
Sjoerd en Evelien: Onze reisgenoten in Afrika! Een maand lang trokken we op met een groep van negen totaal verschillende mensen die het stuk voor stuk geweldig goed met elkaar konden vinden en elkaar 100% respecteerden.

De meest vervelende personen?
Sjoerd en Evelien: Een schreeuwende Amerikaanse in onze groep in Tibet die bij alles B zei wanneer de rest van de groep A zei.

Mooiste uitzicht?
Sjoerd: Het uitzicht vanuit het basecamp op de Mount Everest, Tibet.
Evelien: Het veranderen van het landschap tijdens de 48 uur durende treinreis van Chengdu naar Lhasa, Tibet. Van de groene bossen naar rotsen naar sneeuw naar bergen. Geweldig mooi!

Waar heb je het meest gelachen?
Sjoerd en Evelien: Op de Chinese Muur waar we ongeveer 300 keer op de foto zijn gezet door hysterische Chinese toeristen in eigen land. De dreads van Sjoerd en blonde haren van Evelien waren voor hen meer bijzonder dan die hele muur. Aan het eind van de dag hadden we spierpijn in onze kaken van het lachen.

Meest heerlijke eten?
Sjoerd: Typisch Nepalees eten in Kathmandu. Een soort tapas met als afsluiter yoghurt met honing.
Evelien: Sushi in Hong Kong. Eigenlijk was het onbetaalbaar maar wel geweldig lekker.

Meest smerige maaltijd?
In koor: Maissoep met crackers in Melbourne toen we besloten dat het wel eens tijd werd voor het échte backpacken.

Leukste dier?
Sjoerd: Een olifant op een paar meter afstand tijdens een walk-safari in Botswana.
Evelien: De nijlpaarden in de Okavango Delta in Botswana waren gaaf!

Meest nuttige voorwerp in je backpack?
Sjoerd: i-Pad, je bent een flashpacker of je bent het niet!
Evelien: Zipperzakjes. Mooie uitvinding.

Meest onnuttige voorwerp dat we beter thuis hadden kunnen laten?
Sjoerd: Mijn veel te zware en plek rovende wandelschoenen. Het aantal keer dat ik ze aan heb gehad zijn op één hand te tellen.
Evelien: Mijn onhandige snorkelset. Wel veel gebruikt maar op elke hoek van de straat/strand te huren.

Grootste irritatie aan elkaar?
Sjoerd: De schoonmaakwoede van Evelien. Zelfs in de camper in Nieuw-Zeeland word ik achterna gezeten met een bezempje.
Evelien: De rook-stops op onmogelijke momenten van Sjoerd zodat we eerst opzoek zijn naar een rookzone en daarna pas naar vervoer.

Leukste transportmiddel?
Sjoerd: De catamaran in de Filipijnen waarmee we onbewoonde eilandjes bezochten.
Evelien: Op de fiets door Xian, China. Simpel maar te gek, het crossen door de smalle straatjes binnen de stadsmuren.

Wanneer was je echt bang?
Sjoerd: In Johannesburg voelde ik me niet echt op mijn gemak. Gaan Googlen op ‘Johannesburg en criminaliteit’ is dan geen goed idee…
Evelien: Die nijlpaarden in de Okavango Delta in Botswana zijn op een afstand erg leuk maar ze ‘s nachts rollend over je tentje op de camping aantreffen klonk iets minder fijn.

Leukste hostel/hotel?
Sjoerd: Ons hostel in Xian in China waar we een kookcursus dumplings maken kregen.
Evelien: De boomhut in Railay, Thailand. Een geweldig mooi uitzicht, midden in de jungle.

Meest verschrikkelijkste hostel/hotel?
In koor: Het poephotel in Lhasa. Hier overstroomde het toilet en werden we uitgelachen door het personeel. Maar of we wel even af wilden tikken…

Het land dat tot nu toe de meeste indruk heeft gemaakt?
Sjoerd en Evelien: Tibet! Hierom!

En welk land was toch iets minder leuk dan verwacht?
Sjoerd: Zimbabwe. Hier besloten we onze Afrika tour af te breken. Waarschijnlijk was dat de reden dat ik niet van het land heb kunnen genieten. Helaas.
Evelien: Na de Filipijnen viel het me op dat Thailand toch behoorlijk toeristisch was. Maar Bangkok meegemaakt hebben was te gek.

Meest vriendelijke bevolking?
Sjoerd en Evelien: Indonesië. Behulpzame en zeer geïntereseerde mensen.

Leukste nachtleven?
In koor: De shooterbar Cocomangas op Boracay! *hik*

Wat mis je het meest?
Sjoerd: Vriendjes om een biertje mee te drinken en voetbal kijken op zondag.
Evelien: Een eigen badkamer. En een eigen bed. Van sommige bedden krijg ik nu nog jeuk.

Waar wen je aan tijdens het reizen?
Sjoerd: Het niet hoeven werken en je er ook niet druk over te hoeven maken.
Evelien: De grote afstanden die je aflegt om van A naar B te komen. Amsterdam wás altijd een eind reizen. Voor mijn gevoel ligt het nu om de hoek.

Het meest vermoeiende aan reizen?
Sjoerd en Evelien: Elke dag opzoek gaan naar slaapplaatsen, eetplekken en vervoer. Het uitzoekwerk kost enorm veel tijd en energie. Met name wanneer je er een keertje géén zin in hebt. Ook het altijd onderweg zijn kan soms zwaar vallen. Dit was de reden dat wij een ‘vakantie’ inlasten in Boracay.

Als afsluiter, het meest geweldige aan reizen?
Sjoerd: Het veroveren van de meest geweldige plekken waar we het bestaan niet eens van af wisten!
Evelien: De vrijheid en het onbezorgde dat reizen met zich meebrengt. Plus het ontdekken van de levensstijlen en cultuur van de bevolking over de hele wereld. Mooi om zoveel verschillende mensen te ontmoeten die hun leven allemaal op een andere manier invullen maar eigenlijk ook gewoon allemaal hetzelfde doen. En en en…

Wordt vervolgd! Want reizen is fantastisch!

Het boeken van onze overland-tour door Afrika heeft heel wat tijd in beslag genomen. Op internet werd je overladen met overland-organisaties die stuk voor stuk (ongeveer) hetzelfde reisschema aanboden. Welke organisatie moet je dan kiezen!? Van het lezen van reviews op Tripadvisor tot het zoeken van foto’s op Flickr, we moesten en zouden de beste organisatie eruit kunnen halen. Zo werd er direct een streep gezet door organisaties die, volgens de reviews, drugs mee smokkelden. Maar ook door de organisaties die bekend stonden als de ideale reisorganisatie voor dronken Engelsen. Uiteindelijk werd er op een dag een flinke smak geld overgemaakt naar Dragoman; we boekten onze droomtrip!

Spijt ervan hebben we zeker niet! We hebben een geweldige tijd gehad in Zuid-Afrika, Namibie, Botswana en Zimbabwe. Toch hebben we besloten om in Vic. Falls uit te stappen. Hierdoor hebben we Malawi, Mozambique, Tanzania en Kenia helaas moet missen. In Vic. Falls hadden we eindelijk even de tijd om op adem te komen en terug te blikken. Er was een hoop gebeurd…

Ten eerste kreeg Sjoerd op een van de eerste dagen drugs aangeboden door…. iemand van de CREW! Deze fijne (tijdelijke) chauffeur heeft het in z’n hoofd gehaald om de grens van Namibie over te steken met drugs in zijn bezit, om dat vervolgens te verpatsen aan de passagiers. Een niet zo’n fijne gedachte, verstopte pakketjes in je backpack. Meneer was namelijk verdacht vaak in de baggage ruimte te vinden. Blijkbaar wist onze tourguide hier vanaf maar vond het niet nodig een melding te maken bij Dragoman. Gelukkig zijn we zonder gezeur de grens overgekomen, Namibie was leuk, maar voor 15 jaar… Nee bedankt!

Helaas hebben we ook mindere tijden in Namibie gehad. Zo waren we getuige van een ongeluk met een andere truck op zo’n 50 meter afstand. Deze truck, met daarin 22 Italianen, kreeg voor onze neus een klapband en vloog van de onverharde weg. Onze co-driver heeft 22 bloedende Italianen uit de truck moeten bevrijden. Nooit verwacht dat onze first aid kit in de tweede week worldtour al gehalveerd zou zijn. Na ongeveer een uur kwam eindelijk de ambulance ter plekke. Helaas was dit voor 2 Italianen al te laat… Dit is natuurlijk niet iets dat je in de hand kan hebben. Maar als tourguide zijnde het alarmnummer van Namibie niet weten en dus geen alarm kunnen slaan in noodsituaties vonden wij toch wel een beetje zorgwekkend…

Dit, samen met de prijs kwaliteit verhouding van accomodatie en eten, plus en nog wat ‘kleine’ dingen (Zowel tourguide als co-driver als cook hadden een relatie met verschillende passagiers en regelden gratis upgrades voor hen waardoor er voor de rest van de groep geen upgrades meer mogelijk waren…) heeft ons doen besluiten een belletje te plegen naar Dragoman. Zij zijn behoorlijk geschrokken en hebben besloten ons de helft van het bedrag terug te storten.

Het grootste gedeelte van onze groep zou sowieso al stoppen in Vic. Falls. Hier zou de volgende groep het Afrika avontuur ‘afmaken’. We hebben enorm uitgekeken naar Serengeti en Zanzibar, helaas zat dat er voor ons niet meer in. We hebben nog geprobeerd om zelf hier naartoe te reizen maar de schrikbarende hoge prijzen van vliegtickets vanuit Vic. Falls en Johannesburg hebben ons weten tegen te houden. Het goede nieuws; een volgend reisje is alweer gepland. Over 2 jaar gaan wij op safari naar Serengeti en zullen we daarna bijkomen op het bountystrand van Zanzibar!

Eind goed, al goed! Als het ware slaan we een stukje van de weg over en zetten we ons avontuur voort in Azie. Hong Kong here we come!

Ps. Mochten jullie denken dat we hierdoor een maand eerder terug komen, forget it! Op dit moment zitten wij hoog in de lucht te bedenken op welke waanzinnige plek wij die extra maand gaan doorbrengen!

Na een aantal dagen niksen in Swakopmund (Namibie) was het dan eindelijk tijd voor wat actie. Ons eerste national park (Etosha) was vanaf de eerste minuut een groot succes. We waren nauwelijks de poorten van het park door of we stonden oog in oog met olifanten, hadden bijna een leeuw op de motorkap en werden omsingeld door zebra’s.

Naast al die wilde dieren hebben we ook wilde mannen (en vrouwen) mogen spotten. Na een bezoek aan Bushmanland kunnen we ons zelf prima redden mochten we ooit verdwaald raken in de rimboe. De bushmannen leerden ons vuur maken, noten zoeken en vogels vangen. Dat soort dingen doe je natuurlijk wel in stijl; een workshop sieraden maken van struisvogeleieren mocht niet in het programma ontbreken.

Na Nambie hebben we een bezoek gebracht aan Botswana. Daar hebben we de Okavango Delta onveilig gemaakt in onze Mokoro’s. Dit was de ultieme manier om dicht bij nijlpaarden en olifanten te komen. Dit is overdag heel erg leuk. Dat ze ook geregeld ‘s nachts verschijnen op de campsite was toch wel heel spannend.

Het derde gedeelte van onze tour start morgen vanuit Victora Falls. Voor ongeveer de helft van de groep is het Afrika avontuur hier helaas geeindigd. Vanavond krijgen we vier nieuwe, verse avonturiers hiervoor terug. Als het ware start er een nieuwe tour. Let’s go to Tanzania, Mozambique, Malawi en Kenia.

Ons reisgezelschap bestaat uit een Fin, een Japanse, twee Engelsen, een Amerikaan, Canadees en een Australische. Door dit zeer internationale gezelschap spreken we al een paar woordjes Japans, kunnen we proosten in het Fins en is het duidelijk geworden dat Engelsen het nooit koud hebben omdat zij een rum-jacket dragen wanneer zij de kroeg onveilig maken!

Maar overlanding is niet alleen maar fun, er moet ook gewerkt worden. Zo heeft iedereen zijn of haar eigen klusjes en moet er meegeholpen worden met koken, afwassen en flapping! (Het wapperen van de afwas omdat een theedoek niet hygienisch genoeg is… Schijnt…)

Wanneer er dan nog tijd over is doen we ook nog leuke dingen! Zo hebben we een bezoek gebracht aan de op een na grootste Canyon in de wereld (na de Grand Canyon) en genoten van een prachtige sunset. Ook zijn we om 04:45u opgestaan om de zon van achter de oranje zandduinen te zien opkomen. Het daarna naar beneden rennen en flink wat zandhappen was ook niet verkeerd zo op de vroege morgen. And last but not least zijn we helemaal into the wild gegaan en hebben we geslapen in een BushCamp. (Lees: Aan de voet van een grote rots uren reizen vanaf de bewoonde wereld en zonder wc, douche, wifi en stromend water.)

Het eerste gedeelte van ons avontuur zit er helaas al op. Gelukkig hebben we nog heel wat dagen te gaan. Morgenochtend vertrekken we naar het volgende BushCamp om te slapen tussen de springbokken en struisvogels. Daarna hopen we in het Etosha National Park in Namibie en het Serengeti National Park in Tanzania nog veel meer moois tegen te komen.

Wordt vervolgd!

Wist je dat?!

* Sjoerd zijn eerste slang nettt is misgelopen in het BushCamp. De Fin spotte de slang op de plek waar Sjoerd 2 minuten daarvoor naar de wc ging…
* De supermarkten in Namibie gedroogd vlees verkopen als snack. Het is zo taai dat het op kauwgom met heel veel kruiden lijkt.
* Ze in de club in Namibie tv schermen hebben hangen en daar sport op uitzenden… Gezellig…
* Evelien zich behoorlijk schuldig voelt na het eten van springbok. (Maar lekker dat het was!)

Afgelopen week hebben we heel wat energie in de golven gestoken en zijn we flink wat spierpijn en blauwe plekken rijker. Maar dat geeft niets, de belangrijkste reden om te gaan surfen is ‘having great fun’ volgens onze surfleraar. En dat hadden we zeker. Ten eerste werden we in heerlijk strakke wetsuits gepropt. Feeling te black Spiderman without the cool powers! Daarna mochten we per tweetal twee surfplanken een flink eind het strand op sjouwen en vervolgens werden we ook nog gefotografeerd. Great fun, hè!

Na een half uurtje droog oefenen mochten we dan eindelijk het water in. De fotograaf stond er helemaal klaar voor met zijn mega lens, we waren bijna professionele topsporters. Bijna! Na ontelbare keren de zee in lopen, terug geslagen worden door de hoge golven en kopje onder gaan lukte het dan eindelijk: We stonden op onze plank! (Kijkt de fotograaf wel?!)

Surfen is leuk! We zijn nu al helemaal verslaafd geraakt aan dit fijne gevoel en zijn zeker van plan onze surfkwaliteiten het komende jaar bij te gaan schroeven. Hopelijk kunnen we aan het eind van onze wereldreis hard lachen om onderstaande foto’s en zullen er op onze website dan écht coole surffoto’s verschijnen met als titel: ‘Sjoerd en Evelien doing the Supertubes!’

Vandaag was het dan zo ver, we just booked the Africa-tour! Nadat we bijna Afrika-moe waren door de ontelbare mogelijkheden op Afrika-gebied hebben we snel op de ‘Boek nu’ knop geklikt. In de vorige post vertelden we hoe deze reis er ongeveer uit zou gaan zien. Met een paar kleine wijzigingen hebben we deze tour tot droomtour bekroond. Op 11 augustus starten we het safari avontuur in Cape Town. Vanaf hier zullen we het luxe leven achter ons laten. Nouja, voor zover het backpackersleven uit (materiële) luxe kan bestaan.

Noordoewer vormt de grens tussen Zuid-afrika en Namibië aan de noordelijke kant van de Oranjerivier. Het plaatsje heeft haar naam dan ook aan haar noordelijke ligging te danken. Hier zullen we Zuid-Afrika verlaten om door te reizen in het wonderschone Namibië. Even acclimatiseren aan de oever van de Fish River Canyon. Lokaal wordt deze rivier ook wel de Visrivier genoemd. Met een lengte van 650 km en oranjegekleurd water eindelijk eens een keer wat anders dan de Rijn. Verder zullen we in Namibië onder andere een meerdaags bezoek brengen aan Etosha National Park waar we hopelijk de beruchte big five zullen spotten.

Vervolgens reizen we door naar Botswana om hier o.a. de Okavango Delta te bezoeken. De Okavango (alleen voor intimi…) is het thuis voor een groot aantal dieren zoals olifanten, de buffel, het nijlpaard, de waterbok, de antilope, de gnoe, de giraf, de krokodil, de leeuw, de cheetah, het luipaard, hyena’s, de neushoorn, zebra’s, het knobbelzwijn (ik ben opslag verliefd!) en de beerbaviaan. Hopelijk delen ze smoelenboeken uit…

We zullen onze reis voortzetten in Zimbabwe. Hier bezoeken we o.a. de welbekende Victoria Falls. Dit zijn de breedste watervallen van Afrika, zij vormen een watergordijn van 1708 meter breed en 100 meter hoog en hebben een maximale valhoogte van 128 meter. (Deze info schudden we zo even uit onze mouw!) Op deze prachtige plek krijgen we de mogelijkheid te raften en bungeejumpen.

We reizen door Mozambique verder naar Malawi en daarna door naar Tanzania. Hier bezoeken we o.a. Dar Es Salaam. Het is de grootste stad van het land, met circa 2,5 miljoen inwoners. Vanuit deze mega stad verlaten we het vaste land en nemen we de ferry naar Zanzibar. Hier gaan we een paar dagen vooral lekker niksen! Need we say more…?!

Terug op het vaste land brengen we als afsluiter een bezoek aan het National Park Serengeti. Met zijn 14.763 vierkante kilometer is Serengeti het grootste, en meest beroemde park van Tanzania. Een van de hoofdattracties is de jaarlijkse migratie van vele dieren. Wanneer het droge seizoen aanbreekt droogt dit gebied snel uit, en trekken de dieren naar het noorden, op zoek naar voedsel. In het droge seizoen (juli tot oktober) trekt de kudde naar het Masai Mara Nationaal Park in Kenya. In november begint de terugtocht naar het zuiden.

Hierna trekken we de grens over naar Kenia. Nairobi is dan ook het eindpunt van de tour. Vanuit hier vliegen we terug naar Johannesburg. Daar gaan we ons klaarmaken voor het volgende avontuur; China here we come!

Op maandag 1 augustus vliegen we met British Airways van Amsterdam naar Londen, om daar over te stappen op het vliegtuig naar Johannesburg, Zuid Afrika. Op dit moment is dat het enige concrete (en geboekte) plan dat we hebben! Met deze minimale voorbereiding in het achterhoofd begint de stress toch wel een heellll klein beetje toe te slaan. Van verschillende mensen hebben we al gehoord: ‘Johannesburg? Zorg maar dat je daar niet te lang blijft hangen, erg gevaarlijk!’ Vorige week hebben we toevallig gehoord dat Arnhem de op een na meest criminele gemeente van Nederland is. We zijn dus goed voorbereid (en heus niet bang!). Maar zijn ook erg benieuwd naar de vriendelijke kant van Afrika.

Na wat zoek- en speur werk kwamen we er al snel achter dat de Baz Bus toch wel hét vervoersmiddel is onder backpackers. Met de populaire hop-on-hop-off buspas kun je van Johannesburg naar Kaapstad reizen. Je kunt opstappen en uitstappen waar en zo vaak je maar wilt. Op de route liggen meer dan 180 backpackershostels en lodges verspreid over meer dan 40 steden en dorpen. De keuze is reuze, zolang je maar in één richting blijft reizen. Hoelang je erover wilt doen bepaal je zelf. Op deze manier zullen wij het “oh zo gevaarlijke… Pfff” Johannesburg verlaten en in een weekje of twee langs de kust naar Kaapstad afreizen.

Vanuit Kaapstad vertrekken diverse safari tours naar verschillende landen. Budgettechnisch gezien zullen wij kiezen voor een kampeertour. (Voor upper class onder ons; er zijn ook tours waar je heerlijk zult slapen in luxe lodges en hotels. Waarschijnlijk reis je dan niet per safaritruck maar per safari-limousine naar de volgende bestemming.) Wij dus niet! Met de vlam in de pijp reizen wij in een safaritruck van camping tot camping. Ons oog is gevallen op een tour waarmee we in ongeveer 42 dagen vanuit Kaapstad naar Nairobi (Kenia) zullen reizen. Tuffend door Zuid Afrika, Namibië, Botswana, Zambia, Zimbabwe, Malawi, Tanzania (incl. Zanzibar) en Kenia zullen wij de schoonheid van Afrika gaan aanschouwen. (En het feit dat we eigenlijk die-hard aan het kamperen zijn, vergeten!)

Qua invulling van het reisplan zijn we hiermee al een hele stap verder. Deze tour wordt echter door aardig wat reisorganisaties aangeboden. Opvallend is dat wanneer je met een Nederlandse organisatie reist, de gemiddelde leeftijd van de groep relatief hoog ligt. Vaak worden deze reizen geboekt door gezinnen met oudere kinderen. Om deze reden, en het feit dat we een internationaal gezelschap ook wel erg leuk vinden, zullen we kiezen voor een Zuid Afrikaanse reisorganisatie. Na het lezen van verschillende reviews op internet over Zuid Afrikaanse reisorganisaties zijn we toch nog een beetje aan het twijfelen geslagen. Dit is dan ook de reden dat we nog steeds niet geboekt hebben. Van meegesmokkelde drugs tot het (opzettelijk?) kwijtmaken van de kluissleutels, niets is op zo’n safari tour te gek. (Maar ach, wanneer je Arnhem gewend bent…)

Er valt dus nog een hoop uit te zoeken en te vergelijken. Een leuk maar lastig werk. Gelukkig hebben we op dit moment nog 49 dagen, 1 uur, 39 minuten en 5 seconden om ons hierin te verdiepen. Dat moet genoeg zijn.

Wat het ook gaat worden, we hebben er zin in!

*Geen zorgen, maar wees gelukkig!

Wist je dat?!

- S. liever de route aflegt in de limousine-variant.

- E. haar afritsbroek alleen aandurft in het donker.

- S. en E. opzoek gaan naar een zonne-energie oplader voor telefoon en camera.