De piloot had ons in Madrid al gewaarschuwd, de landing zou nat, winderig en wiebelig worden. Wat hadden we een zin om weer voet op Nederlandse bodem te zetten… Maar gelukkig stond er ook veel leuks op ons te wachten. Na een korte vlucht was het moment daar, aan de andere kant van de deuren zouden we na elf maanden onze familie en vrienden weer in real life ontmoeten. Een geweldig onthaal vol slingers, bloemen, geknuffel, ahhh’s en ohhh’s en oranje meuk dat overgebleven was van het EK. Ook stond er een leuke ‘welkom thuis borrel’ op ons te wachten en zo werd ook 22 juni 2012 een dag om niet snel te vergeten.

Nu, twee dagen later, tikt de regen al uren tegen de ramen en hebben we de lange mouwen weer tevoorschijn gehaald. We zijn dus écht in Nederland en beseffen ons dat we ontzettend veel gezien, gevoeld, geroken, geproefd en gehoord hebben tijdens onze fantastische reis. Elf maanden lang hebben onze zintuigen op scherp gestaan. Ook hebben we ontzettend veel geleerd.

Bijvoorbeeld dat wij (en jullie) onzettend lucky zijn met het feit dat we in Nederland geboren zijn. We hebben ontzettend veel armoede en leed gezien. In Afrika leefden mensen in hutjes van leem zonder electriciteit en water. Veel kinderen hebben in Zuid-Afrika, Namibië, Botswana of Zimbabwe geen kans om naar school te gaan en doormiddel van hun opleiding straks geld te gaan verdienen. Ook een sociaal vangnet is hier niet aanwezig en het is maar hopen dat je niet ziek wordt, gezondheidszorg is er alleen als je het kan betalen.

Maar ook in China, een ontwikkeld land met een booming economie gaat het er niet altijd even gemakkelijk aan toe. Decennialang ging China gebukt onder het dictatoriale communistische bewind van Mao. Nu is het land een van de snelst groeiende economieën ter wereld. Het communisme overheerst hier echter nog steeds. Zo heeft het land een grote digitale Chinese muur om zich heen staan om de bevolking de vrijheid van meningsuiting te ontnemen. Probeer je hier Facebook, YouTube of Twitter te openen dan kom je er bekaaid vanaf. Het is hier niet de bedoeling dat je in contact komt met andere denkwijzen.

Wanneer je als Tibetaan in het voormalige Tibet bent geboren heb je het ook niet makkelijk. Zij worden in hun eigen ‘land’ dagelijks onderdrukt door de communistische Chinese overheid. Uit protest tegen de Chinese onderdrukking en het gebrek aan religieuze vrijheid schreeuwen boeddhistische monniken hier om hulp en aandacht voor deze barre situatie.

In de Filipijnen vierden wij vakantie en leerden wij Noemi kennen. Noemi maakte elke dag ons appartement schoon, waste onze kleding, plukte verse bloemen voor op tafel, deed de boodschappen en voorzag ons waterapparaat van vers water. Maar Noemi deed dat ook voor de vakantiegangers in nog vier andere appartementen. Dagelijks was zij van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat aan het ‘zorgen’ voor ons. Na een lange werkdag sliep zij ‘s nachts intern in het personeels bungalowtje en de volgende dag stond zij weer vroeg klaar om het ons naar onze zin te maken. Zes dagen per week zorgde zij dat het ons aan niets ontbrak. Maar in haar eigen leven ontbrak een hoop. Haar ouders zorgden voor haar twee kleine kinderen die op een ander (goedkoper) eiland leefden. Met het kleine beetje salaris dat Noemi kreeg voor het harde werken onderhield zij haar kinderen maar ook haar ouders. Op haar vrije dag reisde Noemi terug naar haar familiehutje om haar kinderen één dag per week te kunnen vertroetelen. Kerstmis een familiefeest? Rond die periode is het op de Filipijnen hoogseizoen en werkt Noemi gewoon twee keer zo hard. Verjaardagen van haar kinderen? Alleen als die toevallig op haar vrije dag vielen.

En wat hebben we genoten van Indonesië. We hebben de meest prachtige vulkanen en meren gezien. Maar verscholen tussen al dat moois hebben we ook minder mooie dingen gezien. De Ijen vulkaan staat bekend om haar zwavel die hier nog met de hand gewonnen wordt. Vanaf de rand van het meer komen regelmatig zwaveldragers omhoog klimmen. Zij werken hier onder ontzettend slechte arbeidsomstandigheden voor een paar centen per dag. Op hun rug tillen zij twee keer op een dag bijna 80 kilo zwavel van de rand van het meer naar de andere kant van de vulkaan. De schouders van deze arme mannen zijn gevuld met blaren en hun botten zijn vervormd door het zware gewicht dat zij op hun schouders meedragen. Sommigen van hen leggen deze tocht af op een paar afgetrapte slippers, andere dragen veel te grote laarzen met gaten erin. Een Arbowet, daar heeft men nog nooit van gehoord.

Maar ook waren er over de hele wereld mensen te vinden die zeven dagen per week, meer dan twaalf uur per dag, jaar in jaar uit in kleine hutjes langs de weg staan om eten en drinken te verkopen. Kinderen die op het strand zelfgemaakte armbandjes verkopen om op die manier hun vader en moeder te helpen met brood op de plank te krijgen. Jonge vrouwen die uit wanhoop zichzelf aanbieden om hun kinderen te kunnen onderhouden. Maar ook vrouwen die gevangen zitten in traditionele rollenpatronen en graag zouden willen werken buiten het huis en het liefst willen laten zien wat zij in hun mars hebben. Al deze mensen hebben geen enkel uitzicht op verandering. En weet je, ze zijn er niet eens heel ontevreden mee. That’s life zeggen zij. Maar al deze mensen hebben stuk voor stuk een prachtige glimlach op hun gezicht. Vaker en groter dan dan wij met z’n allen bij elkaar. Ze klagen niet, (over)leven en zijn gelukkig met wat ze hebben. En ook al is dat zo ontzettend weinig, ze waarderen het groots.

Okee, we zullen het eerlijk bekennen: we hadden stiekem helemaal niet zo’n zin om terug naar Nederland te gaan. Maar we hebben ons zelf even tot de orde geroepen. Wij hadden de kans, de tijd, het geld, het paspoort, de vrijheid en gezondheid om elf maanden lang de wereld te ontdekken. Een avontuur dat voor velen in deze wereld op dit moment onmogelijk is en ook nooit mogelijk zal worden. En ook al regent het op dit moment al de hele dag, verkeert Nederland in crisis nummer zoveel, zitten we beiden zonder werk en zullen we wanneer we weer werken nooit meer wennen aan die paar vakantiedagen per jaar; zo gek is ons kleine landje niet!

Maar we moeten wel wat meer lachen!!!

Op 1 augustus 2011 startte ons grote avontuur op de luchthaven Schiphol. Familie en vrienden zwaaiden ons daar gedag en wij sprongen (letterlijk, want we misten bijna onze eerste vlucht…) in het vliegtuig naar Zuid-Afrika. De eerste stop was Jeffreys Bay, een gezellig dorp in de Oost-Kaap dat bekend staat als ’Home for the perfect wave’. Jeffreys Bay staat namelijk in de top 5 van beste golfbestemmingen in de wereld. Een prima plek om je te verdiepen in de de kunst van het surfen .

Na een week gestuntel in Jeffreys Bay reisden wij door naar Kaapstad. Deze stad mag zich met recht een van de mooiste steden ter wereld noemen. Kaapstad ligt op een schiereiland aan de beroemde Tafelberg. Het prachtige berglandschap, de wijngaarden, palmbomen, witte stranden, en de blauwe oceaan maakten deze stad een plek om niet snel te vergeten.

In Kaapstad maakten wij kennis met een groep leuke mensen, onze nieuwe reisgenoten. Vanuit hier startte onze Dragoman overland-tour door Namibië, Botswana en Zimbabwe. Een geweldige ervaring met een hoop hoogte punten. Zo zagen wij de zon opkomen op de beroemde Dune 45 in Namibië, kampeerden we into the wild in Spitzkoppe, bezochten we de meest prachtige national parks waar we werden getrakteerd op olifanten, leeuwen, zebra’s en nog veel meer. Ook bezochten we de Okavango Delta in Botswana waar we vanuit een mokoro op een steenworp afstand nijlpaarden en olifanten spotten. En of dat nog niet genoeg was bezochten we in Zimbabwe de breedste watervallen van Afrika, de Victoria Falls. Deze watervallen vormen de grens tussen Zambia en Zimbabwe en staan op de werelderfgoedlijst van UNESCO. En terecht!

Helaas kende Afrika voor ons ook een aantal dieptepunten. Zo besloten wij in Zimbabwe onze overland-tour vroegtijdig af te breken en vielen onze plannen voor Malawi, Mozambique, Tanzania en Kenia helaas in het water.
Dragoman stelde ons teleur met het feit dat hun chauffeur, bleek achteraf, drugs mee smokkelde de grens over naar Namibië. Verstopt tussen onze backpacks in de bagageruimte van de truck, nam deze vriendelijke meneer de meest strafbare goederen met zich (ons…) mee van Zuid-Afrika naar Namibië. Namibië was prachtig, maar voor vijftien jaar, nee bedankt…

Helaas hield hier de narigheid niet op. Zo waren wij getuige van een dodelijk ongeluk op een verlaten weg in de woestijn van Namibië. Een overland-truck met daarin 22 Italianen kantelde vlak voor onze neus en hierbij kwamen twee reizigers om het leven. Samen met de rest van de groep en onze crew hebben we in de volle zon eerste hulp verleend aan deze mensen. De eerste ambulance kon de plek des onheils pas een uur na het ongeluk bereiken. Wanneer we terugdenken aan deze verschrikkelijke dag krijgen we nog kippenvel. Bloed, geschreeuw en onmacht staan ons in het geheugen gegrift. Het eerste wat we wilden doen was natuurlijk alarm slaan, een angstaanjagende gedachte; onze tourguide die het alarmnummer van Namibië niet wist… Voor ons waren dit redenen genoeg om, met pijn in ons hart, het prachtige continent Afrika vroegtijdig te verlaten. Eén ding is zeker: ooit maken wij deze trip nog af. Maar niet met Dragoman…

Na Afrika reisden wij af naar Azië. Na een vlucht van dertien uur bereikten wij Hong Kong. Waar we in Afrika na uren rijden op een onverharde weg geen mens tegenkwamen, werden we hier overspoeld door drukte en chaos. Op elke vierkante meter was hier iets te beleven. We hebben hier ons dan ook een week lang goed vermaakt. We bezochten het Las Vegas van Hong Kong, Macau en struinden over de vele nachtmarkten die Hong Kong rijk is.

Vanuit Hong Kong vlogen we door naar de hoofdstad van het inmense China, Beijing. Een stad met meer dan vijftien miljoen inwoners die ook wel Peking wordt genoemd. We bezochten hier onder andere de Verboden Stad en de Great Wall. Nog nooit zijn we zo vaak op de foto gezet als in China. We praatten met handen en voeten met de lokale bevolking en hadden er een geweldige tijd.

In Beijing maakten we kennis met de Chinese manier van het reizen per trein. Viertien uur lang stonden we in het middelpunt van de belangstelling tijdens de treinrit naar Xian. Tussen de op de grond spugende Chinesen keken ook wij onze ogen uit. Dit was nog maar een voorproefje voor de treinrit die daarop volgde. Vanuit Chengdu vervolgden wij onze reis naar Lhasa in Tibet. Tijdens deze 48 uur durende rit zette Sjoerd een snurkende Chinees op de gang en dansten we met het trein personeel op Justin Timberlake.

Tibet was een ‘land’ om nooit te vergeten. De prachtige stad Lhasa heeft ons hart gestolen. Net als het binnenland van het bijzondere Tibet. Het hoogtepunt (letterlijk en figuurlijk) was het Mount Everest Base Camp. Hier leerden we de andere kant van het machtige China kennen. Op 5.000 meter hoogte werden we gearresteerd door de Chinese politie en werden we flink aan het denken gezet.

Geraakt door Tibet zijn we zeker. Ook al wordt dit land nog zo onderdrukt, de Tibetanen blijven positief en vriendelijk. Zij vinden troost en kracht in hun geloof, het Boeddhisme. Wij doken in deze godsdienst zonder god en vonden hierin een hoop inspiratie. Om Mani Padme Hum zullen wij voor altijd met ons meedragen.

Via Nepal reisden wij door naar de Filipijnen. Hier vierden wij zes weken lang vakantie op de meest witte stranden die wij ooit hebben gezien, het prachtige Boracay. In Boracay leerden wij kitesurfen en genoten wij van de island vibe en dronken we iets te veel shooters bij de Cocomangas.

In Thailand beleefden wij crazy nights in Bangkok samen met Arnhemse vriend Sjoerd2. Wij ontmoetten hem tijdens zijn rondreis door Thailand en reisden twee weken met hem in flashpacker style Thailand door.

In Indonesië beleefden wij korte nachten op Java. Zo zagen wij de zon op komen aan de voet van de Bromo vulkaan en aanschouwden wij het blauwe vuur op het Ijen Plateau. We genoten van rust en reinheid in Ubud (Bali) en leefden als Hollywood sterren in het surfmekka Padang Padang.

Na Azië achter ons gelaten te hebben, luidden wij 2012 in met het mooiste vuurwerk ter wereld. In Sydney (Australië) proostten wij samen met 1,5 miljoen feestgangers op een spetterend nieuw jaar. Het nieuwe jaar startten wij met een mini roadtrip over de prachtige Great Ocean Road.

Dit was nog maar een voorbereiding op het echte werk. In Nieuw-Zeeland crosten we in een groot groen gevaarte van noord naar zuid en weer terug. Wat zijn we toch lucky, we hebben de meest prachtige plekken van Nieuw-Zeeland mogen bewonderen.

Na een half jaar wereldreizen maakten we de balans op en zongen we weer: ‘En we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet…’

Na 3.600 kilometer roadtrip in Nieuw-Zeeland vonden we rust in Tahiti om vervolgens een plek te bezoeken die erg hoog op het lijstje van Evelien stond: Paaseiland was machtig mooi.

We maakten de oversteek naar het vaste land van Zuid-Amerika. In Peru genoten we van Cusco (waar Evelien verliefd werd op de alpaca) en bezochten vanuit daar de oude Inca stad Machu Picchu.

In Quito (Ecuador) voelden we ons voor het eerst onveilig. We werden hier bijna beroofd door een groepje mannen en besloten te ‘vluchten’ naar de Galapagos Eilanden. Een week lang leefden we op het water tussen schildpadden, dolfijnen en haaien. Het bezoeken van de Galapagos was een duur grapje maar hadden we voor geen goud willen missen.

We reisden door naar Colombia en genoten van de salsa klanken in Cartagena. Hier ontmoetten we Arnhemse Juul die al negen maanden lang in haar eentje door Zuid-Amerika trok. Colombia is lang niet meer zo onveilig als voorheen en wordt steeds meer bezocht door reizigers. Het land heeft voor ieder wat wils, van blauwe zee met witte stranden tot bruisende steden en een prachtige jungle.

We lieten Zuid-Amerika achter ons en reisden verder naar Midden-Amerika. In Panama bezochten we de eilandengroep Bocas del Toro waar we ons waagden aan een nieuwe uitdaging: het leren van de Spaanse taal. Vier weken lang was het van maandag tot en met vrijdag zwoegen en zweten geblazen in het klaslokaal van Habla Ya, onze Spaanse school. Evelien ontdekte hier yoga en Sjoerd surfte hier met Piler, zijn nieuwe vriend uit het Panamese surf team.

Op dit moment schitteren we op de hoge golven van Playa Jaco in Costa Rica. Ons favoriete liedje ‘En we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet…’ hebben we ondertussen vervangen voor ‘We zijn er bijna, we zijn er bijna, maar nog niet helemaal!’ Over een maand reizen we terug naar de plek waar het allemaal begon, luchthaven Schiphol.

Maar dat is pas over vier weken. Dat zijn 28 dagen, ook wel 672 uren, 40.320 minuten of 2.419.200,07 seconden. En dat duurt nog zoooo lang!

Een wereldreis, een droom die we beide al jaren hadden. Nadat ons plan om een jaar op reis te gaan was geboren zijn we in de wondere wereld van het reisbloggen gedoken. Honderden blogs over de meest geweldige reizen vlogen ons om de oren. We gingen opzoek naar reiservaringen (positieve én negatieve), reis- en voorbereidingstips, verhalen en inspiratiebronnen. Al onze voorgangers hebben ons flink op weg geholpen en wat hebben we genoten van hun reisverhalen. Wanneer je, thuis achter je computer, over een wereldreis leest is het moeilijk een beeld te schetsen hiervan. Nu we er middenin zitten geloven we pas écht dat het lang niet altijd rozengeur en wodka lime is, ondervinden we dat er toch echt verschil bestaat tussen reizen en vakantie vieren en kunnen we beamen dat indrukken opdoen soms best vermoeiend kan zijn. Nee, we willen niet ruilen. En nee, we hebben er nog lang niet genoeg van. Waarschijnlijk zul je dat goed begrijpen na onze hoogte- en dieptepunten van het afgelopen half jaar.

De grootste meevaller?
Sjoerd: Midden in de nacht mijn telefoon verliezen in een tricycle, vervolgens uren (voor mijn gevoel) opzoek gaan naar de chauffeur en verrast worden door de eerlijkheid van de (Filipijnse) mens. De telefoon die voor deze meneer waarschijnlijk een paar maanden loon zou betekenen, kwam hij netjes afleveren nadat hij hem in zijn wagentje zag oplichten door de vele gemiste oproepen van ons.
Evelien: De spinnen-teller die nog steeds op 0 staat maakt me erg gelukkig.

De grootste tegenvaller?
Sjoerd: In de tweede week van deze reis getuige zijn van een dodelijk ongeluk in Namibië en 22 mensen moeten bevrijden uit een krakkemikkige bus. Dan vraag je je wel even af of reizen echt zo leuk en veilig is.
Evelien: De torenhoge prijzen in Australië (tijdens de feestdagen) waardoor we onze Oostkust roadtrip moesten afblazen en ik dus niet heb kunnen duiken in de Great Barrier Reef. Dat stond ( staat dus…) behoorlijk hoog op mijn lijstje.

De leukste mensen die we tot nu toe zijn tegen gekomen?
Sjoerd en Evelien: Onze reisgenoten in Afrika! Een maand lang trokken we op met een groep van negen totaal verschillende mensen die het stuk voor stuk geweldig goed met elkaar konden vinden en elkaar 100% respecteerden.

De meest vervelende personen?
Sjoerd en Evelien: Een schreeuwende Amerikaanse in onze groep in Tibet die bij alles B zei wanneer de rest van de groep A zei.

Mooiste uitzicht?
Sjoerd: Het uitzicht vanuit het basecamp op de Mount Everest, Tibet.
Evelien: Het veranderen van het landschap tijdens de 48 uur durende treinreis van Chengdu naar Lhasa, Tibet. Van de groene bossen naar rotsen naar sneeuw naar bergen. Geweldig mooi!

Waar heb je het meest gelachen?
Sjoerd en Evelien: Op de Chinese Muur waar we ongeveer 300 keer op de foto zijn gezet door hysterische Chinese toeristen in eigen land. De dreads van Sjoerd en blonde haren van Evelien waren voor hen meer bijzonder dan die hele muur. Aan het eind van de dag hadden we spierpijn in onze kaken van het lachen.

Meest heerlijke eten?
Sjoerd: Typisch Nepalees eten in Kathmandu. Een soort tapas met als afsluiter yoghurt met honing.
Evelien: Sushi in Hong Kong. Eigenlijk was het onbetaalbaar maar wel geweldig lekker.

Meest smerige maaltijd?
In koor: Maissoep met crackers in Melbourne toen we besloten dat het wel eens tijd werd voor het échte backpacken.

Leukste dier?
Sjoerd: Een olifant op een paar meter afstand tijdens een walk-safari in Botswana.
Evelien: De nijlpaarden in de Okavango Delta in Botswana waren gaaf!

Meest nuttige voorwerp in je backpack?
Sjoerd: i-Pad, je bent een flashpacker of je bent het niet!
Evelien: Zipperzakjes. Mooie uitvinding.

Meest onnuttige voorwerp dat we beter thuis hadden kunnen laten?
Sjoerd: Mijn veel te zware en plek rovende wandelschoenen. Het aantal keer dat ik ze aan heb gehad zijn op één hand te tellen.
Evelien: Mijn onhandige snorkelset. Wel veel gebruikt maar op elke hoek van de straat/strand te huren.

Grootste irritatie aan elkaar?
Sjoerd: De schoonmaakwoede van Evelien. Zelfs in de camper in Nieuw-Zeeland word ik achterna gezeten met een bezempje.
Evelien: De rook-stops op onmogelijke momenten van Sjoerd zodat we eerst opzoek zijn naar een rookzone en daarna pas naar vervoer.

Leukste transportmiddel?
Sjoerd: De catamaran in de Filipijnen waarmee we onbewoonde eilandjes bezochten.
Evelien: Op de fiets door Xian, China. Simpel maar te gek, het crossen door de smalle straatjes binnen de stadsmuren.

Wanneer was je echt bang?
Sjoerd: In Johannesburg voelde ik me niet echt op mijn gemak. Gaan Googlen op ‘Johannesburg en criminaliteit’ is dan geen goed idee…
Evelien: Die nijlpaarden in de Okavango Delta in Botswana zijn op een afstand erg leuk maar ze ‘s nachts rollend over je tentje op de camping aantreffen klonk iets minder fijn.

Leukste hostel/hotel?
Sjoerd: Ons hostel in Xian in China waar we een kookcursus dumplings maken kregen.
Evelien: De boomhut in Railay, Thailand. Een geweldig mooi uitzicht, midden in de jungle.

Meest verschrikkelijkste hostel/hotel?
In koor: Het poephotel in Lhasa. Hier overstroomde het toilet en werden we uitgelachen door het personeel. Maar of we wel even af wilden tikken…

Het land dat tot nu toe de meeste indruk heeft gemaakt?
Sjoerd en Evelien: Tibet! Hierom!

En welk land was toch iets minder leuk dan verwacht?
Sjoerd: Zimbabwe. Hier besloten we onze Afrika tour af te breken. Waarschijnlijk was dat de reden dat ik niet van het land heb kunnen genieten. Helaas.
Evelien: Na de Filipijnen viel het me op dat Thailand toch behoorlijk toeristisch was. Maar Bangkok meegemaakt hebben was te gek.

Meest vriendelijke bevolking?
Sjoerd en Evelien: Indonesië. Behulpzame en zeer geïntereseerde mensen.

Leukste nachtleven?
In koor: De shooterbar Cocomangas op Boracay! *hik*

Wat mis je het meest?
Sjoerd: Vriendjes om een biertje mee te drinken en voetbal kijken op zondag.
Evelien: Een eigen badkamer. En een eigen bed. Van sommige bedden krijg ik nu nog jeuk.

Waar wen je aan tijdens het reizen?
Sjoerd: Het niet hoeven werken en je er ook niet druk over te hoeven maken.
Evelien: De grote afstanden die je aflegt om van A naar B te komen. Amsterdam wás altijd een eind reizen. Voor mijn gevoel ligt het nu om de hoek.

Het meest vermoeiende aan reizen?
Sjoerd en Evelien: Elke dag opzoek gaan naar slaapplaatsen, eetplekken en vervoer. Het uitzoekwerk kost enorm veel tijd en energie. Met name wanneer je er een keertje géén zin in hebt. Ook het altijd onderweg zijn kan soms zwaar vallen. Dit was de reden dat wij een ‘vakantie’ inlasten in Boracay.

Als afsluiter, het meest geweldige aan reizen?
Sjoerd: Het veroveren van de meest geweldige plekken waar we het bestaan niet eens van af wisten!
Evelien: De vrijheid en het onbezorgde dat reizen met zich meebrengt. Plus het ontdekken van de levensstijlen en cultuur van de bevolking over de hele wereld. Mooi om zoveel verschillende mensen te ontmoeten die hun leven allemaal op een andere manier invullen maar eigenlijk ook gewoon allemaal hetzelfde doen. En en en…

Wordt vervolgd! Want reizen is fantastisch!

Ubud is geliefd bij verschillende reizigers, het kleine stadje biedt voor ieder wat wils. Ubud wordt beschouwd als het spirituele en creatieve hart van Bali en telt vele authentieke tempels, boetiekjes, kunst galerijen en gezellige restaurantjes. Doordat het stadje op ongeveer 250 meter boven de zeespiegel ligt, is de temperatuur er meer aangenaam dan in de rest van Bali.

In de smalle straatjes van Ubud kom je om de paar meter zelfgemaakte altaren tegen waar de lokale bevolking elke dag offers brengt aan de goden. Deze offers bestaan uit gevlochten mandjes van bladeren en takken met daarin kleurige bloemen, kleine porties eten (die de loslopende kippen vervolgens opeten…) en wierook.

Bron: nationalgeographic.nl

Ubud ademt rust, gezondheid en ontspanning. Zo vind je hier vele kookscholen waar je de authentieke geheimen van de Balinese keuken kunt ontdekken. Ook telt Ubud behoorlijk wat yogascholen. De yogalessen worden gegeven tussen de rijstvelden in open bamboe hutjes zodat een briesje je lichaam kan verkoelen. Hoogstwaarschijnlijk zijn de advertenties van de Nederlandse yogavariant op deze plek geïnspireerd.

De restaurantjes in Ubud serveren voornamelijk zelfgeproduceerde biologische gerechten. In het Juice Ja Café hebben wij bijvoorbeeld genoten van geweldig lekkere homemade yoghurt, appelcake en chocolademousse. Natuurlijk mocht het zogenaamde wheatgrass-shot niet aan dit lijstje ontbreken. Dit felgroene en ó zo gezonde drankje, geserveerd in een shooterglas, is gemaakt van tarwegras en bevat ongeveer net zoveel vitaminen en mineralen als een kilo groente of fruit. Het enige nadeel: het smaakt (heel verrassend) naar GRAS!

Ook de uiterlijke verzorging komt uitgebreid aan bod in Ubud. De vele spa’s adverteren met verschillende soorten massages, bodyscrubs, melk- en bloemenbaden en bodymaskers. Voor een uitgebreide behandeling, die al gauw drie uur duurt, betaal je ongeveer twintig Euro. Je hebt dan wel je eigen kamertje geheel in Balinese stijl ingericht, een bad op pootjes en nog veel meer moois.

De vijf dagen dat wij in Ubud waren, zijn we heerlijk tot rust gekomen. Een plek die we niet snel zullen vergeten en zeker de moeite waard is om eens te bezoeken.

In ongeveer drie uur vlogen we vanuit Bangkok naar Jakarta, de hoofdstad van Indonesië. De reisboeken en het internet waarschuwden ons al dat Jakarta niet een stad is waar je lang wilt verblijven. Veel meer dan een hoop verkeer, smog en een bioscoop had deze stad, voor ons, niet te bieden. Een dag later vertrokken wij daarom al richting Yogyakarta, ook wel Yogya genoemd. Yogya wordt gezien als de culturele hoofdstad van Java. Er wonen vele Indonesische dichters, schilders en muzikanten. Vanuit deze stad kun je het meer dan duizend jaar oude Boeddhistische heiligdom de Borobudur bezoeken. Dit is het grootste Boeddhistisch heiligdom ter wereld. Het tempelcomplex, gebouwd in de vorm van een lotusbloem, heeft negen verdiepingen die staan voor de negen oefeningen in meditatie ter voorbereiding op de aankomst op het hoogste platform, het Nirwana (hiernamaals). Bij het boeken van deze tour kwamen we erachter dat, wanneer je op Java iets moois wilt bezoeken, je vroeg uit de veren moet. Onze chauffeur deed daar nog een schepje bij op, zo arriveerden we veel te vroeg bij de poort van tempelcomplex en zaten de deuren nog potdicht. Gelukkig werd het vroege opstaan beloond, op dat soort tijdstippen is het namelijk nog mogelijk om mooie plaatjes te schieten zonder toeristische figuranten erop.

Naast de Borobudur heeft Java meer wonderschone schatten. Eén hiervan is de Bromo vulkaan. Deze vulkaan is de bekendste op het eiland en is 2392 meter hoog. De ligging van deze vulkaan is erg bijzonder. Samen met twee andere vulkanen ligt de Bromo in een zandzee van acht bij tien kilometer. De vulkaan kwam in de zomer van 2004 plotseling tot uitbarsting, hierbij kwamen twee toeristen om het leven. Great… Vol goede moed vertrokken we om 01.30u richting de vulkaan om hier de sunrise te aanschouwen. Ook hier arriveerden we weer als de eersten van die dag/nacht. Dat was niet zo gek want we waren, dankzij onze fanatieke tourguide, natuurlijk weer veel te vroeg vertrokken. Je hoort ons niet klagen, wachten op de sunrise aan de voet van een vulkaan doe je niet elke dag. Het wachten werd beloond met een hoop natuurschoon. Dit is met geen Ipad te beschrijven maar wanneer je het achter het rijtje Mooi-Mooier-Mooist plaatst, kom je een eind in de buurt.

Na een nacht overgeslagen te hebben zetten we onze reis voort naar Sempol. In dit kleine plaatsje in Noord-Oost Java, gelegen tussen de vele koffieplantages, waanden we ons terug in de tijd. Ons hotel voor die (weer veel te korte) nacht had iets weg van een geschiedenisles op de middelbare school. Het grote koloniale plantage-huis van bamboe, dat in 1894 gebouwd is door Nederlanders deed de geschiedenis van Nederlands-Indië herleven. Ook het bed stamde helaas uit 1894 en leek na die tijd niet meer te zijn vervangen of verschoond. We doken die avond onze lakenzakken in en sliepen van 20:00u tot 01:00u. Onze biologische wekker begon Java al aardig te begrijpen, om 01:15u stonden we dan ook zonder al teveel moeite alweer parraat om het Ijen Plateau te bezoeken.

Na een pittige klim van ongeveer 1,5uur bereikten we uitgeput de kraterrand van de Ijen vulkaan waar je kunt uitkijken op het azuurblauwe kratermeer. Zoals gewoonlijk waren wij weer de eersten én enige toeristen op de vulkaan. De Ijen vulkaan staat bekend om haar zwavel die hier nog met de hand gewonnen wordt. Vanaf de rand van het meer komen regelmatig zwaveldragers omhoog klimmen. Zij werken hier onder ontzettend slechte arbeidsomstandigheden voor een paar centen per dag. Op hun rug tillen zij twee keer op een dag bijna 80 kilo zwavel van de rand van het meer naar de andere kant van de vulkaan. De schouders van deze arme mannen zijn gevuld met blaren en hun botten zijn vervormd door het zware gewicht dat zij op hun schouders meedragen. Sommigen van hen leggen de tocht af op een paar afgetrapte slippers, andere dragen veel te grote laarzen met gaten erin. Het voelde erg vreemd om als toerist tussen deze hard werkende mannen te staan, foto’s hebben we daarom dan ook maar niet gemaakt. De reden dat wij zo vroeg richting de krater zijn vertrokken was omdat wij het blauwe vuur wilden aanschouwen. Dit vuur hebben maar weinig mensen gezien. Het is alleen zichtbaar in het donker en moet verlicht worden door het maanlicht. Waar andere toeristen om 04.00u richting de vulkaan vertrekken om de sunrise te zien, stonden wij om 03.00u al op de kraterrand. Na een klim van ongeveer drie kwartier over de rotsblokken stonden we aan de rand van het meer. Hier wordt de zwavel losgewrikt met een ijzeren buis. De zwavel mannetjes hadden ons om dat tijdstip nog niet verwacht maar lieten ons vol enthousiasme het vuur zien waar we voor kwamen. De prachtig blauwe, dansende vlammen die uit de grond kwamen hadden iets weg van een scene uit een fantasyfilm.

Betoverd door de natuur werden we daarna door onze tourguide netjes bij de ferry naar Bali gedropt, het laatste stukje Azië van onze wereldreis. Hier schijn je geweldig lekker (bij) te kunnen slapen en je op hol geslagen biologische wekker te kunnen resetten. Daarna storten we onszelf graag weer in het volgende avontuur, Australië.