Op 1 augustus 2011 startte ons grote avontuur op de luchthaven Schiphol. Familie en vrienden zwaaiden ons daar gedag en wij sprongen (letterlijk, want we misten bijna onze eerste vlucht…) in het vliegtuig naar Zuid-Afrika. De eerste stop was Jeffreys Bay, een gezellig dorp in de Oost-Kaap dat bekend staat als ’Home for the perfect wave’. Jeffreys Bay staat namelijk in de top 5 van beste golfbestemmingen in de wereld. Een prima plek om je te verdiepen in de de kunst van het surfen .

Na een week gestuntel in Jeffreys Bay reisden wij door naar Kaapstad. Deze stad mag zich met recht een van de mooiste steden ter wereld noemen. Kaapstad ligt op een schiereiland aan de beroemde Tafelberg. Het prachtige berglandschap, de wijngaarden, palmbomen, witte stranden, en de blauwe oceaan maakten deze stad een plek om niet snel te vergeten.

In Kaapstad maakten wij kennis met een groep leuke mensen, onze nieuwe reisgenoten. Vanuit hier startte onze Dragoman overland-tour door Namibië, Botswana en Zimbabwe. Een geweldige ervaring met een hoop hoogte punten. Zo zagen wij de zon opkomen op de beroemde Dune 45 in Namibië, kampeerden we into the wild in Spitzkoppe, bezochten we de meest prachtige national parks waar we werden getrakteerd op olifanten, leeuwen, zebra’s en nog veel meer. Ook bezochten we de Okavango Delta in Botswana waar we vanuit een mokoro op een steenworp afstand nijlpaarden en olifanten spotten. En of dat nog niet genoeg was bezochten we in Zimbabwe de breedste watervallen van Afrika, de Victoria Falls. Deze watervallen vormen de grens tussen Zambia en Zimbabwe en staan op de werelderfgoedlijst van UNESCO. En terecht!

Helaas kende Afrika voor ons ook een aantal dieptepunten. Zo besloten wij in Zimbabwe onze overland-tour vroegtijdig af te breken en vielen onze plannen voor Malawi, Mozambique, Tanzania en Kenia helaas in het water.
Dragoman stelde ons teleur met het feit dat hun chauffeur, bleek achteraf, drugs mee smokkelde de grens over naar Namibië. Verstopt tussen onze backpacks in de bagageruimte van de truck, nam deze vriendelijke meneer de meest strafbare goederen met zich (ons…) mee van Zuid-Afrika naar Namibië. Namibië was prachtig, maar voor vijftien jaar, nee bedankt…

Helaas hield hier de narigheid niet op. Zo waren wij getuige van een dodelijk ongeluk op een verlaten weg in de woestijn van Namibië. Een overland-truck met daarin 22 Italianen kantelde vlak voor onze neus en hierbij kwamen twee reizigers om het leven. Samen met de rest van de groep en onze crew hebben we in de volle zon eerste hulp verleend aan deze mensen. De eerste ambulance kon de plek des onheils pas een uur na het ongeluk bereiken. Wanneer we terugdenken aan deze verschrikkelijke dag krijgen we nog kippenvel. Bloed, geschreeuw en onmacht staan ons in het geheugen gegrift. Het eerste wat we wilden doen was natuurlijk alarm slaan, een angstaanjagende gedachte; onze tourguide die het alarmnummer van Namibië niet wist… Voor ons waren dit redenen genoeg om, met pijn in ons hart, het prachtige continent Afrika vroegtijdig te verlaten. Eén ding is zeker: ooit maken wij deze trip nog af. Maar niet met Dragoman…

Na Afrika reisden wij af naar Azië. Na een vlucht van dertien uur bereikten wij Hong Kong. Waar we in Afrika na uren rijden op een onverharde weg geen mens tegenkwamen, werden we hier overspoeld door drukte en chaos. Op elke vierkante meter was hier iets te beleven. We hebben hier ons dan ook een week lang goed vermaakt. We bezochten het Las Vegas van Hong Kong, Macau en struinden over de vele nachtmarkten die Hong Kong rijk is.

Vanuit Hong Kong vlogen we door naar de hoofdstad van het inmense China, Beijing. Een stad met meer dan vijftien miljoen inwoners die ook wel Peking wordt genoemd. We bezochten hier onder andere de Verboden Stad en de Great Wall. Nog nooit zijn we zo vaak op de foto gezet als in China. We praatten met handen en voeten met de lokale bevolking en hadden er een geweldige tijd.

In Beijing maakten we kennis met de Chinese manier van het reizen per trein. Viertien uur lang stonden we in het middelpunt van de belangstelling tijdens de treinrit naar Xian. Tussen de op de grond spugende Chinesen keken ook wij onze ogen uit. Dit was nog maar een voorproefje voor de treinrit die daarop volgde. Vanuit Chengdu vervolgden wij onze reis naar Lhasa in Tibet. Tijdens deze 48 uur durende rit zette Sjoerd een snurkende Chinees op de gang en dansten we met het trein personeel op Justin Timberlake.

Tibet was een ‘land’ om nooit te vergeten. De prachtige stad Lhasa heeft ons hart gestolen. Net als het binnenland van het bijzondere Tibet. Het hoogtepunt (letterlijk en figuurlijk) was het Mount Everest Base Camp. Hier leerden we de andere kant van het machtige China kennen. Op 5.000 meter hoogte werden we gearresteerd door de Chinese politie en werden we flink aan het denken gezet.

Geraakt door Tibet zijn we zeker. Ook al wordt dit land nog zo onderdrukt, de Tibetanen blijven positief en vriendelijk. Zij vinden troost en kracht in hun geloof, het Boeddhisme. Wij doken in deze godsdienst zonder god en vonden hierin een hoop inspiratie. Om Mani Padme Hum zullen wij voor altijd met ons meedragen.

Via Nepal reisden wij door naar de Filipijnen. Hier vierden wij zes weken lang vakantie op de meest witte stranden die wij ooit hebben gezien, het prachtige Boracay. In Boracay leerden wij kitesurfen en genoten wij van de island vibe en dronken we iets te veel shooters bij de Cocomangas.

In Thailand beleefden wij crazy nights in Bangkok samen met Arnhemse vriend Sjoerd2. Wij ontmoetten hem tijdens zijn rondreis door Thailand en reisden twee weken met hem in flashpacker style Thailand door.

In Indonesië beleefden wij korte nachten op Java. Zo zagen wij de zon op komen aan de voet van de Bromo vulkaan en aanschouwden wij het blauwe vuur op het Ijen Plateau. We genoten van rust en reinheid in Ubud (Bali) en leefden als Hollywood sterren in het surfmekka Padang Padang.

Na Azië achter ons gelaten te hebben, luidden wij 2012 in met het mooiste vuurwerk ter wereld. In Sydney (Australië) proostten wij samen met 1,5 miljoen feestgangers op een spetterend nieuw jaar. Het nieuwe jaar startten wij met een mini roadtrip over de prachtige Great Ocean Road.

Dit was nog maar een voorbereiding op het echte werk. In Nieuw-Zeeland crosten we in een groot groen gevaarte van noord naar zuid en weer terug. Wat zijn we toch lucky, we hebben de meest prachtige plekken van Nieuw-Zeeland mogen bewonderen.

Na een half jaar wereldreizen maakten we de balans op en zongen we weer: ‘En we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet…’

Na 3.600 kilometer roadtrip in Nieuw-Zeeland vonden we rust in Tahiti om vervolgens een plek te bezoeken die erg hoog op het lijstje van Evelien stond: Paaseiland was machtig mooi.

We maakten de oversteek naar het vaste land van Zuid-Amerika. In Peru genoten we van Cusco (waar Evelien verliefd werd op de alpaca) en bezochten vanuit daar de oude Inca stad Machu Picchu.

In Quito (Ecuador) voelden we ons voor het eerst onveilig. We werden hier bijna beroofd door een groepje mannen en besloten te ‘vluchten’ naar de Galapagos Eilanden. Een week lang leefden we op het water tussen schildpadden, dolfijnen en haaien. Het bezoeken van de Galapagos was een duur grapje maar hadden we voor geen goud willen missen.

We reisden door naar Colombia en genoten van de salsa klanken in Cartagena. Hier ontmoetten we Arnhemse Juul die al negen maanden lang in haar eentje door Zuid-Amerika trok. Colombia is lang niet meer zo onveilig als voorheen en wordt steeds meer bezocht door reizigers. Het land heeft voor ieder wat wils, van blauwe zee met witte stranden tot bruisende steden en een prachtige jungle.

We lieten Zuid-Amerika achter ons en reisden verder naar Midden-Amerika. In Panama bezochten we de eilandengroep Bocas del Toro waar we ons waagden aan een nieuwe uitdaging: het leren van de Spaanse taal. Vier weken lang was het van maandag tot en met vrijdag zwoegen en zweten geblazen in het klaslokaal van Habla Ya, onze Spaanse school. Evelien ontdekte hier yoga en Sjoerd surfte hier met Piler, zijn nieuwe vriend uit het Panamese surf team.

Op dit moment schitteren we op de hoge golven van Playa Jaco in Costa Rica. Ons favoriete liedje ‘En we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet…’ hebben we ondertussen vervangen voor ‘We zijn er bijna, we zijn er bijna, maar nog niet helemaal!’ Over een maand reizen we terug naar de plek waar het allemaal begon, luchthaven Schiphol.

Maar dat is pas over vier weken. Dat zijn 28 dagen, ook wel 672 uren, 40.320 minuten of 2.419.200,07 seconden. En dat duurt nog zoooo lang!

Een wereldreis, een droom die we beide al jaren hadden. Nadat ons plan om een jaar op reis te gaan was geboren zijn we in de wondere wereld van het reisbloggen gedoken. Honderden blogs over de meest geweldige reizen vlogen ons om de oren. We gingen opzoek naar reiservaringen (positieve én negatieve), reis- en voorbereidingstips, verhalen en inspiratiebronnen. Al onze voorgangers hebben ons flink op weg geholpen en wat hebben we genoten van hun reisverhalen. Wanneer je, thuis achter je computer, over een wereldreis leest is het moeilijk een beeld te schetsen hiervan. Nu we er middenin zitten geloven we pas écht dat het lang niet altijd rozengeur en wodka lime is, ondervinden we dat er toch echt verschil bestaat tussen reizen en vakantie vieren en kunnen we beamen dat indrukken opdoen soms best vermoeiend kan zijn. Nee, we willen niet ruilen. En nee, we hebben er nog lang niet genoeg van. Waarschijnlijk zul je dat goed begrijpen na onze hoogte- en dieptepunten van het afgelopen half jaar.

De grootste meevaller?
Sjoerd: Midden in de nacht mijn telefoon verliezen in een tricycle, vervolgens uren (voor mijn gevoel) opzoek gaan naar de chauffeur en verrast worden door de eerlijkheid van de (Filipijnse) mens. De telefoon die voor deze meneer waarschijnlijk een paar maanden loon zou betekenen, kwam hij netjes afleveren nadat hij hem in zijn wagentje zag oplichten door de vele gemiste oproepen van ons.
Evelien: De spinnen-teller die nog steeds op 0 staat maakt me erg gelukkig.

De grootste tegenvaller?
Sjoerd: In de tweede week van deze reis getuige zijn van een dodelijk ongeluk in Namibië en 22 mensen moeten bevrijden uit een krakkemikkige bus. Dan vraag je je wel even af of reizen echt zo leuk en veilig is.
Evelien: De torenhoge prijzen in Australië (tijdens de feestdagen) waardoor we onze Oostkust roadtrip moesten afblazen en ik dus niet heb kunnen duiken in de Great Barrier Reef. Dat stond ( staat dus…) behoorlijk hoog op mijn lijstje.

De leukste mensen die we tot nu toe zijn tegen gekomen?
Sjoerd en Evelien: Onze reisgenoten in Afrika! Een maand lang trokken we op met een groep van negen totaal verschillende mensen die het stuk voor stuk geweldig goed met elkaar konden vinden en elkaar 100% respecteerden.

De meest vervelende personen?
Sjoerd en Evelien: Een schreeuwende Amerikaanse in onze groep in Tibet die bij alles B zei wanneer de rest van de groep A zei.

Mooiste uitzicht?
Sjoerd: Het uitzicht vanuit het basecamp op de Mount Everest, Tibet.
Evelien: Het veranderen van het landschap tijdens de 48 uur durende treinreis van Chengdu naar Lhasa, Tibet. Van de groene bossen naar rotsen naar sneeuw naar bergen. Geweldig mooi!

Waar heb je het meest gelachen?
Sjoerd en Evelien: Op de Chinese Muur waar we ongeveer 300 keer op de foto zijn gezet door hysterische Chinese toeristen in eigen land. De dreads van Sjoerd en blonde haren van Evelien waren voor hen meer bijzonder dan die hele muur. Aan het eind van de dag hadden we spierpijn in onze kaken van het lachen.

Meest heerlijke eten?
Sjoerd: Typisch Nepalees eten in Kathmandu. Een soort tapas met als afsluiter yoghurt met honing.
Evelien: Sushi in Hong Kong. Eigenlijk was het onbetaalbaar maar wel geweldig lekker.

Meest smerige maaltijd?
In koor: Maissoep met crackers in Melbourne toen we besloten dat het wel eens tijd werd voor het échte backpacken.

Leukste dier?
Sjoerd: Een olifant op een paar meter afstand tijdens een walk-safari in Botswana.
Evelien: De nijlpaarden in de Okavango Delta in Botswana waren gaaf!

Meest nuttige voorwerp in je backpack?
Sjoerd: i-Pad, je bent een flashpacker of je bent het niet!
Evelien: Zipperzakjes. Mooie uitvinding.

Meest onnuttige voorwerp dat we beter thuis hadden kunnen laten?
Sjoerd: Mijn veel te zware en plek rovende wandelschoenen. Het aantal keer dat ik ze aan heb gehad zijn op één hand te tellen.
Evelien: Mijn onhandige snorkelset. Wel veel gebruikt maar op elke hoek van de straat/strand te huren.

Grootste irritatie aan elkaar?
Sjoerd: De schoonmaakwoede van Evelien. Zelfs in de camper in Nieuw-Zeeland word ik achterna gezeten met een bezempje.
Evelien: De rook-stops op onmogelijke momenten van Sjoerd zodat we eerst opzoek zijn naar een rookzone en daarna pas naar vervoer.

Leukste transportmiddel?
Sjoerd: De catamaran in de Filipijnen waarmee we onbewoonde eilandjes bezochten.
Evelien: Op de fiets door Xian, China. Simpel maar te gek, het crossen door de smalle straatjes binnen de stadsmuren.

Wanneer was je echt bang?
Sjoerd: In Johannesburg voelde ik me niet echt op mijn gemak. Gaan Googlen op ‘Johannesburg en criminaliteit’ is dan geen goed idee…
Evelien: Die nijlpaarden in de Okavango Delta in Botswana zijn op een afstand erg leuk maar ze ‘s nachts rollend over je tentje op de camping aantreffen klonk iets minder fijn.

Leukste hostel/hotel?
Sjoerd: Ons hostel in Xian in China waar we een kookcursus dumplings maken kregen.
Evelien: De boomhut in Railay, Thailand. Een geweldig mooi uitzicht, midden in de jungle.

Meest verschrikkelijkste hostel/hotel?
In koor: Het poephotel in Lhasa. Hier overstroomde het toilet en werden we uitgelachen door het personeel. Maar of we wel even af wilden tikken…

Het land dat tot nu toe de meeste indruk heeft gemaakt?
Sjoerd en Evelien: Tibet! Hierom!

En welk land was toch iets minder leuk dan verwacht?
Sjoerd: Zimbabwe. Hier besloten we onze Afrika tour af te breken. Waarschijnlijk was dat de reden dat ik niet van het land heb kunnen genieten. Helaas.
Evelien: Na de Filipijnen viel het me op dat Thailand toch behoorlijk toeristisch was. Maar Bangkok meegemaakt hebben was te gek.

Meest vriendelijke bevolking?
Sjoerd en Evelien: Indonesië. Behulpzame en zeer geïntereseerde mensen.

Leukste nachtleven?
In koor: De shooterbar Cocomangas op Boracay! *hik*

Wat mis je het meest?
Sjoerd: Vriendjes om een biertje mee te drinken en voetbal kijken op zondag.
Evelien: Een eigen badkamer. En een eigen bed. Van sommige bedden krijg ik nu nog jeuk.

Waar wen je aan tijdens het reizen?
Sjoerd: Het niet hoeven werken en je er ook niet druk over te hoeven maken.
Evelien: De grote afstanden die je aflegt om van A naar B te komen. Amsterdam wás altijd een eind reizen. Voor mijn gevoel ligt het nu om de hoek.

Het meest vermoeiende aan reizen?
Sjoerd en Evelien: Elke dag opzoek gaan naar slaapplaatsen, eetplekken en vervoer. Het uitzoekwerk kost enorm veel tijd en energie. Met name wanneer je er een keertje géén zin in hebt. Ook het altijd onderweg zijn kan soms zwaar vallen. Dit was de reden dat wij een ‘vakantie’ inlasten in Boracay.

Als afsluiter, het meest geweldige aan reizen?
Sjoerd: Het veroveren van de meest geweldige plekken waar we het bestaan niet eens van af wisten!
Evelien: De vrijheid en het onbezorgde dat reizen met zich meebrengt. Plus het ontdekken van de levensstijlen en cultuur van de bevolking over de hele wereld. Mooi om zoveel verschillende mensen te ontmoeten die hun leven allemaal op een andere manier invullen maar eigenlijk ook gewoon allemaal hetzelfde doen. En en en…

Wordt vervolgd! Want reizen is fantastisch!

In China kregen wij al lucht van het bestaan van dit paradijsje op aarde. De Braziliaanse jongen waarmee wij China en Tibet doortrokken, vertelde ons in geuren en kleuren over zijn verblijf op Boracay een jaar geleden. Na foto’s op zijn telefoon te hebben gezien, waren wij verkocht. Op internet gingen we opzoek naar een betaalbare vlucht vanuit Kathmandu, Nepal. Precies een week later zetten wij voet aan wal in Boracay. Al vanaf de eerste dag was duidelijk dat er geen Braziliaans woord gelogen was over dit eiland. Een paar dagen na aankomst was de verlenging van het appartement én het verzetten van de terugvlucht een feit. Een heel gek idee wanneer je bedenkt dat dit eiland een oppervlakte van ongeveer tien km2 heeft. Je zou denken dat zes weken eiland verkennen dan misschien wat veel is. Voor ons niet, wij hebben hier namelijk een missie. En wel eentje die best eens wat tijd in beslag zou kunnen nemen.

Aan de andere kant van White Beach, het welbekende touristische gedeelte van het eiland, ligt Bulabog Beach. Dit strand staat bekend om de vele watersport mogelijkheden. Met name het kitesurfen is hier helemaal hot. Laat dat nou net onze missie zijn.

Na een kitesurf-uitleg-in-een-notendop van instructeur Madis, een jongen uit Estland die hier een aantal jaar geleden naartoe is gekomen en nooit meer is weggegaan, waren wij om en boekten we onze eerste kitesurflessen. Kiteschool Habagat (vernoemd naar een winstroom die over het eiland waait) wordt gerund door een Duitste man die hier op het eiland ook nog een steakhouse bezit. Hij heeft 13 jaar geleden de Deutsche bratwursten vaarwel gezwaaid en leeft al geruime tijd een relaxed leventje op Boracay. Geef hem eens ongelijk. Kitesurfen is een enorm leuke maar ook moeilijke sport. Het in de lucht houden van een 10m brede vlieger, op je plankje springen en gaaaan, is nog niet zo gemakkelijk. Gelukkig heeft Madis enorm veel geduld met ons en vindt het dan ook geen enkel probleem om voor de zoveelste keer uit te leggen hoe je de lijnen vast moet knopen, de kite op één plek kunt houden, op de plank moet gaan staan, etc. etc.

Wanneer dat eenmaal duidelijk is, is het toch wel een machtig gevoel, het besturen van een enorm gevaarte tientallen meters boven je in de lucht. De echte actie foto’s moeten nog even op zich laten wachten. Daarvoor hebben we nog heel wat lesjes en oefening voor nodig. (En een andere outfit. Op dit moment zijn we de kneusjes van Bulabog! Lees: zwemvast, helm, etc.) Maar hoe stoer is het om te kunnen zeggen dat je zeker al een meter of twintig hebt kunnen ‘rijden’ op je plankje?! (Sjoerd) En dan nog maar te zwijgen over een lancering van zo’n 1,5m boven het wateroppervlak doordat de kite nét iets teveel wind ving! (Evelien) Eén van de eerste lessen van Madis was: “Do NOT bring the kite in the powerzone, there is too much power for you!” Foutje bedankt! “Kun je het misschien nog éééén keer uitleggen, Madis? We snappen het nogsteeds niet…”

Een andere bezigheid op dit mini eiland is het verkennen van de mega oceaan in onze achtertuin. Op de vele vissen, prachtige zeesterren en het kleurrijke koraal raak je niet snel uitgekeken. Snorkel- en duikmogelijkheden genoeg.

Ook kijken we onze ogen uit tijdens het opserveren van het dagelijkse leven op het eiland. Zo shoppen we op de lokale vismarkt, onderhandelen we over de prijs voor de tricycle voor een ritje naar de binnenstad en maken we kennis met de vele ladyboy’s (bakla’s) die het eiland rijk is.

Boracay is prachtig maar het zou zonde zijn als we niet verder zouden kijken en maar een van de 7007 eilanden kunnen zien. Het aanbod van Madis om vijf dagen mee te varen op een geweldig mooie, gloednieuwe catamaran kwam dan ook als geroepen. Volgende week stappen wij aan boord van deze zeilboot om, samen met onder andere de beste kitesurfer van de Filipijnen, de omgeving van Boracay te te verkennen. We gaan de mooiste kitesurf spots opzoeken en daar oefenen op de verlenging van de twintig meter rit en de beruchte lancering… Op de boot gaan ongeveer tien mensen mee. En het leuke is… Onze Braziliaan zal daar ook bij zijn!

Deze keer maakten wij hem enthousiast met Boracay-verhalen en besloot hij zijn reisplan om te gooien. Hij vloog van India naar hier om ons te vergezellen. Van het bestaan van Boracay, daar weten wij nu alles van. Nog drie weken zullen we hier ‘druk’ zijn met alles wat deze geweldige plek te bieden heeft. Op 21 november begeven wij ons weer naar het vliegveld. Op naar de volgende bijzondere plek!

Waar dat precies zal zijn? Geen idee, hopelijk weer een plek waarvan we het bestaan nu nog niet afweten.

Boracay, 7 km lang en 2,5 km breed is in Nederland en de rest van Europa nog niet zo bekend, maar ondertussen in Azie al een behoorlijk bekende vakantiebestemming geworden. Boracay behoort tot de Filipijnen en is al reeds beoordeeld als 1 van de 3 beste eilanden op de wereld na de Malediven. Aangezien wij vorig jaar op de Malediven waren kunnen we het zelf goed beoordelen. Ons oordeel is dat het zelfs beter en mooier is! Niet alleen is het water net zo blauw, maar is het eiland ook heel erg groen en bloeien de bloemen, planten en bomen volop. Daarnaast is er in Boracay wat meer te beleven (bijvoorbeeld het nachtleven) dan in de Malediven, waar je na 1 week uitgekeken bent omdat je op je eigen eilandje ‘vastzit’. Elke eiland is daar namelijk een apart resort.

Om die redenen, maar ook vooral omdat we een beetje reis moe waren, hebben we na een paar dagen al besloten om voorlopig op dit paradijsje te blijven. Geloof het of niet, maar het dagelijks op zoek zijn naar een slaapplek, eten en vervoer plus het in- en uitpakken van je huis (lees: backpack) is op sommige momenten erg zwaar. Zowel geestelijk als lichamelijk. (Verder niets te klagen!) We vertrekken hier pas over 5 weken.

De komende 5 weken zullen we invullen met vooral heerlijk niets doen, duiken, en hopelijk leren kite surfen!

Daarnaast mogen we zo nu en dan ook een ” klein ” feestje vieren. Ondertussen zijn we al bekend geraakt met Cocomagas, een bar waar het vooral leuk is als je van de shooters hebt gesnoept. We hebben het blijkbaar zo leuk gehad dat we gisteren enthousiast begroet werden zonder te weten door wie precies. Ons waren ze niet vergeten….!

Wij verblijven op Diniwid Beach, ongeveer 10 minuten rijden met de tricycle naar het centrum van het eiland. Diniwid Beach ligt tussen 2 prachtige rotspartijen in en is een wat rustiger strand dan de hier bekende White Beach 1, 2 en 3 waar op elke vierkante meter een restaurantje, bar of souveniershop te vinden is. In Diniwid Beach hebben wij (gelukkig) geen bars en danscafe’s in ‘onze achtertuin’.

Ons appartement is voor backpackers begrippen erg luxe te noemen, zo hebben wij een schoonmaakster die elke dag komt, uitzicht op zee en zitten we 100 meter van het strand. Beter konden we het niet treffen!

Ondanks alke waarschuwingen voor regen en typhones, hebben we tot nu toe maar 1 dag regen gehad en is het nu al 5 dagen stralend weer. Het enige nadeel is dat we nog niet mogen zwemmen met onze tattoo.

Onderstaande foto’s geven enigzins weer hoe ons paradijsje op aarde eruit ziet! Mocht je in de buurt zijn, binnenkort houden we een housewarming party, iedereen is van harte uitgenodigd!