De piloot had ons in Madrid al gewaarschuwd, de landing zou nat, winderig en wiebelig worden. Wat hadden we een zin om weer voet op Nederlandse bodem te zetten… Maar gelukkig stond er ook veel leuks op ons te wachten. Na een korte vlucht was het moment daar, aan de andere kant van de deuren zouden we na elf maanden onze familie en vrienden weer in real life ontmoeten. Een geweldig onthaal vol slingers, bloemen, geknuffel, ahhh’s en ohhh’s en oranje meuk dat overgebleven was van het EK. Ook stond er een leuke ‘welkom thuis borrel’ op ons te wachten en zo werd ook 22 juni 2012 een dag om niet snel te vergeten.

Nu, twee dagen later, tikt de regen al uren tegen de ramen en hebben we de lange mouwen weer tevoorschijn gehaald. We zijn dus écht in Nederland en beseffen ons dat we ontzettend veel gezien, gevoeld, geroken, geproefd en gehoord hebben tijdens onze fantastische reis. Elf maanden lang hebben onze zintuigen op scherp gestaan. Ook hebben we ontzettend veel geleerd.

Bijvoorbeeld dat wij (en jullie) onzettend lucky zijn met het feit dat we in Nederland geboren zijn. We hebben ontzettend veel armoede en leed gezien. In Afrika leefden mensen in hutjes van leem zonder electriciteit en water. Veel kinderen hebben in Zuid-Afrika, Namibië, Botswana of Zimbabwe geen kans om naar school te gaan en doormiddel van hun opleiding straks geld te gaan verdienen. Ook een sociaal vangnet is hier niet aanwezig en het is maar hopen dat je niet ziek wordt, gezondheidszorg is er alleen als je het kan betalen.

Maar ook in China, een ontwikkeld land met een booming economie gaat het er niet altijd even gemakkelijk aan toe. Decennialang ging China gebukt onder het dictatoriale communistische bewind van Mao. Nu is het land een van de snelst groeiende economieën ter wereld. Het communisme overheerst hier echter nog steeds. Zo heeft het land een grote digitale Chinese muur om zich heen staan om de bevolking de vrijheid van meningsuiting te ontnemen. Probeer je hier Facebook, YouTube of Twitter te openen dan kom je er bekaaid vanaf. Het is hier niet de bedoeling dat je in contact komt met andere denkwijzen.

Wanneer je als Tibetaan in het voormalige Tibet bent geboren heb je het ook niet makkelijk. Zij worden in hun eigen ‘land’ dagelijks onderdrukt door de communistische Chinese overheid. Uit protest tegen de Chinese onderdrukking en het gebrek aan religieuze vrijheid schreeuwen boeddhistische monniken hier om hulp en aandacht voor deze barre situatie.

In de Filipijnen vierden wij vakantie en leerden wij Noemi kennen. Noemi maakte elke dag ons appartement schoon, waste onze kleding, plukte verse bloemen voor op tafel, deed de boodschappen en voorzag ons waterapparaat van vers water. Maar Noemi deed dat ook voor de vakantiegangers in nog vier andere appartementen. Dagelijks was zij van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat aan het ‘zorgen’ voor ons. Na een lange werkdag sliep zij ‘s nachts intern in het personeels bungalowtje en de volgende dag stond zij weer vroeg klaar om het ons naar onze zin te maken. Zes dagen per week zorgde zij dat het ons aan niets ontbrak. Maar in haar eigen leven ontbrak een hoop. Haar ouders zorgden voor haar twee kleine kinderen die op een ander (goedkoper) eiland leefden. Met het kleine beetje salaris dat Noemi kreeg voor het harde werken onderhield zij haar kinderen maar ook haar ouders. Op haar vrije dag reisde Noemi terug naar haar familiehutje om haar kinderen één dag per week te kunnen vertroetelen. Kerstmis een familiefeest? Rond die periode is het op de Filipijnen hoogseizoen en werkt Noemi gewoon twee keer zo hard. Verjaardagen van haar kinderen? Alleen als die toevallig op haar vrije dag vielen.

En wat hebben we genoten van Indonesië. We hebben de meest prachtige vulkanen en meren gezien. Maar verscholen tussen al dat moois hebben we ook minder mooie dingen gezien. De Ijen vulkaan staat bekend om haar zwavel die hier nog met de hand gewonnen wordt. Vanaf de rand van het meer komen regelmatig zwaveldragers omhoog klimmen. Zij werken hier onder ontzettend slechte arbeidsomstandigheden voor een paar centen per dag. Op hun rug tillen zij twee keer op een dag bijna 80 kilo zwavel van de rand van het meer naar de andere kant van de vulkaan. De schouders van deze arme mannen zijn gevuld met blaren en hun botten zijn vervormd door het zware gewicht dat zij op hun schouders meedragen. Sommigen van hen leggen deze tocht af op een paar afgetrapte slippers, andere dragen veel te grote laarzen met gaten erin. Een Arbowet, daar heeft men nog nooit van gehoord.

Maar ook waren er over de hele wereld mensen te vinden die zeven dagen per week, meer dan twaalf uur per dag, jaar in jaar uit in kleine hutjes langs de weg staan om eten en drinken te verkopen. Kinderen die op het strand zelfgemaakte armbandjes verkopen om op die manier hun vader en moeder te helpen met brood op de plank te krijgen. Jonge vrouwen die uit wanhoop zichzelf aanbieden om hun kinderen te kunnen onderhouden. Maar ook vrouwen die gevangen zitten in traditionele rollenpatronen en graag zouden willen werken buiten het huis en het liefst willen laten zien wat zij in hun mars hebben. Al deze mensen hebben geen enkel uitzicht op verandering. En weet je, ze zijn er niet eens heel ontevreden mee. That’s life zeggen zij. Maar al deze mensen hebben stuk voor stuk een prachtige glimlach op hun gezicht. Vaker en groter dan dan wij met z’n allen bij elkaar. Ze klagen niet, (over)leven en zijn gelukkig met wat ze hebben. En ook al is dat zo ontzettend weinig, ze waarderen het groots.

Okee, we zullen het eerlijk bekennen: we hadden stiekem helemaal niet zo’n zin om terug naar Nederland te gaan. Maar we hebben ons zelf even tot de orde geroepen. Wij hadden de kans, de tijd, het geld, het paspoort, de vrijheid en gezondheid om elf maanden lang de wereld te ontdekken. Een avontuur dat voor velen in deze wereld op dit moment onmogelijk is en ook nooit mogelijk zal worden. En ook al regent het op dit moment al de hele dag, verkeert Nederland in crisis nummer zoveel, zitten we beiden zonder werk en zullen we wanneer we weer werken nooit meer wennen aan die paar vakantiedagen per jaar; zo gek is ons kleine landje niet!

Maar we moeten wel wat meer lachen!!!

Op 1 augustus 2011 startte ons grote avontuur op de luchthaven Schiphol. Familie en vrienden zwaaiden ons daar gedag en wij sprongen (letterlijk, want we misten bijna onze eerste vlucht…) in het vliegtuig naar Zuid-Afrika. De eerste stop was Jeffreys Bay, een gezellig dorp in de Oost-Kaap dat bekend staat als ’Home for the perfect wave’. Jeffreys Bay staat namelijk in de top 5 van beste golfbestemmingen in de wereld. Een prima plek om je te verdiepen in de de kunst van het surfen .

Na een week gestuntel in Jeffreys Bay reisden wij door naar Kaapstad. Deze stad mag zich met recht een van de mooiste steden ter wereld noemen. Kaapstad ligt op een schiereiland aan de beroemde Tafelberg. Het prachtige berglandschap, de wijngaarden, palmbomen, witte stranden, en de blauwe oceaan maakten deze stad een plek om niet snel te vergeten.

In Kaapstad maakten wij kennis met een groep leuke mensen, onze nieuwe reisgenoten. Vanuit hier startte onze Dragoman overland-tour door Namibië, Botswana en Zimbabwe. Een geweldige ervaring met een hoop hoogte punten. Zo zagen wij de zon opkomen op de beroemde Dune 45 in Namibië, kampeerden we into the wild in Spitzkoppe, bezochten we de meest prachtige national parks waar we werden getrakteerd op olifanten, leeuwen, zebra’s en nog veel meer. Ook bezochten we de Okavango Delta in Botswana waar we vanuit een mokoro op een steenworp afstand nijlpaarden en olifanten spotten. En of dat nog niet genoeg was bezochten we in Zimbabwe de breedste watervallen van Afrika, de Victoria Falls. Deze watervallen vormen de grens tussen Zambia en Zimbabwe en staan op de werelderfgoedlijst van UNESCO. En terecht!

Helaas kende Afrika voor ons ook een aantal dieptepunten. Zo besloten wij in Zimbabwe onze overland-tour vroegtijdig af te breken en vielen onze plannen voor Malawi, Mozambique, Tanzania en Kenia helaas in het water.
Dragoman stelde ons teleur met het feit dat hun chauffeur, bleek achteraf, drugs mee smokkelde de grens over naar Namibië. Verstopt tussen onze backpacks in de bagageruimte van de truck, nam deze vriendelijke meneer de meest strafbare goederen met zich (ons…) mee van Zuid-Afrika naar Namibië. Namibië was prachtig, maar voor vijftien jaar, nee bedankt…

Helaas hield hier de narigheid niet op. Zo waren wij getuige van een dodelijk ongeluk op een verlaten weg in de woestijn van Namibië. Een overland-truck met daarin 22 Italianen kantelde vlak voor onze neus en hierbij kwamen twee reizigers om het leven. Samen met de rest van de groep en onze crew hebben we in de volle zon eerste hulp verleend aan deze mensen. De eerste ambulance kon de plek des onheils pas een uur na het ongeluk bereiken. Wanneer we terugdenken aan deze verschrikkelijke dag krijgen we nog kippenvel. Bloed, geschreeuw en onmacht staan ons in het geheugen gegrift. Het eerste wat we wilden doen was natuurlijk alarm slaan, een angstaanjagende gedachte; onze tourguide die het alarmnummer van Namibië niet wist… Voor ons waren dit redenen genoeg om, met pijn in ons hart, het prachtige continent Afrika vroegtijdig te verlaten. Eén ding is zeker: ooit maken wij deze trip nog af. Maar niet met Dragoman…

Na Afrika reisden wij af naar Azië. Na een vlucht van dertien uur bereikten wij Hong Kong. Waar we in Afrika na uren rijden op een onverharde weg geen mens tegenkwamen, werden we hier overspoeld door drukte en chaos. Op elke vierkante meter was hier iets te beleven. We hebben hier ons dan ook een week lang goed vermaakt. We bezochten het Las Vegas van Hong Kong, Macau en struinden over de vele nachtmarkten die Hong Kong rijk is.

Vanuit Hong Kong vlogen we door naar de hoofdstad van het inmense China, Beijing. Een stad met meer dan vijftien miljoen inwoners die ook wel Peking wordt genoemd. We bezochten hier onder andere de Verboden Stad en de Great Wall. Nog nooit zijn we zo vaak op de foto gezet als in China. We praatten met handen en voeten met de lokale bevolking en hadden er een geweldige tijd.

In Beijing maakten we kennis met de Chinese manier van het reizen per trein. Viertien uur lang stonden we in het middelpunt van de belangstelling tijdens de treinrit naar Xian. Tussen de op de grond spugende Chinesen keken ook wij onze ogen uit. Dit was nog maar een voorproefje voor de treinrit die daarop volgde. Vanuit Chengdu vervolgden wij onze reis naar Lhasa in Tibet. Tijdens deze 48 uur durende rit zette Sjoerd een snurkende Chinees op de gang en dansten we met het trein personeel op Justin Timberlake.

Tibet was een ‘land’ om nooit te vergeten. De prachtige stad Lhasa heeft ons hart gestolen. Net als het binnenland van het bijzondere Tibet. Het hoogtepunt (letterlijk en figuurlijk) was het Mount Everest Base Camp. Hier leerden we de andere kant van het machtige China kennen. Op 5.000 meter hoogte werden we gearresteerd door de Chinese politie en werden we flink aan het denken gezet.

Geraakt door Tibet zijn we zeker. Ook al wordt dit land nog zo onderdrukt, de Tibetanen blijven positief en vriendelijk. Zij vinden troost en kracht in hun geloof, het Boeddhisme. Wij doken in deze godsdienst zonder god en vonden hierin een hoop inspiratie. Om Mani Padme Hum zullen wij voor altijd met ons meedragen.

Via Nepal reisden wij door naar de Filipijnen. Hier vierden wij zes weken lang vakantie op de meest witte stranden die wij ooit hebben gezien, het prachtige Boracay. In Boracay leerden wij kitesurfen en genoten wij van de island vibe en dronken we iets te veel shooters bij de Cocomangas.

In Thailand beleefden wij crazy nights in Bangkok samen met Arnhemse vriend Sjoerd2. Wij ontmoetten hem tijdens zijn rondreis door Thailand en reisden twee weken met hem in flashpacker style Thailand door.

In Indonesië beleefden wij korte nachten op Java. Zo zagen wij de zon op komen aan de voet van de Bromo vulkaan en aanschouwden wij het blauwe vuur op het Ijen Plateau. We genoten van rust en reinheid in Ubud (Bali) en leefden als Hollywood sterren in het surfmekka Padang Padang.

Na Azië achter ons gelaten te hebben, luidden wij 2012 in met het mooiste vuurwerk ter wereld. In Sydney (Australië) proostten wij samen met 1,5 miljoen feestgangers op een spetterend nieuw jaar. Het nieuwe jaar startten wij met een mini roadtrip over de prachtige Great Ocean Road.

Dit was nog maar een voorbereiding op het echte werk. In Nieuw-Zeeland crosten we in een groot groen gevaarte van noord naar zuid en weer terug. Wat zijn we toch lucky, we hebben de meest prachtige plekken van Nieuw-Zeeland mogen bewonderen.

Na een half jaar wereldreizen maakten we de balans op en zongen we weer: ‘En we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet…’

Na 3.600 kilometer roadtrip in Nieuw-Zeeland vonden we rust in Tahiti om vervolgens een plek te bezoeken die erg hoog op het lijstje van Evelien stond: Paaseiland was machtig mooi.

We maakten de oversteek naar het vaste land van Zuid-Amerika. In Peru genoten we van Cusco (waar Evelien verliefd werd op de alpaca) en bezochten vanuit daar de oude Inca stad Machu Picchu.

In Quito (Ecuador) voelden we ons voor het eerst onveilig. We werden hier bijna beroofd door een groepje mannen en besloten te ‘vluchten’ naar de Galapagos Eilanden. Een week lang leefden we op het water tussen schildpadden, dolfijnen en haaien. Het bezoeken van de Galapagos was een duur grapje maar hadden we voor geen goud willen missen.

We reisden door naar Colombia en genoten van de salsa klanken in Cartagena. Hier ontmoetten we Arnhemse Juul die al negen maanden lang in haar eentje door Zuid-Amerika trok. Colombia is lang niet meer zo onveilig als voorheen en wordt steeds meer bezocht door reizigers. Het land heeft voor ieder wat wils, van blauwe zee met witte stranden tot bruisende steden en een prachtige jungle.

We lieten Zuid-Amerika achter ons en reisden verder naar Midden-Amerika. In Panama bezochten we de eilandengroep Bocas del Toro waar we ons waagden aan een nieuwe uitdaging: het leren van de Spaanse taal. Vier weken lang was het van maandag tot en met vrijdag zwoegen en zweten geblazen in het klaslokaal van Habla Ya, onze Spaanse school. Evelien ontdekte hier yoga en Sjoerd surfte hier met Piler, zijn nieuwe vriend uit het Panamese surf team.

Op dit moment schitteren we op de hoge golven van Playa Jaco in Costa Rica. Ons favoriete liedje ‘En we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet…’ hebben we ondertussen vervangen voor ‘We zijn er bijna, we zijn er bijna, maar nog niet helemaal!’ Over een maand reizen we terug naar de plek waar het allemaal begon, luchthaven Schiphol.

Maar dat is pas over vier weken. Dat zijn 28 dagen, ook wel 672 uren, 40.320 minuten of 2.419.200,07 seconden. En dat duurt nog zoooo lang!

Een wereldreis, een droom die we beide al jaren hadden. Nadat ons plan om een jaar op reis te gaan was geboren zijn we in de wondere wereld van het reisbloggen gedoken. Honderden blogs over de meest geweldige reizen vlogen ons om de oren. We gingen opzoek naar reiservaringen (positieve én negatieve), reis- en voorbereidingstips, verhalen en inspiratiebronnen. Al onze voorgangers hebben ons flink op weg geholpen en wat hebben we genoten van hun reisverhalen. Wanneer je, thuis achter je computer, over een wereldreis leest is het moeilijk een beeld te schetsen hiervan. Nu we er middenin zitten geloven we pas écht dat het lang niet altijd rozengeur en wodka lime is, ondervinden we dat er toch echt verschil bestaat tussen reizen en vakantie vieren en kunnen we beamen dat indrukken opdoen soms best vermoeiend kan zijn. Nee, we willen niet ruilen. En nee, we hebben er nog lang niet genoeg van. Waarschijnlijk zul je dat goed begrijpen na onze hoogte- en dieptepunten van het afgelopen half jaar.

De grootste meevaller?
Sjoerd: Midden in de nacht mijn telefoon verliezen in een tricycle, vervolgens uren (voor mijn gevoel) opzoek gaan naar de chauffeur en verrast worden door de eerlijkheid van de (Filipijnse) mens. De telefoon die voor deze meneer waarschijnlijk een paar maanden loon zou betekenen, kwam hij netjes afleveren nadat hij hem in zijn wagentje zag oplichten door de vele gemiste oproepen van ons.
Evelien: De spinnen-teller die nog steeds op 0 staat maakt me erg gelukkig.

De grootste tegenvaller?
Sjoerd: In de tweede week van deze reis getuige zijn van een dodelijk ongeluk in Namibië en 22 mensen moeten bevrijden uit een krakkemikkige bus. Dan vraag je je wel even af of reizen echt zo leuk en veilig is.
Evelien: De torenhoge prijzen in Australië (tijdens de feestdagen) waardoor we onze Oostkust roadtrip moesten afblazen en ik dus niet heb kunnen duiken in de Great Barrier Reef. Dat stond ( staat dus…) behoorlijk hoog op mijn lijstje.

De leukste mensen die we tot nu toe zijn tegen gekomen?
Sjoerd en Evelien: Onze reisgenoten in Afrika! Een maand lang trokken we op met een groep van negen totaal verschillende mensen die het stuk voor stuk geweldig goed met elkaar konden vinden en elkaar 100% respecteerden.

De meest vervelende personen?
Sjoerd en Evelien: Een schreeuwende Amerikaanse in onze groep in Tibet die bij alles B zei wanneer de rest van de groep A zei.

Mooiste uitzicht?
Sjoerd: Het uitzicht vanuit het basecamp op de Mount Everest, Tibet.
Evelien: Het veranderen van het landschap tijdens de 48 uur durende treinreis van Chengdu naar Lhasa, Tibet. Van de groene bossen naar rotsen naar sneeuw naar bergen. Geweldig mooi!

Waar heb je het meest gelachen?
Sjoerd en Evelien: Op de Chinese Muur waar we ongeveer 300 keer op de foto zijn gezet door hysterische Chinese toeristen in eigen land. De dreads van Sjoerd en blonde haren van Evelien waren voor hen meer bijzonder dan die hele muur. Aan het eind van de dag hadden we spierpijn in onze kaken van het lachen.

Meest heerlijke eten?
Sjoerd: Typisch Nepalees eten in Kathmandu. Een soort tapas met als afsluiter yoghurt met honing.
Evelien: Sushi in Hong Kong. Eigenlijk was het onbetaalbaar maar wel geweldig lekker.

Meest smerige maaltijd?
In koor: Maissoep met crackers in Melbourne toen we besloten dat het wel eens tijd werd voor het échte backpacken.

Leukste dier?
Sjoerd: Een olifant op een paar meter afstand tijdens een walk-safari in Botswana.
Evelien: De nijlpaarden in de Okavango Delta in Botswana waren gaaf!

Meest nuttige voorwerp in je backpack?
Sjoerd: i-Pad, je bent een flashpacker of je bent het niet!
Evelien: Zipperzakjes. Mooie uitvinding.

Meest onnuttige voorwerp dat we beter thuis hadden kunnen laten?
Sjoerd: Mijn veel te zware en plek rovende wandelschoenen. Het aantal keer dat ik ze aan heb gehad zijn op één hand te tellen.
Evelien: Mijn onhandige snorkelset. Wel veel gebruikt maar op elke hoek van de straat/strand te huren.

Grootste irritatie aan elkaar?
Sjoerd: De schoonmaakwoede van Evelien. Zelfs in de camper in Nieuw-Zeeland word ik achterna gezeten met een bezempje.
Evelien: De rook-stops op onmogelijke momenten van Sjoerd zodat we eerst opzoek zijn naar een rookzone en daarna pas naar vervoer.

Leukste transportmiddel?
Sjoerd: De catamaran in de Filipijnen waarmee we onbewoonde eilandjes bezochten.
Evelien: Op de fiets door Xian, China. Simpel maar te gek, het crossen door de smalle straatjes binnen de stadsmuren.

Wanneer was je echt bang?
Sjoerd: In Johannesburg voelde ik me niet echt op mijn gemak. Gaan Googlen op ‘Johannesburg en criminaliteit’ is dan geen goed idee…
Evelien: Die nijlpaarden in de Okavango Delta in Botswana zijn op een afstand erg leuk maar ze ‘s nachts rollend over je tentje op de camping aantreffen klonk iets minder fijn.

Leukste hostel/hotel?
Sjoerd: Ons hostel in Xian in China waar we een kookcursus dumplings maken kregen.
Evelien: De boomhut in Railay, Thailand. Een geweldig mooi uitzicht, midden in de jungle.

Meest verschrikkelijkste hostel/hotel?
In koor: Het poephotel in Lhasa. Hier overstroomde het toilet en werden we uitgelachen door het personeel. Maar of we wel even af wilden tikken…

Het land dat tot nu toe de meeste indruk heeft gemaakt?
Sjoerd en Evelien: Tibet! Hierom!

En welk land was toch iets minder leuk dan verwacht?
Sjoerd: Zimbabwe. Hier besloten we onze Afrika tour af te breken. Waarschijnlijk was dat de reden dat ik niet van het land heb kunnen genieten. Helaas.
Evelien: Na de Filipijnen viel het me op dat Thailand toch behoorlijk toeristisch was. Maar Bangkok meegemaakt hebben was te gek.

Meest vriendelijke bevolking?
Sjoerd en Evelien: Indonesië. Behulpzame en zeer geïntereseerde mensen.

Leukste nachtleven?
In koor: De shooterbar Cocomangas op Boracay! *hik*

Wat mis je het meest?
Sjoerd: Vriendjes om een biertje mee te drinken en voetbal kijken op zondag.
Evelien: Een eigen badkamer. En een eigen bed. Van sommige bedden krijg ik nu nog jeuk.

Waar wen je aan tijdens het reizen?
Sjoerd: Het niet hoeven werken en je er ook niet druk over te hoeven maken.
Evelien: De grote afstanden die je aflegt om van A naar B te komen. Amsterdam wás altijd een eind reizen. Voor mijn gevoel ligt het nu om de hoek.

Het meest vermoeiende aan reizen?
Sjoerd en Evelien: Elke dag opzoek gaan naar slaapplaatsen, eetplekken en vervoer. Het uitzoekwerk kost enorm veel tijd en energie. Met name wanneer je er een keertje géén zin in hebt. Ook het altijd onderweg zijn kan soms zwaar vallen. Dit was de reden dat wij een ‘vakantie’ inlasten in Boracay.

Als afsluiter, het meest geweldige aan reizen?
Sjoerd: Het veroveren van de meest geweldige plekken waar we het bestaan niet eens van af wisten!
Evelien: De vrijheid en het onbezorgde dat reizen met zich meebrengt. Plus het ontdekken van de levensstijlen en cultuur van de bevolking over de hele wereld. Mooi om zoveel verschillende mensen te ontmoeten die hun leven allemaal op een andere manier invullen maar eigenlijk ook gewoon allemaal hetzelfde doen. En en en…

Wordt vervolgd! Want reizen is fantastisch!

Er was eens…
Het verhaal van Boeddha begint bij prins Gautama die zo’n 2.500 jaar geleden in India leefde. Bij zijn geboorte werd al voorspeld dat hij óf een groot heerser óf een groot spiritueel leider zou worden. Zijn vader wilde het eerste en omringde hem met alle aangename dingen die hem op het wereldse zouden moeten richten. De prins leefde in luxe en veiligheid maar gelukkig was hij niet. Op een van de tochten die de prins buiten het paleis maakte kwam hij in aanraking met een andere wereld. Zo zag hij oude, zieke en stervende mensen. Beelden die tot dan ver van hem gehouden werden. Diep geraakt door deze confrontaties stelde hij zichzelf de vraag naar de oorzaken van het lijden en of deze oorzaken te voorkomen zouden zijn. Ook zag hij op die tocht een monnik, die geen bezittingen had en leefde van voedsel dat hij op straat kreeg. Het mooie was, deze monnik zag er toch dolgelukkig uit. Een gevoel waarnaar de prins al tijden opzoek was. Hij besloot dit voorbeeld te volgen en verliet zijn paleis diezelfde avond nog. Hij was vastbesloten om het antwoord te vinden waarom veel mensen zo veel leiden. Na jaren van afzondering en studie bereikte hij de ultieme staat van verlichting. Hij kreeg inzicht in de vraag hoe lijden opgeheven kan worden. De prins werd hiermee een (historische) Boeddha. Tegenwoordig telt het boeddhisme wereldwijd ongeveer 415 miljoen aanhangers.

Het mooie is, Boeddha is niet één persoon. Boeddha betekent ‘de verlichte’ en is geen naam, maar een titel. Iemand die verlichting vindt is een boeddha. De basis van het boeddhistisch denken is dat iedereen keuzevrijheid heeft, en dat niemand een ander kan vertellen wat hij of zij moet doen. Ook constateert de boeddha dat de wereld aan egoïsme ten onder gaat (al 2500 jaar geleden werd dit opgemerkt), en dat wij aan de wereld kunnen bijdragen door meer aan anderen te denken en alle levende wezens te helpen.

Zeven dingen die je kunt leren van het Boeddhisme:

1. Zorg voor focus: een zuivere kijk op je leven
2. Maak van jezelf een omgekeerde pessimist: focus op het goede
3. Toonzelfcompassie: wees liever voor jezelf
4. Iedereen geeft je een levensles
5. Laat je hart spreken: volg je intuitie
6. Leef in het nu
7. Spaar je tijd en energie: concentreer

Om Mani Padme Hum
Een mantra is een gedicht of uitspraak die wordt omschreven als een kruising tussen spreuk en een gebed. De meest belangrijke matra in Tibet is Om Mani Padme Hum. De mantra beschermt tegen gevaar, kan zorgen verlichten, angsten verminderen, gebeden verhoren, geeft positieve energie, helpt geduldig te zijn en verbetert concentratie. Wanneer je deze mantra ter gehore brengt zal dit niet alleen voor jezelf een positieve uitwerking hebben maar ook voor de mensen om je heen.

In Tibet kom je de mantra Om Mani Padme Hum overal tegen, geschreven op muren, langs paden en wegen liggen keien opgestapeld, voorbijgangers leggen er een steen bij, dit noemt men mani stenen. Deze mani stenen beschermen de reizigers.

Gebedsvlaggen zijn niet uit het landschap weg te denken, bij tempels en stupas wapperen deze kleurrijke vlaggen zo geven zij hun gebed mee aan de wind.

Ook staat de spreuk omschreven op de gebedsmolens. Gelovigen lopen hier de kora (met de klok mee) en draaien aan de gebedsmolen zodat de mantra Om Mani Padme Hum opstijgt in het heelal.

Maar sinds gisteren staat Om Mani Padme Hum ook op de binnenkant van onze armen! Een spreuk die we ons hele leven zullen meedragen. Met plezier! Het mooie van deze mantra is dat er geen officiele vertaling voor is. Het is de totale lering van de Boeddha. Vrij vertaald staat er ongeveer “Looft het juweel dat bloeit in het hart van de lotus”. De wonderschone lotus, bloeit op modderige plaatsen. Dus waar je ook geboren word, je zal een lotusbloem worden. Voor jezelf maar ook voor anderen. Afkomst, status, kleur of religie mag geen reden zijn om iemand te veroordelen.

De verschillende klanken in de mantra hebben elk een eigen betekenis:

Om doet de trots verdwijnen en staat tevens voor meditatie. Een manier om je gedachten op orde te brengen en je hoofd te legen.
Ma doet de jaloerse woede verdwijnen en staat voor geduld. Een schone zaak.
Ni doet de begeerte verdwijnen en staat voor discipline.
Pad doet de domheid verdwijnen en staat dus voor wijsheid in je leven.
Me doet de hebzucht verdwijnen en staat daarom voor vrijgevigheid.
Hum doet de haat verdwijnen en staat tevens voor ijver.

Er zullen snel betere foto’s volgen nadat de wondjes geheeld zijn en we geen vet meer hoeven te smeren.

Onze tour startte in Lhasa. Samen met twee Zweden, een Brazilliaan, Amerikaan, Duitser en onze Tibetaanse tourguide zijn wij heel Tibet doorgecrost in een krakkemikkig busje waarvan de banden nu ernstig toe zijn aan vervanging. (Onze voorgangers dachten daar waarschijnlijk net zo over…) We hebben de meest prachtige plekken van Tibet mogen ontdekken. Zo brachten wij in Lhasa een bezoek aan Potato Palace, de op de UNESCO werelderfgoedlijst genoteerde Jokhang Temple en Sera Monastery, een van de drie gelug kloosteruniversiteiten van Tibet. De gelug is een van de vijf hoofdscholen binnen het Tibetaans boeddhisme.

Buiten Lhasa viel onze mond open bij het zien van Yamdrok Lake. Dit meer wordt omringd door besneeuwde bergtoppen. In het meer ligt de grootste energiecentrale van Tibet en volgens de Tibetanen is dit meer gemaakt door een godin. Om deze reden is dit meer een van de drie grootste heilige meren van Tibet.

Na het passeren van zo’n vijf checkpoints waar streng kijkende Chineese politiemannen ons vriendelijk (…?) begroeten klimt onze bus op de onverharde weg naar boven richting het E.B.C. (Mount Everest Base Camp) Vanaf hier starten trekkers hun tocht de Mount Everest op. Wij komen hier alleen een kijkje nemen en blijven dan maar direct een nachtje slapen. De nacht brengen we door in een tent waar de eigenaar voor ons kookt en stookt om ons warm te houden. Geen gek idee van hem op zo’n 5000meter hoogte.

Een stukje geschiedenis:
“Eind 1949 viel een Chinese legermacht van 35.000 man het oostelijk deel van Tibet binnen. De naar schatting zes miljoen Tibetanen beschikten over een klein en slecht getraind leger en waren niet opgewassen tegen de Chinese overmacht. De Chinese troepen bereikten zodoende relatief gemakkelijk de hoofdstad Lhasa in 1950. In 1951 tekende Tibet onder druk van verder militair ingrijpen de zogenaamde Zeventienpunten Overeenkomst, waarin China’s soevereiniteit over Tibet werd vastgelegd. Wel zou het Tibetaanse volk volgens de overeenkomst een grote mate van zelfbestuur houden onder leiding van Tibets religieus en politiek leider de Dalai Lama. De afspraken werden van Chinese kant echter niet nagekomen wat leidde tot groeiend verzet onder de Tibetaanse bevolking en evenredig toenemend geweldsgebruik door het Chinese Volksbevrijdingsleger. Het verzet werd steeds heviger en op 10 maart 1959 kwam het tot een uitbarsting toen het gerucht ging dat de Chinese legerleiding de Dalai Lama gevangen wilde nemen. De opstand werd met harde hand neergeslagen waarbij vele duizenden Tibetanen het leven lieten. De Dalai Lama vluchtte samen met zijn regering naar India, al snel gevolgd door tienduizenden van zijn landgenoten.”

Al in Lhasa viel ons direct op dat de Chinese politie wel heel dominant aanwezig is in Tibet. Op belangrijke momenten op de dag, bijvoorbeeld bij het bidden van de Tibetanen, houdt de Chinese politie toevallig (…?) even een oefening en stormt het heilige plein op. Ook merk je dat de Tibetaanse bevolking stil valt wanneer het over China en politiek gaat. Bang om opgepakt of gestraft te worden. In belangrijke Tibetaanse gebouwen hebben de Chinezen dan ook afluisterapparatuur hangen zodat een boos woord over de politiek direct gehoord wordt.

Onze kijk op het zo vriendelijke China is, met name in het E.B.C., sterk veranderd. Zo bezochten wij de volgende dag een prachtig stukje berg voor wat toeristische kiekjes. Onze groep kocht braaf een kaartje voor de pendelbus en we werden verzocht, door een van de medewerkers, plaats te nemen voor het touw, die de doorgang naar het pad omhoog bepaalde. Achter ons stond een groep van zo’n 50 Chinese toeristen. Toen hen duidelijk werd dat wij voor hen mochten plaats nemen (waarschijnlijk omdat zij dan samen in een bus konden, en wij een andere bus konden nemen zodat de groepen niet gesplitst hoeven te worden…) werd ons dat niet in dank afgenomen. Onze groep kreeg de meest vieze scheldwoorden naar het hoofd geslingerd en vuile blikken keurden ons af. Er kwamen verschillende dreigende mensen op ons af en er werd ons (en de Tibetaanse tourguide…) duidelijk gemaakt dat we in China(!!!) waren en we ons aan hun regels moesten houden. De dreigende toon, boze blikken, vieze scheldwoorden en vooral de arrogantie maakten ons zo boos! Onze reactie was daarom dan ook: “We are not in China, this is Tibet!”

Na een pijnlijke seconde van stilte die een minuut leek te duren, hadden we de poppen aan het dansen. De groep werd bozer dan boos en informeerde het militaire kamp boven op de berg over onze uitspraak. Hier werden we uit de menigte geplukt en apart gehouden. Onze tourguide werd hardhandig de controle post binnen geduwd en kwam de eerste twee uur niet meer naar buiten. De Chinese groep was op het idee gekomen hem de schuld van aanstichten te geven, waarschijnlijk omdat hij Tibetaans is… Ook was het voor hen wel heel gemakkelijk om het verhaal te draaien en erger te maken, de Chinese militairen waren een en al oor toen zij hun kant van het verhaal mochten doen. Voor ons was dat wel anders. In totaal zijn we zo 3,5 uur vastgehouden op meer dan 5000 meter hoogte in de brandende zon zonder ontbijt te hebben gehad. Een tripje omhoog dat ongeveer 10 minuten zou moeten duren en wat mooie foto’s zou moeten opleveren. De vergunning van onze tourguide werd ingenomen maar werd, na het bellen van de verschillende Westerse ambassades, gelukkig weer teruggegeven.

Eenmaal beneden gekomen hebben we onze spullen ingepakt en onze trip weer voortgezet. De eerste uren in de bus waren vooral heel stil. We stonden stil bij het feit hoe belangrijk vrijheid voor ons is. En voor ons is dit zo ontzettend vanzelfsprekend, helaas geldt dit niet voor iedereen. Wat is dat toch pijnlijk! En oneerlijk!

FREE TIBET!

Voor meer info over Tibet en vrijheid, zie: Free Tibet!

Zo verlieten wij Chengdu in bewolking met wat regen. Letterlijk en figuurlijk. We deelden onze kabine namelijk met een Chinees stel. Niets mis mee zou je denken. Nee, niet totdat de lichten uitgingen en er een vreselijk geluid door de neus van de jongeman suisde… We keken elkaar aan wisten direct hoelaat het zou zijn. Later en later… Na hem zo’n vijf keer wakker te hebben gemaakt en het onderhand 06:00u was, was het in onze ogen onze tijd. We vroegen hem vriendelijk de kabine te verlaten en ons ook een aantal uurtjes nachtrust te gunnen. (Dat was overigens best lastig met handen en voeten.) We hadden tenslotte nog geen oog dicht gedaan. Helaas kwam meneer 2 uur later de kabine weer ingesneakt en zette zijn fijne ‘gezang’ weer in. Dat de kabine naast ons al die tijd leeg (!!!) was geweest maakte het treinpersoneel niet zoveel uit. Nacht nummer 2 hebben we ze nogmaals vriendelijk (maar ook dringend) verzocht die kabine toch maar open te maken. Zo sliepen wij de tweede nacht in een prive kabine en konden we wat uurtjes inhalen.

Ook was er zonneschijn. Buiten, maar vooral ook binnen. Na al die ellelange hand-en-voet-gesprekken over snurkende mannen en lege kabines kenden we het treinpersoneel al bij voornaam. Een goede reden om uitgenodigd te worden op het verjaardagsfeestje van de kok. We hebben gedanst met de barvrouwen op Justin Timberlake, Tibetaans geleerd van een groep kinderen op schoolreis en taart gegeten (met stokjes!) met de machinist.

Een ander hoogte punt was het bereiken van de 5000 meter grens. Het naar beneden vallen van pakken sneeuw om vervolgens weer over te gaan in flinke zonneschijn maakte deze ervaring erg bijzonder. Omdat het hoogte verschil rare dingen met je kan doen werd er oxygen de trein in gespoten. Op deze manier kan je gemakkelijk wennen aan het leven hoog in de bergen in Tibet.

Lhasa is prachtig! De hoge bergen, vele kleuren op staat, rare gewoontes en vriendelijke mensen. Na een nachtrust van welgeteld 1 heel uur (een van de bijwerkingen van hoogteziekte is slapeloosheid) ging om 06:00u deze ochtend de wekker. Onze tour was begonnen! En hoe! Van 06:30u tot 09:30u hebben wij in de rij gestaan bij het Potala Palace (Potato Palace voor intimi). De kaartverkoop startte om 08:00u maar wanneer je dan pas aan komt zetten heb je grote kans dat de kaartjes voor de volgende dag (?!) al weg zijn. Om de tijd te doden leerden we de mensen in de kilometers lange rij de wave en oefenden we onze eerste Tibetaanse woorden op de voorbijgangers. Dit werd overigens niet zo op prijs gesteld door de politie. Ze keken naar ons zoals wij die nacht daarvoor naar de snurkende meneer hebben gekeken. Na zo’n 3uur in de rij te hebben gestaan en een paspoort en permit controle van 5 minuten per persoon, hadden wij de tickets in de pocket. Morgen bezoeken wij het vroegere winter paleis van de dalai lama’s. Dit paleis ligt midden in de stad op de grote berg Marpori. Ook wel de Rode Berg genoemd. Na een flinke klimtocht van ongeveer 130 meter zullen wij morgenochtend (of middag…) uit kijken over heel Lhasa.

Weer een hoogte puntje op wereldreis!

***************************************************************

Sfeer impressie Lhasa, Tibet:

Onze eerste tickets boekten we op het treinstation in Beijing. Dat was nog niet zo makkelijk. Door de chinese tekens baanden we ons een weg naar counter 16, de counter voor niet chinees sprekende reizigers. Dit was dan ook de enige plek op het grote station waar informatie in, voor ons, leesbare letters werd beschreven. Blijkbaar waren er die dag te weinig westerse reizigers op het station aanwezig en had de Engels sprekende, chinese meneer van counter 16 besloten om lekker naar huis te gaan. Geef hem eens ongelijk.

Met hulp van een Ierse mevrouw die vloeiend Chinees kon spreken, (wauw, hoe deed ze dat?) boekten we (nouja, okee, zij deed het…) onze eerste treintickets; twee geweldig fijne hardseats. Hardseats zijn, zoals de naam doet vermoeden, stoelen die, naast dat ze erg smal zijn, ook heerlijk hard zijn. Onze 14 uur durende treintocht van Beijing naar Xian kon beginnen. De eerste paar uur was verrassend goed te doen. We vermaakten ons prima met het bestuderen van smakkende Chinezen, het nodige hand- en voet vertaalwerk en vriendelijk glimlachen naar de gehele coupe die ons aan het aanstaren was. De uren die daarop volgden waren, net als onze seats vooral heel erg hard. Net als het slapen, naar het toilet gaan en de tijd aftellen. Na zo’n 14 uur kwamen we dan eindelijk aan in Xian. Tijd voor een dutje.

Xian is een leuke stad. We logeerden in Han Tang Inn, een hostel in de binnenstad. Vanuit hier bezochten we het Terracottaleger, maakten en een fietstocht door de stad en boekten we ons treinticket naar Chengu. Dit keer deden we het beter, we kozen voor softsleepers. De naam doet het al vermoeden; soft (voor Chinese begrippen) en slaapbaar. Tenminste, wanneer je geen snurkende Chinees in je 4 persoons kabine hebt liggen…

Maar zondagavond gaan we voor de herkansing, dan reizen we af naar onze eindbestemming in China: Lhasa in Tibet. Voor deze 48 uur durende trip hebben we wederom softsleepers weten te regelen. Dit zal waarschijnlijk geen overbodige luxe zijn. Vanuit Lhasa start onze Tibet-tour. In Tibet moet je deelnemen aan een tour, anders krijg je geen toegang tot dit prachtige gebied. De komende 7 dagen hebben wij daarom gezelschap van twee Zweedse en een Brazilliaanse reiziger en zullen we onder andere het Mount Everest Basecamp bezoeken.

To be continued!